Uiteindelijk komen we aan bij een mooi stukje in het bos. De zon schijnt door de bomen op een klein meertje dat gevuld wordt door een hoge waterval. Met kleinere stroompjes wordt het heldere water afgevoerd naar een grote rivier, Aan de rand van de poel groeien meerdere bloemen en smaragdgroen gras. Ondanks deze prachtige plek, kan ik niet stoppen met denken aan papa. Ongelofelijk dat hij zichelf opofferde voor ons. Tranen prikken in mijn ogen en voor ik het weet huil ik tegen mijn tweelingzus aan. Ook Agnes houdt haar verdriet niet in en de anderen kijken ons met medeleven aan. Elramel schopt gefrustreerd tegen een steen waardoor die even stuitert over het blauwe water, terwijl ze alle duivels uit de hel vloekt.
'Waarom pakken die rotbeesten nou altijd goden?! Waarom kunnen ze niet gewoon een blij leventje leven zonder iemand anders daarmee op te zadelen?!'
'Het heet niet voor niets parasitisme.' legt Jasmijn uit terwijl ze Nova's wond aan het behandelen is. Elramel zucht als antwoord.
'Maar waarom zij? Harry en William zijn de meest onschuldige volwassen mensen die ik ooit heb gekend! Ze zouden uit zichzelf nooit zomaar iemand pijn doen!'
Ik laat mijn zus los en loop naar het water. Ik hurk erbij neer en kijk erin zodat ik mijn spiegelbeeld kan zien. De verdrietige uitdrukking op mijn gezicht is duidelijk zichtbaar en dat zal het ook altijd blijven. Ik ga iets rechter op zitten om een beter gevoel van mezelf te krijgen, maar het helpt niet echt. De tranen die langs mijn wangen biggelen, zorgen voor een rimpeling in het water en even verandert het beeld. Ik zie mezelf weer, maar dan als jong meisje. Ongelofelijk wat ik heb bereikt.
'Hoe willen we die parasieten eigenlijk vernietigen?' vraag ik, ineens gevuld met zekerheid. De anderen zijn integenstelling tot mij nogal nerveus en angstig en ik kan het ze niet kwalijk nemen. Nova lijkt al helemaal zenuwachtig te zijn, aangezien zij het waarschijnlijk zal moeten eindigen.
'Voor je me uit het Vervloekte Rijk haalde, kreeg ik nog een visioen. Alhoewel, wel iets eerder maar daar gaat het niet om! Het gaat erom dat het werd gezegd! De woorden waren, als ik het me goed kan herinneren: "Zodra Lizzy en jij jullie innerlijke kracht hebben ontdekt. Lizzy kan weer vreugde in deze wereld brengen en het licht terugbrengen en jij kan de parasieten vernietigen zonder dat iemand daarbij naar een Vervloekt Rijk gestuurd hoeft te worden."'
Zij moet dit alles doen, zij zal dit alles moeten stoppen, arm kind.
'Ik bedoel,' murmel ik. 'Nova, het is aan jou om het te doen, maar heb je enig idee hoe?'
Nova schudt haar hoofd, haar ogen gevuld met verdriet en onzekerheid.
'Hoe zal de Dame der Dromen in hemelsnaam een parasiet verslaan dat meerdere slachtoffers heeft gemaakt dan de Tweede Wereldoorlog!?'
Wacht, wat?! Hoeveel slachtoffers heeft het gemaakt dan?! Ik bedoel, zo'n vergelijking zou ik nooit kunnen maken, maar heeft het al zo veel foute dingen veroorzaakt?!
'Vele mensen, dieren en mutanten hebben geleden dankzij dat, of het nou de "gastheer" was of een pechvogel, ze waren allemaal getrofen met de dood. Aangezien het parasiet er al langer is en op meerdere plekken, heeft het meer verkeerde dingen gedaan dan wie dan ook, wanneer dan ook, waar dan ook. Maar waarom zou ík het moeten stoppen!? Ik ben de Dame der Dromen! Hetgeen wat ik doe, is kinderen dromen geven en dat was het.'
Jasmijn glimlacht zacht en komt dichterbij haar vriendin. 'Dat is zo niet waar! Ik dacht eerst ook dat het enige wat ik kon doen, mensen verdrietig maken was! Maar dat is ook niet waar. Zo kan ik het ook laten regenen wanneer ik zelf verdriet heb, ik kan dingen veranderen van kleur in grijze tinten en zo ook mezelf. Ik kan mensen ook visioenen geven die samen gaan met nachtmerries, of als iemand de liefde van een ander niet verdient, omdat ie bijvoorbeeld vreemdgaat, kan ik de liefde van het arme ziel dat van die verrader houdt, veranderen in haat. Of er voor mensen zijn die depressief zijn en voor hen verschijnen als een soort steun dat enkel zij kunnen zien, om ze te helpen door de zware tijden. Als ik al die dingen kan doen, waarom jij dan niet andere dingen? Wat hoort er verder allemaal bij dromen?'
Ze kijkt naar ons, hoopvol dat we iets kunnen bedenken en al snel komen er vele ideeën.
'Mysterie!'
'Visioenen!'
'Vergeten!'
'Hulp om moeilijke gebeurtenissen te verwerken!'
'Diepe verlangens!'
'Zie je wel?' zegt Jasmijn met glansende ogen. 'Dromen zijn grote mysteries, men weet er niks over! Net zoals jij, tot we iets kregen, was je voor mij altijd al een mysterie. Nu trouwens nog steeds, maar ik begin alles steeds meer te begrijpen. Ook kan je er misschien wel voor zorgen dat mensen dingen vergeten, aangezien ze de meeste dromen die ze hebben meestal ook vergeten. En als iemand iets moeilijks heeft meegemaakt, help jij ze meestal met er over heen te komen. En ik had dromen over mijn diepste verlangens: jou weer zien.'
Nova glimlacht en knuffelt haar vriendin met tranen in haar ogen.
'Misschien heb je een punt, maar wat van dat alles kan zorgen dat die parasieten verdwijnen?'
'Breng ze in een lucide droom,' bedenkt Agnes. Agnes is de enige die nog niks heeft gezegd, maar nu lijkt ze toch duidelijk iets slims te hebben bedacht. 'Maar dan een lucide droom die ook is wanneer je wakker bent, ik had dat soort dromen heel vaak en kon doen wat ik wilde, dus misschien helpt het wel met die monsters te verslaan! Als ik een nachtmerrie had en ik kon er in doen wat ik wilde, dan bevocht ik ze en zorgde ik ervoor dat ze weer terugwaren. Misschien kan jij dat ook wel!'

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    William is toch niet echt dood?! Dat kan niet! Dat kun je me echt niet aandoen!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen