Foto bij Scar 147

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Ik voel dat ze lichtjes glimlacht en ze drukt een kus tegen mijn haar.
‘Laten we maar gewoon gaan slapen,’ zegt ze. ‘Slaap lekker, liefste.’
‘Welterusten,’ murmel ik, en mijn stem klinkt een beetje slepend van de vermoeidheid. Ik weet niet of ze daarna nog iets zegt, want ik val al bijna meteen in slaap.

Die volgende morgen heb ik wakker om moeite te worden. Paige moet eerder opstaan dan ik, maar toch word ik wakker van haar wekker. Zo snel mogelijk zet ze het alarm af, en laat zijn daarna weer terug op het matras zakken.
Ik trek haar dichter tegen me aan en laat een vermoeide, klaaglijke kreun ontsnappen. Ik nestel mijn gezicht in haar als en adem haar geur in.
'Ik mis je,' zeur ik.
'Ik jou ook, liefje,' zegt ze. 'Maar het is nog maar een paar dagen. Minder dan een week. Maandag mag ik weer examen doen en kan ik weer gewoon aan het werk.'
'Maar maandag duurt te lah-ah-ang,' jammer ik.
'Ik weet het,' verzucht ze, waarna ze aanstalten maakt om overeind te komen. 'Nathan, ik moet echt opstaan.'
Ik verstevig mijn grip om haar middel.
'Nog heel eventjes,' smeek ik haar.
Ze geeft een kus op mijn hoofd en laat haar hand door mijn haar glijden.
'Nathan...' verzucht ze.
Ook ik kan een zucht niet onderdrukken, en ik laat haar los.
'Prima,' zeg ik. 'Maar ik wil wel mee ontbijten.'
'Nee. Jij moet slapen,' verbetert ze me.
Ik schud mijn hoofd.
'Ik wil in ieder geval even met je ontbijten. Daarna doe ik nog wel een dutje. Maar vanavond zullen we elkaar pas weer echt zien, tenzij we elkaar op het bureau nog even tegenkomen. Ik wil er gewoon van genieten, oké?'
Met een licht glimlachje knikt ze, en we komen uit bed. Terwijl zij de moeite moet doen om haar uniform aan te trekken, schiet ik gewoon in een joggingbroek en een shirt en begin eieren met spek te bakken.
Wanneer ze zich aangekleed is, loopt ze ook naar de keuken om tafel te dekken.
'Wat een uitgebreid ontbijt. Ruikt lekker, Nathan.'
‘Een goed ontbijt is belangrijk,’ zeg ik, alsof ik een of andere oude wijze ben.
Terwijl Paige koffie zet, maak ik het ontbijt klaar. We zijn ongeveer rond dezelfde tijd klaar en al snel zitten we aan de eettafel te ontbijten.
‘Paige...’ begin ik aarzelend, niet weten hoe ik dit aan moet snijden. ‘Als... Als je op werk Chris tegenkomt, wees dan voorzichtig, oké?’
Ze kijkt me met ingetogen verwarring aan, en vraagt: ‘Dat deed ik eigenlijk al. Waarom maak je je er nu meer zorgen om? Wat is er gebeurd, precies?’
Ik aarzel.
‘Hij... Gisteravond zei hij een paar vreemde dingen,’ geef ik toe.
Ze gaat even verzitten op haar stoel en in een poging tot nonchalance neemt ze nog een slok koffie.
‘Wat voor dingen?’ vraagt ze, en wanneer ik net te lang twijfel, dringt ze aan. ‘Ik kan het wel aan, hoor. Ik ben een grote meid. Vertel maar.’
Ik zucht. Eigenlijk wil ik haar dit niet vertellen vlak voor ze in haar eentje naar het bureau gaat, maar ze heeft inderdaad het recht om het te weten.
‘Hij zei iets over hoe hij wel om je gaf. En dat jullie goed bij elkaar zouden passen, ook al vond hij je iets te koppig, maar hij zou je wel willen “temmen”. En hij had het over hoe “fucking geil” het was als je hem zo smekend aankijkt.’
Paige verstrakt. Een heel klein beetje maar. Ik zie de blik in haar ogen verharden, alsof ze een harnas aantrekt. Dan buigt ze zich zorgvuldig over haar ontbijt en neemt nog een hap ei.
‘Paige...?’ probeer ik aarzelend.
Ze haalt haar schouders op.
‘Komt wel goed,’ zegt ze.
‘Maar... Wat als hij zal proberen om je iets aan te doen?’ vraag ik.
‘Ik zal hem de kans niet geven.’
Ik weet dat dat waar is. Maar ik weet ook dat dat niet waar is. De Paige die nu voor me zit is fel, en sterk, en zonder twijfel in staat om wie dan ook van zich af te bijten. Maar ik weet wat PTSS met iemand kan doen. Ik heb het al een paar keer gezien bij Paige zelf, en veel te vaak bij Hailey. Ook Hailey heeft overduidelijk een vuur in zich branden, maar het moment dat iets haar doet denken aan haar verleden met Dean, wordt ze zo mak als een lammetje. Dan neemt haar instinct het over en dat instinct vertelt haar om het gewoon over zich heen te laten komen.
Bij Paige gebeurt meestal iets soortgelijks.
Ze is niet een persoon dat iemand zomaar over haar heen laat lopen, maar wanneer iets haar PTSS triggert, wordt het te veel en geeft haar lichaam de strijd op. Je hebt mensen die vechten, mensen die vluchten, en mensen die alles over zichzelf heen laten komen in de hoop dat het dan minder pijn doet. En wanneer het algemeen is, wanneer het gewoon om gevaar op de werkvloer gaat, dan kiest haar lichaam voor vechten en vluchten. Maar wanneer het persoonlijk wordt en het de gevoelige plekken raakt, gaat ze voor die derde optie. En wat Chris doet, is heel persoonlijk.
‘Ik zal voorzichtig doen, oké? Beloofd,’ zegt ze, wanneer ze blijkbaar mijn gedachtengang in mijn ogen kan zien.
Ik glimlach zwakjes, ook al denk ik niet dat het heel overtuigend is.
‘Als het kan, zal ik je op komen zoeken, oké?’ drukt ik haar op het hart.
Ze glimlacht, alsof alleen al dat vooruitzicht haar leven een stukje draaglijker heeft gemaakt, en we ontbijten verder. Uiteindelijk gaat ze naar werk, en blijf ik na een stuk of twintig afscheidskussen zielig en alleen achter. De laatste paar dagen zijn vrij zwaar en vermoeiend geweest, dus het kost me niet al te veel moeite om weer in bed te kruipen en in slaap te vallen. Ik denk er nog net op tijd aan om een wekker te zetten, zodat ik me niet zal verslapen.
Mijn slaap bestaat uit een paar vage, onsamenhangende dromen die ik me eigenlijk niet meer kan herinneren wanneer mijn wekker weer gaat. Ik word niet bepaald opgewekter wakker dan voor ik in slaap viel, maar toch weet ik dat ik later op de dag nog heel dankbaar zal zijn voor die paar extra uurtjes slaap.
Ik trek mijn uniform aan, eet nog een appel, giet een paar kopjes koffie achterover, en stap in de auto. Aangekomen op het bureau, informeer ik snel even naar waar Paige is, en loop dan naar het kantoortje waar ze nu blijkbaar bezig is met wat papierwerk. Zodra ik de hoek om loop, zie ik dat de deur naar haar kamertje net dicht gaat. Ik weet niet wie er net naar binnen is gegaan, maar ik heb een vermoeden, en loop snel ook naar binnen. Wanneer ik Chris bij Paiges bureau zie staan, weet ik dat ik gelijk heb.
'Chris, wat doe je hier?' vraagt Paige een tikkeltje gespannen. Wanneer ze mij een paar seconden later binnen ziet komen, ontspant ze echter.
'Ik wilde gewoon praten,' zegt Chris, waarna hij over zijn schouder naar mij kijkt. 'Eigenlijk hoopte ik dat privé te kunnen doen.'
Ik wil al heel snel zeggen dat dat echt niet gaat gebeuren, maar dan besef ik dat dat Paiges keuze is en wacht tot zij antwoordt.
'Hij blijft,' zegt ze. 'Wat kom je doen, Chris?'
Ik doe de deur achter me dicht en ga bij Paige staan.
‘Paige, ik... Het... Het is niet mijn... Ik heb nooit gewild dat mijn vader je dit allemaal aan zou doen,’ murmelt Chris. ‘Hij heeft het recht niet om je zo te vernederen. En ik.. ik wil dat je weet dat ik oprecht hoop dat het je lukt om dat examen weer te halen.’
‘Dat gaat me ook lukken,’ zegt ze, nonchalant en onaangedaan.
Hij is duidelijk een beetje beledigd dat ze niet uitvoeriger op zijn nobele verklaringen reageert. Ik zie het in zijn ogen.
Ik ken echt niemand die langere teentjes heeft dan Chris.
‘Ja? Hoe weet je dat zo zeker?’ vraagt hij bars, alsof hij van het ene op het andere moment helemaal niet meer zo vurig hoopt dat het haar lukt om haar badge terug te winnen.
‘Omdat ik goed ben in wat ik doe,’ zegt ze. ‘Ik ben goed in mijn werk. En ik ben al helemaal goed in scherpschieten.’
'Misschien moet je niet zo zelfingenomen zijn,' zegt hij bits. Om de een of andere reden heeft zijn humeur een draai van honderdtachtig graden gemaakt.
'En dat zeg jij?' vraagt ze spottend.
Blijkbaar is dat een schop tegen een van Chris' vele zere benen, want hij kijkt haar met een zure blik in zijn ogen aan.
'Oh, kom op. Je werkt hier verdomme alleen maar omdat je Nathans hoer bent.'
Er knapt iets binnenin me, en net wanneer ik op het punt sta om over het bureau heen te duiken om het leven uit zijn keel te knijpen, springt Paige op van haar stoel, haar handen stevig op het bureau geplant. Het is zo plotseling dat het me uit mijn trance haalt en ik kijk naar haar opzij.
Ze ziet er verschrikkelijk boos uit, en haar hele lichaam trilt van de ingehouden woede. Ze wordt duidelijk verscheurd tussen de kant die dit diplomatiek aan wil pakken en de kant die zijn ogen uit wil steken.
'Chris, ga weg,' weet ze uit te brengen. Het klinkt rauw, en bijna niet meer menselijk. Ze doet heel erg haar best om niet te schreeuwen. Er ligt een hele gevaarlijke glans in haar ogen. Wanneer hij te lang aarzelt, voegt ze eraan toe: 'Ik denk niet dat je me goed begrepen hebt. Het was geen vraag.'
Met een beetje houterige bewegingen verlaat hij het kantoor, en doet de deur achter zich dicht. Paige vertrekt geen spier, en ook ik kom in eerste instantie niet in beweging. Dan raak ik aarzelend haar arm aan, waardoor er opeens een alarm in haar afgaat en ze geschrokken bij me weg stapt. Ik kan de spanning in haar lijf zien, en ze moet zoveel moeite doen om zich onder controle te houden dat ze nauwelijks meer genoeg kan ademen. Ik heb haar nog nooit zo boos gezien.
'Paige...' zeg ik zachtjes, maar ze schudt haar hoofd.
Heel lang is ze weer stil, en hoewel haar handen nog altijd blijven trillen van de ingehouden woede, slaagt ze erin om diep adem te halen. Ze doet haar ogen dicht, leunt met haar handen tegen het bureau, en zucht.
'Je kunt beter maar gewoon aan het werk gaan,' zegt ze schor.
'Eerst wil ik zeker weten dat het wel goed met je gaat.'
Ik zie dat ze haar kaken weer op elkaar klemt.
'Ik werk elke dag van mijn leven harder dan hij ooit zal doen,' zegt ze, alsof ik degene ben die daarvan overtuigd moet worden. 'Er is niks in mijn carrière waar ik niet voor gevochten heb, en ik zou nooit met iemand naar bed gaan voor een baan.'
'Weet ik, liefje,' zeg ik zachtjes en ze knikt.
Ze slikt een keer en stoot dan uit: 'Hoe kan hij zoiets zeggen?'
'Het is niet het ergste wat hij over je gezegd heeft.'
'Weet ik, maar... Jezus Christus. Fuck. Gewoon... fuck.'
Een paar minuten blijven we allebei stil, en ik geef haar de kans om verder te kalmeren.
Ik geef een kus op haar voorhoofd.
'Hoe laat mag je naar huis?' vraag ik dan.
'Nu,' antwoordt ze. 'Ik was net klaar toen onze held Chris naar me toe kwam.'
'Oké, ik zie je vanavond. Doe maar rustig aan, oké?'
Ze knikt en geeft een kus op mijn wang. 'Doe voorzichtig.'
'Ik beloof het.'
'Sla Chris niet in zijn gezicht.'
'Ik... zal het proberen.'
Ze glimlacht, geeft me nog een laatste kus, en loopt dan weg. Heel eventjes kijk ik haar nog na, maar dan loop ik richting te kantine, mezelf voorbereidend op een hele dag van omgaan met Chris zonder hem in elkaar te mogen slaan omdat hij mijn vriendin een hoer noemde.

Wanneer ik die avond weer thuis aankom lijkt het wel alsof Paige de hele dag in de keuken heeft gestaan. Ze heeft een verzameling van allemaal verschillende Mexicaanse gerechten gemaakt. Ze heeft allemaal kleine miniatuurtaco’s en burrito’s gemaakt, met verschillende ingrediënt. Ook zie ik dat ze verschillende sausjes heeft klaargemaakt, samen met een bonensalade.
‘Jeetje, jij hebt je uitgesloofd, zeg,’ stamel ik en met een glimlach veegt ze haar vuile handen af aan het kookschort dat ze aanheeft. Eigenlijk is het van mij, en dus is het schort veel te groot van haar, maar dat ziet er juist schattig uit.
‘Ik heb gewoon even allemaal verschillende dingen gemaakt met de bruikbare restjes die we nog in de vriezer en koelkast hadden liggen. Dan zijn we daar ook vanaf.’
‘Hoe lang ben je hier wel niet mee bezig geweest?’ vraag ik verwonderd en ik help haar al het eten op tafel te zetten.
Ze haalt haar schouders op en knoopt het schort los.
‘Ik had niet echt iets te doen, en ik had er wel zin in.’
Ik sla mijn armen om haar middel en druk een eindeloze hoeveelheid kusjes op haar lippen.
‘Ik hou zo, zo veel van je,’ murmel ik.
‘Nou, ze zeggen dat de liefde van de man door de maag gaat,’ zegt ze lachend. ‘Blijkbaar is dat dus waar.’
Ik glimlach scheefjes en druk een kus op het puntje van haar neus.
‘Zullen we gaan eten? Ik rammel.’
Ze knikt en we nemen plaats aan tafel.
'Dus... Chris nog in zijn gezicht geslagen vandaag?' vraagt Paige na een paar happen.
Ik schud mijn hoofd. 'Ik heb braaf naar je geluisterd.'
Ze snuift. 'Jammer.'
Ik trek een wenkbrauw op en slik een hap burrito door.
'Dus, als ik niet naar je geluisterd had, was je wel blij geweest?' vraag ik.
Ze schudt haar hoofd. 'Nee, dan was ik heel boos geweest.'
Ik zucht. 'Jij ben echt onmogelijk, jij.'
Ze glimlacht en geeft me een elleboogstootje.
'Oh, hou je kop. Je weet dat je van me houdt.'
Ik grijns, sla mijn armen om haar heen, en overlaad haar met kusjes tot ze begint te lachen.
'Dat doe ik zeker.'
'Ik ook van jou, liefje,' antwoordt ze en ze verbergt haar gezicht even in het holletje van mijn hals.
Ik geef een kus op haar haar en vraag: 'Hoe voel je je? Heb je nog hoofdpijn gehad, vandaag? Duizelig?'
Ze gaat weer rechtovereind zitten en schudt haar hoofd.
'Nee. Maar dit was natuurlijk ook niet zo'n zware hersenschudding als toen. Ik denk dat ik er wel overheen ben,' antwoord ze.
'Daar ben ik blij mee.'
'Ja? Vanwege die "urenlange vlammende verjaardagsseks" die je nog van me tegoed had, zeker?' vraagt ze lachend en ik kan een grijns niet onderdrukken.
'Niet alleen, hoor. Maar dat ook. Zeker dat ook,' antwoord ik plagerig en ik zie dat de haartjes in haar nek overeind gaan staan. 'Maar ik ben ook gewoon blij dat je je niet meer zo ziekjes voelt.'
Ze geeft een zacht kusje in mijn hals, net op een gevoelig plekje.
'Ik ook,' murmelt ze zachtjes tegen mijn huid.
Ik trek Paige dichter tegen me aan, zodat ze eigenlijk praktisch bij me op schoot zit, en doe mijn ogen dicht. Ik kan niet ontkennen dat ik de laatste tijd vrij gestrest ben, vooral vanwege Chris en zijn vader, maar nu sta ik mezelf toe om wat te kalmeren. Morgen kan ik mijn problemen wel weer aan, maar vanavond moet ik even bij Paige zijn. Vanavond moet ik me even alleen hoeven focussen op haar en hoeveel ik wel niet van haar hou en hoeveel lichter ze mijn leven maakt. En dan kan ik alles weer aan wat morgen me brengt.

Reacties (1)

  • BethGoes

    Chris is echt een INCOMPETENTE KLOOTZAK!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen