Hoofdstuk 02.


||Torvi Wigglywiggs


Het is een cynische bewaarding om te zien dat rijen Peacekeepers in gareel door de straten van de Seam marcheerde. In een korte tijd was ons District omgetoverd tot een grote bioscoop, hier bij ons in de Seam waren er televisieschermen opgehangen, versterkers met grote zware boxen op verschillende hoeken van gebouwen bevestigd. In de Square zag het er niet heel anders uit dan dat het er in de Seam zou uit zien, hooguit zouden bepaalde burgers wat minder kou en tocht ervaren, tijdens de broadcast van de spelen.
Ook leek het erop dat ze de inschrijfloketten al met hen afzetlinten al hadden uitgestald.
Kriebels voelde ik over mijn lichaamsdelen kruipen en een onaangename rilling voelde ik over mijn ruggengraat glijden.
De Hungergames, de komende spelen maakte ik één grote kans om getrokken te kunnen worden. Net als mijn oudere broers en zus, werd de kans met het jaar dat kwam groter. En dit jaar was het Brian zijn laatste jaar dat hij zou meedoen. Mijn andere broer had het geluk doordat hij een half jaar terug verjaarde en dus automatisch uit de volgende loterijen gehaald wordt.
Een trillerige angstige zucht rolde er over mijn lippen.
Ogen van enkele burgers uit de Seam voelde ik op mij branden, als één van de weinige van de Wigglywiggs familie vertoonde ik mij in de plaatselijke bevolking, ondanks ik wist dat ze me zouden behandelen als uitschot. Tuig dat er niet thuishoorde. En zoals ik al eerder vertelt heb, zag ik er niet echt Seam of Square waardig uit.
Mijn oudere broers en zussen, vielen zo tussen de behorende categorieën. Net als mijn jongere broertjes en mijn jongere zusjes.
Ik was het enige lid, dat er zo vreemd uit zag. Een halve indiaan met een geblondeerd te wit haar, haar wat overigens mijn biologische haar kleur is. Een tenger figuur dat duidelijk vaak onderschat wordt aan kracht. Het enige dat totaal niet vreemd aan mij was, waren mijn amberkleurige ogen die ik van mijn vader heb geërfd.
“Sterkte de komende Games” was een oudere fragiele damesstem dat mij toesprak.
“Bedankt” stamelde ik verlegen, opgelaten door de vele starende gezichten.
Ik vertoonde me dan wel in de Seam of de Square toch voelde ik me nooit op mijn gemak. Voelde me veel vertrouwder in de bossen, de wilde natuur waar het rustig en kalm is. Minder bezet door volk en het rijk was aan voedingsmiddelen, als je goed zocht goede beschutting zou kunnen vinden. Maar de bossen waren verboden terrein.
Alles wat achter het hekwerk gevestigd lag, was niet begaanbaar voor de burgers van district 12.
Mijn wekelijkse bezoeken aan het bos, waar ik dus een groot gedeelte vlees, fruit, noten, twijgen en geneeskrachtige planten vandaan haalde. Zo nu en dan als ik een overschot had het verkocht in de Seam of in de Square, het lag er een beetje aan waar de meeste Peacekeepers zich hadden verzameld. Vaak verhandelde ik mijn vangst net in een steeg achter de plaatselijke Seam of Square.
Heel af en toe en dat komt ook maar ééns in de tijd voor, weet ik mijn vangst te verkopen aan een Peacekeeper en of zelfs een rijkere burger. De drukke winkelstraat van de Seam doorgelopen te zijn stopte ik bij de plaatselijke slager.
De zoon van de slager stond met de dochter van een bakker te flirten. Terwijl een rij klanten ongemakkelijk en knorrig op hen beurt aan het wachten waren. Ongelovig schudde ik mijn hoofd, ondanks de vele Peacekeepers die zijn binnen gekomen voor de komende spelen, staat de slagerszoon te flirten met de bakkersdochter. Terwijl dat verboden is.
Intiem contact is enkel toegestaan voor samengestelde stelletjes, koppels.
Dit wordt bepaalde door het Capitool en de burgermeester van het District.
Een vrije keus had je niet als het ging om trouwen. Zodra je de leeftijd 18 haalde, mocht je langskomen op het gemeentehuis om je man/vrouw op te halen en te vertrekken naar je nieuwe aangewezen huis en werklocatie. De enige kans dat er was om te kiezen met wie je wil trouwen was om de Hungergames te winnen. Een Victor te worden een Winnaar, Royalty, bekendheid. En die kans was regime klein, zo klein dat een ieder die geselecteerd wordt voor de spelen durft te hopen.
Want vanuit 26 kinderen zal er maar 1 de Arena uitkomen.
“Wigglywiggs, aan de kant” een Peacekeeper dat mij duidelijk wist te herkennen gaf me een set na zijn grove commanderende bevel.
Alsof ik uit een droom ontwaak kijk ik op naar de langsgelopen Peacekeeper dat mij aan de kant had gedrukt, tussen de vredesbewakers liepen de Slagerszoon en Bakkersdochter dat eerst nog hadden staat flirten. Als er niet zoveel bewaking had gelopen hadden ze er wellicht mee weggekomen, maar op een dag als vandaag, niet.
Over enkele uren zou de eerste Quarter Quel bekend worden gemaakt.
De Hungerspelen zal dit jaar voor de 30ste keer plaatsvinden en wordt dus bekroond als 1ste Quarter Quel.
Voor de donkere dagen en voor de grote oorlog, vond de Quarter Quel plaats om de 25 jaar. Maar het Capitool heeft dit veranderd, niet omdat ze het een te zware herinnering vinden aan het verleden. Maar om ons extra te kwellen, tijdens z’n spelen. Normaal gesproken gaan er 26 kinderen de Arena in, tijdens een Quarter Quel is dat dus onbekend.
Er is een grote gouden doos met verschillende enveloppen erin, op deze enveloppen staan nummers afgebeeld. Dit jaar zal dus nummer 30 uit de doos gehaald worden. Geen van de burgers van het Capitool en of uit de Districten weet wat er op de kaarten in de enveloppen is geschreven. Dit is in de oude tijd gedaan, voordat de tweede oorlog plaatsvond.
Een erg oud president heeft ooit de kaarten geschreven tijdens een ondertekend verdrag tussen alle Districten. Het verdrag is meerdere malen gebroken en is iets meer als dertig jaar terug, opnieuw gesmede met de nieuwe Burgermeesters van de Districten en de nieuwe President van het Capitool. De inwoners hebben zich eraan te houden of ze nu willen of niet.
Op een redelijk snel tempo liep ik richting huis.
Dit wat er zojuist in de Seam was gebeurt moest ik thuis melden, zowel mijn vader als mijn oudere broers zouden dit wel willen weten. Nu dat er zo veel bewaking liep moesten we allemaal erg op onze tenen lopen. Nadenken voordat we zouden handelen en of zouden reageren, alles om te voorkomen dat we voor de loterij meegenomen zouden worden.
Thuis stormde ik gelijk door naar de woonkamer, mijn vader dat eerst nog nieuwsgierig naar de spreker vanuit het Capitool zat te kijken, keek op.
“Wat is er” zijn wenkbrauwen gerezen, “de slagerszoon en bakkersdochter zijn opgepakt, ze waren aan het flirten op een intieme manier dat klanten het aanstootgevend vonden en het hebben gemeld” verwoorde ik, ontzet.
Mijn ogen waren zo groot als schoteltjes getrokken, een rode blos sierde mijn knalrood gekleurde wangen en op mijn voorhoofd waren druppeltjes zweet te zien, van de inspanning dat ik had gemaakt. De mond van mijn vader zakte onbegrijpelijk verslagen open, “en dat op een dag als vandaag” de man schudde zijn hoofd. Ongelovig haast verslagen, want mijn vader wist hoe lastig het was als je verliefd was op iemand die je nooit zou krijgen. Het zou je hart breken, zo breken dat je niet snel je zal open stellen naar je aangewezen geliefde.
Bij mijn ouders had het jaren geduurd eer ze echt pas van elkaar begonnen te houden, de meeste van ons waren er al. Of eigenlijk al mijn oudere broers en zussen waren er al. Ik mijn jongere broertjes en zusjes moesten nog komen. Papa had het verhaal zo vaak aan me verteld voor het slapengaan dat ik het kon dromen.
“De Roeping is morgen, ze zouden ze toch niet vast houden” papa’s tropische warme maar vooral breekbare stem klonk afwezig alsof hij diep in gedachten was verzonken. “Vast niet, ik denk dat ze goed geschrokken zijn” grinnikte ik, het voorval vanuit de Seam wegdrukkend. Mijn vader leek het nieuws niet echt te kunnen verwerken.
“Kom je de bekendmaking zien” Denzel mijn broertje van negen keek me met zijn grijze puppy ogen nieuwsgierig, haast zielig aan.
Haast onmerkbaar knikte ik, “verplicht” kwam er haast geruisloos over mijn lippen. “Verplicht of niet, ik zal geen vrijwilliger willen zijn” Sarah haar arrogante kinderlijke maar vooral schel alsof de bel niet goed afgestemd was liet zich met een plof in de rieten stoel zakken.
“Dat verwacht en vraag ik niet van je” mijn ogen naar het rafelige kleed onder de salontafel richtend.
Ik en Sarah, hoe zou ik het verwoorden.
We zijn als Water en Vuur, set ons samen voor enkele uren in één kamer en je kan geheid zeggen dat het kibbelen, tot het heffen van volume. En als Sarah losbandig zou worden, zou het voor mij betekenen dat ik opnieuw een mishandeling zou ondergaan. Wij samen, was gewoon niet te doen, het beste was ook gewoon dat we gescheiden van elkaar zouden blijven.
“Geen commentaar, de broadcast bekijken we in stilte. En waar zijn je broers” papa keek van mij naar Sarah die haar vinger rechte en naar boven wees. Mijn vader gaf een volgende brul en een aantal paar voetstappen kwamen versneld van de trap gedenderd. “Zitten en een beetje snel, de broadcast vanuit het Capitool” mijn broers namen in stilte plaats op de overige plekken.
Mijn twee jongste zusjes Lori en Delphine op schoot trekkend, ontstond er ruimte voor Brian die mij al een duivelse blik toe worp.
Mijn broertjes Samuel en Marcellus waren bij mijn vader in zijn rolstoel gekropen. Denzel zat tegen me aangeplakt op de bank, zijn mollige arm rond die van mij gekruld.
Ja, de afscheiding van leeftijdscategorie in huishouden Wigglywiggs was duidelijk te zien.
De spreker vanuit het Capitool ratelde en ratelde en na het bekende Capitool deuntje verscheen de President Live op de broadcast. Ze begon te spreken en te preken over wat Panem wel niet heeft moeten doormaken en hoe de wereld probeert te groeien. Na een heel erg lang onzin verhaal waar ik maar met een half oor naar had zitten luisteren.
Keek ik nieuwsgierig naar de envelop die de vrouw in haar handen kreeg gedrukt.
‘Dit jaar is het de 30ste spelen en daarom wordt deze spelen ook wel de 1ste Quarter Quel genoemd. Ik heb hier nummer 30 in handen,’ de President begon te frunniken aan het embleem dat de envelop gesloten hield. Na wat prutsende verstreken seconden had de vrouw haar handschoenen maar uitgetrokken en probeerde ze het nu met haar blote vingers. Ongemakkelijk schraapte ze dan ook haar keel en mompelde dan ook een of andere verontschuldiging. ‘De 30ste Hungerspelen en de 1ste Quarter Quel zal worden ingevuld door’ de vrouw nam een teug lucht.
Alsof ze moest bekomen van het geen wat haar ogen hadden gelezen. ‘Ieder District zal 3 jongens & 3 meisjes (78) met de MEESTE Naamplakken moeten afstaan aan de 30ste Hungergames en 1ste Quarter Quel. In deze Games, zal van beide geslachten 1 Winnaar gekroond worden. Mogen de kansen immers in je voordeel wezen. Veel plezier, de komende Hungergames.’ De President keek met geschrokte ogen door haar publiek voordat ze in een versnelling van het podium leek af te draven.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen