Hoofdstuk 13.


||Torvi Wigglywiggs


Met grote ogen keek ik naar Malik hij had het instrument soepel in zijn handen en leek het zo te hanteren alsof hij ermee geboren was. “Het maakt niet uit hoe groot, sterk je tegenstander is” sprak de man, een volgende uithaal makend. “Zolang jij jezelf maar klein houdt, snel en wendbaar blijft en zo nu en dan flexibel springt en maait” knipoogde de man.
Ik begon te knikken, we hadden nu bijna elk onderdeel wat met wapens te maken had, gehad.
Deze individuele training beviel me meer dan de grote Training met alle Tributen, waar ik enigszins ook wat van heb opgestoken.
“Ik weet dat het misschien vreemd klinkt maar ik heb zo het gevoel dat je ons zal verbazen. Dionysos is zo bang dat je met de grote gong zal gaan of dat je loop de week wordt opgespoord door de Beroeps” sprak Malik, zijn zorgen delend. “Dat denken ze allemaal en ik ben er zelf ook wel een beetje bang voor, maar ik zal proberen mijn best te doen” een lichte glimlach sierde mijn lippen.
“Als grote zus, van vijf jongere kinderen onder mij moet ik proberen op ze minst een eind te komen” sprak ik het wapen op het rek plaatsend.
Mijn tijd zat erop, Dominic zag ik al de Trainingshal binnenstappen met een aantal vredesbewakers rond hem. “We spreken vanavond verder, oké” de man knipoogde vooral hij me een stoot op mijn boven arm gaf.
“Prima” bij de man vandaan lopend, liep Dominic richting Malik die de jongen gelijk aan het werk zetten.
Met de vredesbewakers mee de lift in stappend, liet ik mij vermoeid tegen de muur van de lift aan hangen. Het zou een kleine twaalf minuten duren eer we op de verdieping waren, waar we over moesten stappen op een volgende lift, waar het ook weer zes minuten duurde eer we bij de juiste verdieping zouden arriveren.
De peacekeepers waren niet echt personen waarmee je een gezellige babbel zou maken.
Sommige waren knorrige oude mannen met een wapenstok, die ze erg gewillig waren om dat te gebruiken. Je hield beter je mond, stapte in hen bijzijn flink door en zou geen krimp vertrekken als dat moest. Het waren griezelige opgeleiden mensen, die straffen uitdeelde en deze waren niet mals. Naast hen wapenstok hadden ze ook nog een verdovingspistool, handboeien en een geladen revolver.
Gevaarlijk volk, waar je geen ruzie mee wilde hebben, dat je maar beter te vriend kon houden.
Mijn tijdelijke huis binnenlopend, stond Dionysos voor de spiegel zichzelf op te dirken, haar lippen waren al erg rood maar nu ze met een stift het nog meer begon bij te werken kon je de lagen zowat tellen. Thalia zat een boek te lezen over bepaalde planten, dieren die zowel in de wilde natuur zouden kunnen leven en voorkomen.
Brian zat achter een computer te snuffelen op bepaalde websites, Sarah lag languit op de bank, naar het televisiescherm te kijken.
Mijn wenkbrauwen rezen, verbaasd.
Twee van de drie tributen waren op ze minst bezig voor de Games.
Ik was net klaar met mijn individuele Training, Dominic was nu en na de jongen zou Thalia volgen. Sarah, Brian en Thomas zouden morgen hen individuele training krijgen. Zo kon Malik ons ieder even veel tijd geven, en zouden we geen van alle worden voorgetrokken.
“Hoe ging je Training meisje” klonk de nieuwsgierige geïnteresseerde stem van Dionysos.
“Goed, maar het kan altijd beter” glimlachte ik mijn schouders ophalend, alsof het niet zo groot nieuws was, wat gedeeld moest worden.
“Ben je al zenuwachtig voor het interview” de vrouw had zich van de spiegel gedraaid en de lippenstift opgeborgen waarmee ze eerder nog bezig was.
“Ja, beetje” mompelde ik beschaamd.
“Maak je geen zorgen, ik heb alles tot in de puntjes voor jullie geregeld. Zorg jij nu maar dat je goed getraind ben voor de Games, misschien dat we dit jaar toch een beetje op de kaart komen” glimlachte de vrouw waterig. Want ook zei begreep dat er voor 80% kans is dat geen van haar Tributen thuis zou komen.
Voor haar zou betekenen geen Tributentour door de Districten, geen feest op het Capitool en geen schouderklopje op de schouder.
De Districten die bekend stonden hadden ook de meeste Winnaars en dus ook meer Mentoren.
“Er zijn er al heel wat geïnteresseerd” Dionysos had een scherm aangeklikt waar een vreemde lijst met tellingen te zien waren. Enigszins begreep ik de insteek van de tellers, het District, naam van de Tribuut, leeftijd en geslacht staat er op, daarachter het cijfer dat ze krijgt van het publiek en de kans op hoeveel sponsoren ze kunnen werven.
Dit was een lijst waar mensen vanuit het Capitool konden wedden, voor sponsordeals.
Mijn naam stond ergens onderaan, bij District 12, met een gemiddelde van 37.3% dat ik zou kunnen vergaren aan Sponsoren, was aan de hoge kant, maar ook stond er een cijfer dat mij vlot zou neerhalen. Het kon nog alle kanten op gaan aangezien de Gamemakers mij nog niet geëvalueerd hadden en dus de Sponsoren dus op het wilde weg moesten stemmen.
Al hadden ze ons gezien met de Parade, het was kort, een simpele glimp.
De volgende keer dat ze ons zouden zien, zou zijn tijdens de interviews en daarna zouden we de Arena ingegooid worden. Dus we hadden maar twee hele kansen om sponsoren te vergaren en anders moesten we ze zien te vergaren door het spel in de Games, goed te spelen. Zo goed, tot de laatste 8 te komen zodat het thuisfront geïnterviewd zou worden.
Pas, dan zou het opnieuw spannend worden, voor de over gebleven Tributen.
Maar zo ver was het voor mij nog lang niet, als ik de eerste dagen het zou overleven vond ik het al erg knap van mezelf. Vooral als je weet dat de Beroeps stuk voor stuk zullen gaan samenwerken, om eerste de zwakkere uit te schakelen.
“Weet jij al wat je aan krijgt” Thalia had haar boek weggelegd en keek mij met nieuwsgierige ogen aan.
“Eh wat” vroeg ik het meisje, totaal niet bij met mijn gedachten.
“Of je al weet wat je aankrijgt met het interview” herhaalde Thalia haar eerdere vraag.
Ik schudde mijn hoofd, “nee, nog niet, dat duurt nog drie dagen gek” grinnikte ik, opgelaten. De Arena kwam al eng griezelig dichtbij en dan ging er nog een andere idioot zulk soort vragen stellen. Wat kan mij het nou bommen wat ik aankreeg?!
Zolang ik niet naakt op de televisie hoefde vond ik het prima, zolang ik niet naakt dood zou gaan vond ik het prima. Als mijn familie maar goed terecht zou komen. Er iemand een oogje in het zeil zou houden, als ik er niet meer zal zijn.
“Het maakt me vrij weinig uit wat ik aan krijg al is het een vuilniszak” sprak ik zuchtend. Dionysos draaide zich ruw van haar stoel, een kreet volgde en met grote ogen keek ze me aan alsof ik de meest meedogenloze moord ooit begaan heb. “Robinashiy zal dat nooit toestaan, het jullie Prepteam al helemaal niet” was de hoge geschrokte stem van onze vertegenwoordigster.
Ik begon te giechelen en te lachen, “het was een voorbeeld” kirde ik een traan uit mijn ooghoek strijkend.
“Daar valt niets van te begrijpen, ik vind het heel ernstig, een mens hoor er goed uit te zien. Vooral zulke spelers zoals jullie” knikte de vrouw.
Thalia en ik keken elkaar met een veel betekenisvolle blik aan en schoten vervolgens opnieuw in een lachsalvo.
Dionysos verliet uit ellende de woonkamer en met een knal was de deur naar het kantoor gesloten. Met pret in mijn ogen keek ik het oudere meisje aan, “sorry, ik ben niet echt bezig met die mode van hun, maak me eerder druk om de Arena” sprak ik, serieus.
“Dat begrijp ik, ik zie er ook tegenop, vooral omdat ik weet dat ik het niet ga halen” het meisje had een wrange glimlach rond haar lippen.
“Gelukkig heb ik niet zo heel erg veel broers en zusters, die mij eigenlijk nog nodig hebben” sprak ze treurig.
Ze wist dus wel degelijk wie ik was, of ze had het opgezocht of nagevraagd. Het kon maar ze had dus wel haar onderzoek gedaan. Slim. Maar niet slim genoeg, ik moest haar dus in de gaten houden.
Iedereen zag me als een klein zielig zwak meisje dat steeds beschermd moest worden.
Maar Malik had tijdens de training de echte ik gezien, ik had hem getoond waarin ik goed was, waarin ik nog extra training bij kon gebruiken en meer. De man was onder de indruk en ook had de man mij zo nog wat extra tips gegeven, gratis. Want ik moest zeggen, niks was gratis in het leven. Thuis was dat ook nooit geweest, advies koste altijd wel wat.
Een kop drinken, een snee brood of een vriendelijk gebaar.
Bij Malik voelde het niet alsof ik het hem moest terug betalen al zou ik dat zelfs willen.
Een heerlijke koffie en een heerlijk gebakje etend bekijk ik op het scherm mijn concurrentie.
Al had ik in het Trainingscentrum meer dan voldoende gezien, toch wilde ik van de andere tributen uit mijn District weten wat zei van hen vonden. Zodat we wellicht een tactiek konden bedenken om enkele al kwijt te spelen. Want ik wilde eigenlijk niet geheel alleen beginnen, als het kon met de tijd in de Arena samenvoegen, zodat we sterker zouden zijn.
Met de meeste Hungergames waren vele spelers alleen gestart en een enkele had het zo maar gewonnen.
Ik wilde mijn kansen vergroten, en mijn kansen waren al niet zo groot want District 12 was een erg ongewillig District om een verbond mee te sluiten.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen