Hoofdstuk 08.


||Torvi Wigglywiggs


In een ongemakkelijke positie zat ik verstrengeld, mijn oudere broers en zus zijn door de peacekeepers gestraft. Doordat ze meerdere malen één van de tributen hebben aangevallen. In de ogen van het Capitool, is dat een aanslag en kan zelfs zo hoog aangegrepen wezen dat de Gamemakers van de Hungergames, het de tribuut niet makkelijk zouden maken. De kans dat hij werd vermoord door een Gamemaker op commando van de President was groot als het haar ter oren zou komen.
Malik had eerder al enkele vredesbewakers aan ons toevertrouwd.
Nu dat mijn broers: Brian en Thomas mijn zus: Sarah zich niet in konden houden en konden gedragen, werden het onze persoonlijke lijfwachten, tijdens deze rit naar het Capitool. Ik had de vredesbewaker met de naam: Darfinn gekregen, de peacekeeper die al vanaf het moment dat ik op de trein was gestapt een oogje in het zeil hield, op verzoek van Burgermeester: Peeta Mellark.
Het zou mij ook niet verbazen dat de man verslag zou moeten uitbrengen zodra de spelen voorbij zijn. Een grote kans was dat de man zes doodskisten met zich terug meenam naar het District, waar onze familieleden ons konden begraven. Daarna de Winnaars op de televisie zal zien en het jaar erop net voordat de volgende Games zullen beginnen, opnieuw zullen zien. En dus herinnerd worden aan hoe hen kinderen stierven en een volgende kluit kinderen zal volgen.
Zoals mijn oudere broer Gale al is had gezegd, het is niet leven, maar je leeft.
Zij die niet voor de Games zullen sterven zullen een ander ellendig leven tegenmoed zien.
“Aangezien drie van de zes tributen zich wel weten te gedragen” Malik had zich in stilte bij ons gevoegd. En ik had in stilte naar Dominic en Thalia zitten luisteren. De twee zaten te discussiëren over hoe ze precies door de eerste uren van de Games moesten komen. “Kunnen we maar beter met het serieuze werk beginnen” Malik zijn ogen gleden over onze gestalten.
“Goed jullie hebben een aantal Spelen bekeken, wat hebben jullie tot nu toe van deze films opgestoken” was de eerste vraag die de man stelde. Zijn ogen gleden van mij naar Thalia en van haar door naar Dominic, waar zijn ogen bleven hangen. Duidelijk wilde hij het antwoordt van de jongeman horen. De jongen haalde zijn schouders op, “proberen de snelle dood te krijgen als je niet kan blijven leven” antwoorde Dominic na een aantal lange stille minuten. Thalia schoot in een lachsalvo en ook Malik kon een scheve grijns niet onderdrukken.
“Dat is een optie” mompelde de man.
“Te blijven leven” antwoorde ik giechelend. “En dat is nog niet eens het stomste antwoordt dat ik heb ontvangen vandaag” Malik keek van Dominic naar mij en begon vervolgens op een vreemde wijze te fronsen met zijn wenkbrauwen. Een vreemde glans was te zien in zijn ogen, de man liet zich wat meer onderuit zakken in de stoel waarin hij was gaan zitten.
“Wat is het eerste dat je doet zodra de gong gegaan is” de man keek me afwachtend aan.
Ik haalde diep adem sloot kort mijn ogen, dacht vervolgens rustig na “denk dat het slim is om zo snel mogelijk een tas te bemachtigen, en te vluchten naar een hoger gebied waar je het makkelijkste andere tributen kan mijden” kwam er op een fluistertoon over mijn lippen. Mijn ogen openend begon ik te fronsen, “daarna lijkt het me logisch opzoek te gaan naar water en een schuilplaats, mits je dit niet kunt vinden, probeer je het te realiseren” knikte ik, zekerder van mijn zaak.
“En dat, is het antwoordt wat ik wilde horen” lachte de man klappend in zijn handen.
“Tenminste een tribuut die haar verstand op de juiste plaats heeft zitten” ik voelde de man zijn ogen in mijn lichaam branden. Net als de ogen van Dominic en Thalia, “en dat is veertien” was er een tweestemmige stem vol ontzag te horen. “al achttien dagen” giechelde ik, onschuldig.
“En ik was nog niet klaar met mijn antwoordt” mijn armen over elkaar heen slaand.
“Nadat je dus een schuilplaats gevonden of gemaakt hebt, is het belangrijk te weten wat en hoe je omgeving is” sprak ik glimlachend. “Antwoordt compleet” grinnikte ik. Mijn ogen naar mijn Mentor richtend.
Werd ik ineens gevangen door een vreemde intense blik.
“Met jouw wil ik later een privé gesprek” Malik drukte zich recht en stapte naar de drank kar waar hij wat te drinken pakte. Verbaasd wisselde ik enkele blikken met Dominic en Thalia. Die er net zoveel van begrepen als ik.
“Wat volgt er na wat Torvi zou doen, Thalia” was Malik die zich weer naar ons had toegedraaid.
“Zodra het wat rustiger is, je de buit bekeken en onderzocht hebt een vuur te maken zodat je wat kan eten” opperde het meisje.
De man begon zijn hoofd te schudden, een vreemde grimas was te bespeuren op zijn gezicht. “Dat is een manier om gedood te worden” Malik keek Thalia op een vreemde manier aan. “Je kan dan net zo goed roepen ‘hier ben ik, dood mij’” de man schudde zijn hoofd en fronste vervolgens zijn wenkbrauwen in een lange rechte streep.
“De basisregels om te overleven zijn, Dominic” Malik had zich naar de mannelijke tribuut gedraaid.
“Water, schuilplaats, camouflage, voedsel” waren de korte woorden van de jongen.
“Goed zo, dus je hebt toch opgelet tijdens de films van de eerdere spelen” Malik klapte in zijn handen. “Of kwam het door de eerdere antwoorden die er al gegeven waren” de man fronste zijn wenkbrauwen, uitdagend. Om te zien hoe de jongen hierop zou reageren. Ligt gekwetst keek Dominic naar Malik en een vreemde woede twinkel was te bespeuren in zijn iris.
“Wat is er nog meer belangrijk, Torvi” een mok warme chocolademelk aanpakkend van een van de Avoxes, keek ik Malik, onderzoekend aan.
“Sponsors” mijn ogen schemerde wat onzekerheid af, en in mijn stem was het duidelijk te horen. De man begon opnieuw te knikken, “en hoe kom je aan Sponsors, Thalia” Malik probeerde ons echt het een en ander bij te brengen. Ons op een bepaalde manier klaar te stomen, terwijl hij wist dat het voor 80% kans was, dat hij zes doodskisten mee naar huis gestuurd kreeg.
Dertien districten, een totaal aan achtenzeventig kinderen, waarvan er één jongen en één meisje tot Victor zou worden gekroond.
“Malik” was mijn fluisterende zachte stem.
De man keek op, Thalia had namelijk nog steeds niet geantwoord, zo gaf ik haar wat extra tijd om erover na te denken.
“Hoe zit het eigenlijk, de President heeft gezegd dat er één jongen en één meisje kunnen winnen, dus er dit jaar twee Winnaars zijn. Hoe gaat dat in zijn werking, ik bedoel hoe weten ze nou of er nog maar één meisje of één jongen in het hele spel is?” mijn wenkbrauwen hadden zich in een bedenkelijke frons gekruld.
“Dat is een erg goede vraag” knipoogde de man.
“Ik zal het jullie uitleggen, voor zover ik dat kan” ik nam een slok van mijn chocolademelk en keek vervolgens nieuwsgierig naar de man. Ook Dominic en Thalia leken dit interessant te vinden.
“Zodra één laatste jongen of meid in het spel zit, wordt deze met een hovercraft opgehaald. De spelers die het dus nog moeten uitvechten, kunnen ongestoord het spel verder spelen” Malik liet zijn mok nog is vullen “zodra er van beide seksen nog één speler over is, zijn de games gedaan. De Victors worden in quarantaine gebracht voor enkele dagen om zo goed te kunnen herstellen, voor dat ze opnieuw in de spotlight worden gezet en voor heel Panem worden gekroond” de man dronk in een teug zijn kop leeg.
Met openmond zat ik naar mijn mentor te staren.
“Maar wat als je met andere tributen ben, als enige seksen van dat nog overeind staat” Thalia had haar armen over elkaar heen gekruld. “Dan zal een omroeper dat vermelden en zal je alsnog uit de spelen gehaald worden. Je bent tenslotte al een Victor” grijnsde Malik.
“Ik wil dat jullie alle drie gaan nadenken over hoe jullie getraind willen gaan worden, daarnaast wil ik jullie sterke en zwakke punten weten. En als jullie ergens goed in zijn een vaardigheid, laat mij dit dan weten.”
De man zette zijn vuile kopje op de afwaskar en verdween vervolgens de coupé uit.
“Hij gaat nu je familieleden les geven” Dominic had zich recht gedrukt en was naar de drankkar gestapt.
“Ze worden afzonderlijk van ons drie getraind. Zodra we in het Capitool zijn zullen ze een nieuwe kans krijgen aangezien we daar meer opzichters hebben in het Trainingscentrum. Je was niet hen enige slachtoffer, ze hebben Thalia zo vér gekregen dat ze hotel de botel was van één van je broers” sprak de jongen ongestoord verder. Alsof het meisje er zelf niet bij zat.
Haar wangen kleurde direct rood, “geen zorgen, had het al door” sprak ik met een zachte vriendelijke stem.
“En ik vond het om heel eerlijk te zijn niet echt een leuk gezicht. Ik weet namelijk wat voor bullebakken mijn broers kunnen zijn” mijn lege chocolade mok op het tafeltje voor mij plaatsend.



Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen