Hoofdstuk 14.


||Torvi Wigglywiggs



Met een wel erg rood aangelopen gezicht kwam ik het District huis binnen gestormd, zojuist had ik mijn evaluatie gehad en dus mijn laatste kans gehad om de Gamemakers ervan te overtuigen, dat ik een waardig Tribuut ben. Dionysos stond te schreeuwen net als enkele leden van mijn Prepteam, ik had iets verkeerds gedaan, totaal verkeerds in hen ogen. En eigenlijk was het ook wel een heel klein beetje brutaal, maar ik zag geen andere keus, om hen aandacht anders te krijgen.
Ze hadden al zoveel Tributen gezien ze waren doodop en hadden geen zin meer in een volgende beoordeling.
Een volgend kind dat toch de dood ingejaagd zou worden.
Malik was nog altijd beneden en het duurde voor mijn gevoel wel erg lang, de andere Tributen van District 12 zaten mij met opgetrokken vragende wenkbrauwen aan te staren. Alsof ze me zo konden commanderen te vertellen wat ik precies gedaan had.
“Ongehoord dame, dat gedrag ken ik helemaal niet van jouw” schreeuwde Dionysos op een wel erg hoog kwekkend toontje.
“Er hadden wel grote ongelukken kunnen gebeuren, ze…” “Dionysos, kalm” klonk ineens Malik’ lacherige bulderende stem. De liftdeuren schoven achter de man dicht en al grijnzend kwam de man binnen lopen.
“Het kleintje heeft alleen maar laten weten dat ze er ook nog was, er is niets aan de hand” lachte Malik, knipogend.
Maar zowel Malik als ik wisten wel beter, dit konden de Gamemakers tegen mij gaan gebruiken in de Arena en ik begreep Dionysos weldegelijk, het kon mij alleen niet schelen.
Ook ik telde in deze spelen, en ik wilde niet een vergeten speler worden dat enkel een plek gevuld heeft.
Over enkele uren zouden de interviews starten en ik was erg zenuwachtig en nerveus.
“Toch vind ik het erg gevaarlijk wat ze heeft gedaan, ze kunnen dit op hen alle africhten” sprak Flavinia, sniffend. Ik begon te giechelen, haalde mijn schouders op “we gaan toch al dood, wat voor ergs kunnen ze ons nu nog doen” vroeg ik onschuldig mijn ogen rolde naar de andere tributen die net zo begonnen te knikken.
“Ik heb volgens mij geen enkele kijker gehad” snoof Thalia, blikkend naar Dominic die voor haar de Trainingscentrum ingegaan was.
“Bij mij was er ook niet veel, ze hadden meer oog voor het buffet dan voor mij” was Brian die zijn lege kopje op de salontafel plaatsen.
“Ze hadden helemaal geen oog, had een pijl afgeschoten en ze hadden het niet eens gezien. Dus ik heb heel erg boos een pijl op de alarmknop van de kraan geschoten en die ging af, dus alle personen in de skybox waren doorweekt en keken op. Nou ik had dus hen aandacht en schoot drie pijlen tegelijk af in een bord alle drie in de roos en gaf ze een buiging en vertrok” kwam er ligt knorrig over mijn lippen.
Brian, Sarah en Thomas schoten in de lach, “echt iets voor Torvi” lachte Thomas, zijn hand op zijn buik slaand.
“Mevrouw krijgt geen aandacht dus trekt ze het wel” lachte Sarah ligt geamuseerd verder, al was er een randje kwaadheid erin te bespeuren. Ze was jaloers dat ze er zelf niet opgekomen was. Of wellicht boos dat ze nu wist dat ik met pijl en boog kon omgaan.
“Zie geen schade aangericht, enkel een nat pak en voedsel wat niet meer genuttigd kan worden, de meubels kunnen gedroogd worden” knipoogde Malik duidelijk geamuseerd door de streek die ik geleverd had.
Ik kon een erg lief, schattig, meegaand persoon wezen maar ik had zo ook mijn drakenstreken, en zo nu en dan haalde ik ook wat uit.
Volgens mijn broer: Gale was ik er Creatief, als het ging om familie of overlevingsdrang.
“Hoe laat is de bekendmaking van de Score van onze Tributen?” was Flixarian warme stem, de man was naast me komen zitten en had vriendschappelijk zijn arm rond me geslagen. Van vele personen waarmee we deze hele week al optrokken, was ik hen favoriet. Niet omdat ik zo vriendelijk en alles was. Het ging eerder doordat ze mij sneller als paspop konden gebruiken dan de andere Tributen. Ik vond het leuk hen op te vrolijken voor hen in van de meest gekke outfits te stappen.
Het was hen werk.
Hen hart en ziel en ik vond het prachtig om zo iets te mogen meemaken, net voor mijn gruwelijke toekomstige dood.
“De bekendmaking zal rond 17:00 uur zijn, de interviews beginnen Live om 19:30 uur zodat de sponsors tijd krijgen geld op te nemen bij hen bank” was Dionysos haar informerende stem. Onze District vertegenwoordigster wist alles en had alles voor ons geregeld. Samen met Malik had ze bepaald hoe wij het podium op zouden gaan.
Brian, Dominic, Thomas, Sarah, Thalia en als laatst kwam ik, en ik zou iets verbluffends brengen.
Zodat District 12 de komende dagen niet vergeten zal worden in de spelen, aangezien ze al zoveel Tributen Live kort gezien hadden, zouden ze vele gezichten vergeten. En enkel zo kon het wezen dat ik of meerdere van ons zouden opvallen.
“Nog altijd griezelige kriebels Torvi” Malik fronste zijn wenkbrauw bedenkelijk waarop ik begon te knikken.
“Maak je geen zorgen, de helft van het publiek zal toch al slapen voordat jij op komt” knipoogde de man waardoor ik begon te grinniken. Hij had overigens gelijk, ik zou het publiek terug wakker schrikken.
“O tuurlijk, ons zusje vind dood gaan, helemaal niet eng. Maar een interview schijt ze voor in de broek” lachte Thomas, jennend.
Ik rolde met mijn ogen, en zuchtte vervolgens ongeïnteresseerd.
“Hoe zit het eigenlijk voor morgen ochtend” was de slimme opmerking van Dominic.
Zijn wenkbrauwen begonnen zich in een angstige streep te vormen, Malik keek ons een voor een kort aan.
“Morgen ochtend rond 07:00 uur worden jullie gewekt, rond 10:30 uur kunnen jullie een laatste stevige ontbijt/lunch krijgen en rond 12:00 uur worden jullie naar de Catacomben gebracht zodat jullie je kunnen omkleden en naar de Arena worden geschoten. Om 13:00 uur zullen jullie in de buizen verdwijnen en zal de Hungergames starten” de stem van Malik klonk zacht, haast verdrietig.
Met ingehouden adem had ik zitten luisteren, de strelende vingers van een lid van mijn Prepteam door mijn haar glijdend. Voelde ik me ligt ontspannen door de vriendelijke aanraking. Het was griezelig maar nog altijd vond ik het interview tot nu toe het aller engste. Ik zou niet alleen voor het publiek in de zaal zingen, nee heel Panem zou mij horen. De president, Burgermeesters, Burgers en het aller belangrijkste mijn familieleden die zaten te kijken, waarschijnlijk thuis, nu dat we Tributen waren.
“Oké, het wordt dus geen latertje” Thalia haalde haar handen langs haar armen en krulde vervolgens haar armen weer over elkaar.
Ze had kippenvel van de woorden van Malik gekregen.
Ze zag er al zo tegenop om de Arena in te gaan en nu des te meer.
“Schenk voor ons nog is wat in” Malik commandeerde een Avox haar werk te gaan doen.
Schuifelende voetstappen volgde en na een paar minuten waren onze mokken gevuld met een dampende vloeistof. “Zorg dat jullie vandaag en morgen ochtend nog wat kilo’s aan eten. In de Arena raak je het snel kwijt en zal je niet zoveel vergaren zoals nu, dus wat extra reserves kunnen geen kwaad, wil je een kans maken” grijnsde Malik gebarend naar de buffetkar.
“Lekker, pizza” giechelde ik een Avox kwam al aangerend met een slice pizza op een voorverwarmd bord.
Ik pakte het gretig aan en begon er van te knabbelen, Malik drukte het televisiescherm aan en bekeek vervolgens de voorlopige scoren. Door de parade van dagen terug had ik wel twee sponsors geworven. Dominic had er ook één weten te bemachtigen de andere vier moesten het hebben van het score die ze zouden krijgen van de Gamemakers.
“Even voor alle duidelijkheid, ik wil niet bemoeien met jullie tactiek” begon Malik nadat we alle onze eerste bord eten hadden weggewerkt.
“Maar ik wil wel zo wat tips mee geven” zijn ogen gleden van Dominic naar Brian en zo langzaam door het rijtje af naar mij dat tegen Flixarian was aangekropen. “Probeer niet mee te gaan naar de Cornuccopia, ze proberen je het bloedbad in te trekken. Als het lukt bemachtig een tas of klein handwapen en zoek dan een hoger gebied op. Water is je grote vriend dus dat volgt daarna en blijf alert, vertrouw niemand en probeer je waardigheid te behouden tijdens de spelen” Malik nam een slok na zijn woorden.
“Sommige beroeps zullen gaan samen werken” sprak Dionysos, “de beroeps” sprak Thalia, opgemerkt.
“Niet alleen de beroeps, meisje” Dionysos schudde haar hoofd.
“Nee, nee” verwoorde ze, nogmaals schuddend met haar hoofd.
“Ook de andere Districten kunnen gaan samenwerken, wees alert op wie je wel en niet kan vertrouwen en of als bondgenoot kan accepteren. Als het kan blijf als District bij elkaar dan maak je meer kans” sprak de vrouw, haar handen in elkaar krullend. Om zo het trillen te laten stoppen.
Ze vond het vreselijk ons dit te moeten aandoen, ons de Arena in te moeten leiden.
Maar het was haar baan en ondanks ze er geen dank voor kreeg en vaak enkel doden er voor terug. Probeerde ze voor haar Tributen wat ze kon en wat er in haar machten lag om te gebruiken. Ze was Creatief, vrij van geest als het ging om wat uit te proberen, maar ook vrij standaard naar de norm. Ze hield van stiptheid, kuisheid, netheid, en zoveel meer, dat we het haar niet gemakkelijk hadden gemaakt.
“Alvast bedankt voor alles” sprak ik stilletjes.
“Het is ons werk” klonk het in koor, zoals verwacht.
“Toch het lijkt me niet makkelijk jaar in jaar uit dode tributen terug te krijgen” mijn hoofd uit het warme shirt van Flixarian halend.
“Malik is tot nu toe de enige Winnaar van District 12, en wij lijken daar niet echt verandering in te gaan brengen” sprak ik neerbuigend, het was misschien stom om het te zeggen. Zo laag zelfbeeld van jezelf te hebben, maar in ons geval hadden we alle zo weinig ervaring als het ging op wapens, vaardigheden van bepaalde beroepen in het dagelijks leven.
Dat we gewoon een lagere kans hadden van slagen.
“Probeer je best te doen, meer vragen we niet van je” waren de opgemerkte woorden van Malik.
De man mocht geen partij kiezen, of een favoriet hebben, toch had de man het. Al liet hij niet door schemeren wie het was van zijn Tributen.
“Maak jullie klaar, de Evaluatie score gaat zo beginnen” was de opgewekte stem van onze vertegenwoordigster dat alles stipt op tijd, wilde aan hebben. We mochten niets missen, dit was belangrijk.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen