Hoofdstuk 12.


||Torvi Wigglywiggs


Afgelopen nacht had ik zoveel liggen woelen in mijn bed dat ik uit irritatie midden in de nacht naar de zit/woonkamer was gegaan. Helemaal verrast was ik om Malik zo laat nog te zien zitten, net als enkele mensen van het Prepteam van enkele Tributen. Op het moment dat ik binnen kwam stappen, vielen hen gesprekken stil, alsof ik iets onderbrak.
Zodra dat meerdere zagen wie er de zit/woonkamer was binnen gelopen spraken ze weer zonder dat ze gestopt waren verder.
Alsof het hen niet uit maakte voor hun, dat ik het zou horen.
Nog ruim een uur gezeten te hebben, gesproken te hebben met enkele waarvan ik nu al weer hen naam van vergeten ben, was ik gaan slapen.
Nu stond ik klaar voor vertrek het was kwart over negen, en zowel mijn broer als zus zaten nog beide in hen pyjama’s aan de eettafel te ontbijten. Dominic keek mij met een vreemde twinkel in zijn ogen aan, waarna hij zijn arm rond mijn nek krulde en mij met zich mee begon te trekken, “nou wij gaan, we gaan niet op een stel varkens wachten,” lachte de jongen.
“Tributen vergeet niet, eerst rondkijken, geen uitslovend gedrag” Malik keek kort Dominic aan vooral deze begon te knikken en alle knoppen in de lift begon in te drukken. Lachen, giechelend schudde ik mijn hoofd. Mijn armen over elkaar heen krullend, liet ik mij op mijn gemak tegen de muur van de lift hangen.
“Wat ben je toch ook een klein kind, eh” giechelde ik knipogend.
“Ik, als ik klein ben, wat ben jij dan” grijnsde Dominic.
“Zeg jij drukt alle knopjes van de lift in,” wijzend naar de lichtgevende knoppen.
Op iedere verdieping stopte de lift, zodra de deuren opende, werden we schaapachtig aangekeken vooral de deuren weer sloten omdat er niemand in of uit stapte en zo naar de volgende verdieping ging. Bij District 4, werden we vergezeld met enkele jongens uit dat District en opnieuw drukte Dominic alle knoppen van de lift in.
“Dominic, klein kind” riep ik verschrikt uit.
Gelach van de jongen van District 4 rees op, en met een vreemd gerezen wenkbrauw bekeken ze hen concurrentie.
Geïrriteerd of eerder half geamuseerd keek ik de jongen van mijn District aan.
De liftdeuren werden geopend en met ze alle stapte we het Trainingscentrum in, met grote ogen bekeek ik de vele obstakels dat kleine uitgehakte ruimtes in bezet namen. Dit was de beruchte Trainingshal waar de Spelers zich klaarstoomde voor de Arena, waar we gedood werden. Dat top geheim was en niets wat hier binnen gedaan werd, mocht naar buiten gelekt worden.
“Indrukwekkend niet” lachte een van de jongens uit District 4, mij een klap op mijn schouder gevend. Mechanisch knikte ik, en een aantal keer knipperen met mijn ogen, zag ik een redelijk grote groep kinderen zich al rond een vrouw te hebben verzameld. Met een versnelde pas stapte ik er op af en voegde ik me tussen de andere kinderen.
“De eerste lading is op tijd” sprak de vrouw op haar horloge kijkend.
Mijn ogen gleden over de vele tributen die net als Dominic en ik, het wel serieus genoeg namen, en op tijd aanwezig waren. Sommige jongens waren zelfs groter als mijn broer Brian of breder dan Dominic. Enkele meisjes staken al twee koppen of meer boven mij uit en zagen er ook veel beter doorvoed uit dan ik oogde. Stuk voor stuk leken ze veel gespierder dan mijn eigen lichaam is.
En dit is mijn voorlopige concurrentie?!
Ik ga zo afgemaakt worden, ik zal zoveel pijn lijden vooral als ik me bedenk over hoe hard die grote knuisten van de jongen van District 2 wel niet kunnen zijn. Zijn handen waren al groter dan dat mijn gezicht was, mijn hoofd verdween gewoon in zijn hand.
Een brok slikte ik weg uit mijn keel en het slijm dat zich in mijn mond had opgehoopt slikte ik door.
Alsof dat het enige vloeistof zou zijn dat ik nog zou krijgen.
Na een kwartier schoten de liftdeuren open en kwamen de overige Tributen al kletsend, rumoerig binnen zetten. De vrouw begon met haar vinger op haar pols te tikken. “Te laat, dit is wel jullie tijd, het gaat hier wel om jullie levens” riep de vrouw licht verhit.
Ze had inderdaad op de overige Tributen staan wachten om ons een uitleg te kunnen geven.
Vele van ons hadden al ruimschoots hen tegenstanders kunnen bewonderen en zo hen kansen weten te schatten.
Nu dat de andere Tributen er waren, leken mijn kansen nog meer als verkeken te zijn. Deze gasten leken zelfs nog koppen boven de andere heren uit te steken en sommige waren zo breed gespierd gebouwd dat je er gewoon al de kriebels van kreeg. Dit waren met recht de Beroeps, de Tributen die het vaakst tot het einde haalde.
Zelfs de Tributen uit 6,7,8,9 waren erg intimiderend in lengte en postuur.
Ik zou al blij wezen als ik de eerste veertien dagen zou overleven.
Maar die kans achtte ik nu ik de gehele groep gezien te hebben wel erg klein, ik was veraf de kleinste, tengerste en jongste van alle Tributen. Ik paste er zoals ik thuis niet tussen paste, hier ook niet bij. Ogen voelde ik op me branden, en gemompel rees op.
Mijn broer en zus hadden zich net als ons in een matchen de overals gehesen, mijn zus had haar haar snel op een warrige knot geknoopt. En mijn broer, die had niet eens wat aan zijn haar gedaan. Thomas, zag er nog erg slaperig uit en het zal me niet verbazen dat de jongen de hele nacht heeft lopen woelen en zijn eigen bed thuis miste.
“Goed, nu we wel compleet zijn, alle 78 kinderen aanwezig zijn” begon de vrouw op een kribbige toon.
“Welkom in het nieuwe Trainingscentrum van de 30ste Hungergames of ook wel de 1ste Quarter Quel, ik ben Willeke O Flairett, en een van jullie instructeurs. Binnen 30 dagen zullen 76 kinderen van jullie niet meer terug keren, daarom wil ik ook benadrukken goed te luisteren naar wat ik of de andere instructeurs tegen jullie zeggen hebben. Hier gaan jullie de komende vijf dagen trainen, drie dagen trainen jullie met elkaar en de overige twee dagen krijgen jullie een privé training per District. Heb je privé training van je mentor aangevraagd kan dat ook hier plaatsvinden” begon de vrouw met haar uitleg.
“Het is ten strengste verboden een andere Tribuut uit te dagen, testen, pesten, kleineren en of te verwonden. Gebeurt dit wel wordt je gelijk gediskwalificeerd en mag je in het wooncomplex wachten tot je de Arena in gaat. De laatste dag van je trainingsschema worden jullie geëvalueerd door de Gamemakers en beoordeeld met een score, dit is voor jullie sponsoren” de stem van de vrouw was duidelijk.
Helder, iedere Tribuut luisterde in stilte, zelfs mijn broers en zus aandacht had de vrouw weten op te eisen en dat vertelde al veel.
“Ik wil jullie alle waarschuwen, vele van jullie zullen niet overleiden door het toedoen van een Tribuut. Vele zullen ziek worden, uitgehongerd en of zelfs uitgedroogd raken, koorts oplopen, tot een vergiftig, beet oplopen en hieraan overlijden. Daarom benadruk ik ook om op ze minst één les bij de survival afdeling te nemen, voor je eigen welzijn” de instructeur wees naar waar de afdeling zat.
“Ook wil ik jullie attenderen op een verloop dat prettig zal zijn, de vredesbewakers zijn hier voor jullie veiligheid te waarborgen, voor mocht er toch een conflict optreden, kunnen zei inspringen. Er wordt enkel uitsluitend getraind met een instructeur en niet tegen of met een andere tribuut, is dat duidelijk, Tributen?”
Haar ogen gleden over ons heen, één voor één keek ze ons aan en bij sommige bleef ze even hangen met haar ogen vooral ze verder naar de volgende keek. Ook bij mij bleef ze hangen, iets langer naar mijn gevoel dan bij een ander Tribuut. Gelukkig maakte ze haar ronde met staren af vooral ze ons los liet in de trainingshal.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen