Hoofdstuk 15.


||Torvi Wigglywiggs


Ik had afgelopen nacht zo slecht geslapen dat mijn Prepteam zwaar over de zeik is, Malik mij een of andere energiereep gegeven had en gecommandeerd had dit te eten de komende uren. Het smaakte naar niks en het vulde ook voor geen reet, maar voor de zenuwen te onderdrukken werkte het perfect. Ook mijn ontbijt was deze morgen zo stevig geweest dat ik er eigenlijk nog wel van vol zat.
Maar Flavinia stond erop dat ik op ze minst nog een schaal fruit, groente een stuk vis en vlees zou weg werken voordat ik door hen onderhanden werd genomen.
Enkel zo, zouden ze zeker zijn dat ze me er fatsoenlijk uit konden laten zien.
Nu stond ik dus in een vreemd soort overal gekleed, mijn haren in een vlecht, gezicht nagels alles verzorgd klaar. Over enkele minuten zouden de vredesbewakers mij komen halen voor mij naar de Catacomben te brengen waar ik mijn Arena kleren aangetrokken kreeg.
Op het moment gierde de zenuwen door mijn lichaam.
Van Dionysos en de meeste leden van het Prepteam had ik al afscheid genomen en dat had ze erg zwaar gevallen.
Ze hadden gezegd dat ik hen favoriete dotje, schatje was en dat ze me als het konden hadden geadopteerd.
En dat ze mijn optreden van afgelopen avond een festijn vonden om nooit te vergeten net als mijn nachtegalen stem. En als ik de kans kreeg om het te winnen deze voor hen dan moest grijpen.
Ik had als een stom dom schaap met tranen over mijn wangen staan lachen. Want zowel hun als ik wisten dat ik het niet zal halen. En na wat nieuwe opmerkingen waardoor mijn Prepteam in een scheur schoot en na een kort gesprek begonnen ze opnieuw te huilen.
Ook ik moest een traantje laten want ik vond het ook verschrikkelijk vooral omdat ik niet ging weten wat er met mij familie ging gebeuren als ik er niet meer ben. Wie zou er dan voor ze zorgen, wie zorgt er nu voor ze? Gale en Lars konden niet eeuwig voor heen jongere broers en zusters zorgen en zouden het zeker niet lang volhouden.
De zevende vreemde reep weggewerkt te hebben stonden er ineens vier vredesbewakers in mijn kamer. Het papier in de prullenbak gooiend stapte ik in hen formatie en liep vrijwillig met hen mee. Ogen voelde ik op mij branden en ik durfde niet te kijken wiens ogen het waren. Mijn broer en zus liepen in de formatie voor mij.
Het was zo ver.
De Arena zou gaan beginnen.
Een lange gang door richting de Catacomben in.
Tributen verdwenen in een vreemde buis dat door leidde naar een kamer waar onze Stylist op ons zou staan wachten. Vredesbewakers leken zich te verzamelen bij de uitgangen van de buizen waardoor we gelopen waren. Alsof we nog terug zouden kunnen, alsof ze ons die kans zouden geven. We liepen gewoon onze dood te gemoed.
Met knikkende knieën stapte ik door de glazenbuis dat mij in een vreemd soort kamer bracht.
Op een vreemd soort bankstel zaten Malik en Flavinia te wachten, beide leken ze op gedempte toon met elkaar een gesprek te voeren om de tijd te doden. Ik slikte een brok weg in mijn keel “Morgen, deze dode ochtend” sprak ik treurig.
Beide keken de twee volwassene op, hen ogen stonden verraderlijk droevig en ook leken ze beide in een erg sombere stemming.
Wat wilde je ook, je tributen werden vandaag de Arena ingezonden en er zouden er maar 2 uit de 78 kinderen uit komen. Een kans van 1 op de 78, ook wel ongeveer 80% kans dat je de dood ingejaagd werd.
“De Arena ziet er onwijs vreemd uit” sprak Malik om te beginnen, tegen mij.
Zijn ogen gleden naar het kledingrek van mijn Prepteam, dat mij dus nu verder zou aankleden.
“Duidelijk, een gebied met meerdere grondgebieden” herhaalde ik Malik’ eerdere woorden.
“Trek als eerst die hemd en onderbroek met de Wetsuit maar aan,” Flavinia wees naar de drie kledingstukken van het rek. Het vreemde pak wat ik eerder aangetrokken had van mijn lichaam trekkend, begon ik mij te verkleden. Bibberend, want echt zin in deze Spelen had ik niet, niemand had zin om zijn of haar dood te gemoed te gaan.
“Trek deze dunne stokken aan en dan deze dikkere er overheen aan” commandeerde de vrouw.
Precies zoals ze beval begon ik de kledingstukken aan mijn lichaam te rijgen, na alle dagen hadden ze gemerkt dat ik het niet al te prettig vond dat ze aan me zaten. Het betuttelen vond ik verschrikkelijk, omdat dat mij nog jonger en kleiner zou maken, wellicht zwakker dan mijn tegenstanders. Mijn broer en zus had ik na de samenscholing met vredesbewakers niet meer gezien.
Ook zij zouden zich op dit moment omkleden en doodsangsten uitstaan.
“Trek deze warme broek er overheen aan met deze longsweater, de stof van je trui in de broek” verwoorde de vrouw sniffend verder. Hoe meer kleren aan mijn lichaam zaten, hoe dichter bij we bij de tijd kwamen dat ik gelanceerd werd. “Als laatste, is het een jas met een soort riem die zowel de warmte van buiten om zal zetten naar koelte en de koelte van buiten zal omzetten naar lichaamswarmte zodat je gedeeltelijk beschermd bent voor bepaalde elementen uit de Arena” huilde de vrouw haar tranen van haar wangen strijkend.
Ik was bijna zo ver, mijn jas dat was het enige nog.
Flavinia hielp me met de jas dat best ligt aanvoelde net als het stof dat eerder al mijn lichaam had omsloten.
Mijn vlecht begon ze uit mijn jas te halen en langzaam ritste ze het stuk stof dicht. “Wees alsjeblieft voorzichtig lieverd” snikte de vrouw haar wangen drogend. “Dit was het voor mij, voor mocht ik je niet meer zien. Heel erg veel sterkte en succes, dotje” ze sloeg haar handen tegen haar gezicht en verdween door een vreemd soort deur dat opeens verscheen.
Malik keek van mij naar de deur dat weer verdween in de muur.
“Voor jouw heb ik een zwak ontwikkeld, lieverd doe alsjeblieft voorzichtig het is een Quartel Quel waar groepen samenwerken en een bondgenootschap zullen sluiten om eerst de zwakkere uit te schakelen. Het slimste in dit spel is om een kleine groep te vergaren waarvan jij zeker weet ze te kunnen ontlopen, zodra het gevaar te nader is” sprak Malik blikkend naar de buis dat achter mij verscheen.
“Probeer niet het bloedbad in te raken, pak een tas en wegwezen, water en veiligheid zoekend, hoger gebied” sprak de man gehaast. Alsof hij in een tijdnood kwam. “Vertrouw je broers en zusters niet, probeer de juiste bondgenoten te vinden en twijfel niet want ze zullen je ombrengen, schieten of geschoten worden lieverd” sprak de man mij in zijn armen trekkend.
Een snif verliet mijn mond, ook Malik had bij mij in mijn hart een plekje gekregen net als het Prepteam en Dionysos.
“Bedankt voor alles Malik, zou ik u één gunst mogen vragen” kwam er bibberend over mijn lippen maar zeker, de man begon te knikken.
“Als ik het niet haal mijn broers en zusters in het oog te houden, u hoeft niet voor ze te zorgen” een waterige glimlach sierde mijn lippen, “uiteraard houdt ik een oogje in het zeil en als het kan zal ik ze alle een warme dikke knuffel van je geven” Malik schonk mij een bemoedigende glimlach. Een stem door een luidspreker vertelde me klaar te staan.
Enkele vredesbewakers kwamen binnenstappen en een vrouw in een wit raar pak kwam op me afgelopen.
“Arm” sneerde ze, met grote ogen keek ik haar aan. “Arm” riep ze nog is, “wees is kalm” was Maliks brutale stem, “het is een kind geen dier” de vrouw keek van mijn mentor naar mij en weer terug. Ze hield haar hand op waarop ik mijn hoofd schudden, “nee, ik ben uw hond niet, vertel me eerst maar is wat u van plan bent te gaan doen” snoof ik arrogant.
Ik ging mijn dood toch al te gemoed of ik nu een pak rammel zou krijgen of niet, kon me niks schelen.
“Je Tracker te plaatsen zodat we weten waar onze Tributen zich ophouden voor mochten ze het niet halen” sprak de vrouw het instrument voor mijn neus brengend. “Duidelijk, zeg dat dan meteen van plaats mij te bevelen als een hond, behandel een ander zoals u ook behandelt wilt worden, een wijze leervolle les van een veertien jarige naar een volwassene,” sprak ik grommend.
Mijn linker arm naar de vrouw uitstekend ze begon haar hoofd te schudden.
“Dit is de arm die je kan krijgen en anders geen Tracker” sprak ik, met een nadruk op GEEN.
De vrouw begon te grommen en spoot vervolgens de Tracker in mijn arm en verdween door de vreemde deur die weer verdween in de muur.
“Heel erg veel succes lieverd en als ik mocht wedden had ik op je gewed” knipoogde Malik mij een kus op mijn voorhoofd drukkend. Zijn handen zaten in mijn rug en langzaam werd ik de buis ingeschoven.
Een brok nestelde zich in mijn keel en het volgende moment werd ik ineens gelanceerd en verdween Malik de grond in.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen