Hoofdstuk 25.


||Torvi Wigglywiggs


Mijn eerdere verwondingen die ik had opgelopen door het meisje van District 13 waren zo goed als genezen. Severus de jongen van District 4 had ze goed weten te verzorgen. Nu ik zo aan de jongen dacht, vanaf het begin dat ik hem zag, vond ik hem al een goed uit ziende jongen. Nu dat ik al enkele dagen met hem alleen optrok zonder Brian. Begon ik iets voor de jongen te voelen.
Ik voelde het al eerder in het Trainingscentrum, zijn ogen hadden meerdere malen geprobeerde mij te volgen. Het moment dat onze ogen elkaar kruiste, was ik voor een aantal minuten versteend, door een klap van de instructeur was ik weer bij. Malik dat op dat moment in de Skybox stond met enkele andere Mentoren, had dit dus opgemerkt.
Mij er de avond erover gevraagd en ik had er heel gek en vreemd op gereageerd.
Nu snapte ik wat Malik vertelde, ik moest oppassen met mijn gevoelend en emoties als deze de overhand zouden gaan nemen kon dat voor problemen veroorzaken. Liefde was iets gevaarlijks en vooral als het getoond woord aan heel Panem.
Maar hier in de Arena leken er hele andere regels te gelden.
Het gloeien van mijn wangen verried dat ik gedachtes bij me droeg dat niet gelde voor een meisje van juist veertien jaar oud.
Al kon ik het niet tegen gaan en voelde ik me klunzig bij de jongen zijn aanwezigheid. Me zo nu en dan ongemakkelijk en totaal niet op mijn gemak, vooral als zijn warme vinger zachtjes over mijn wang strijkt. Of zijn warme gloeiendhete lippen mijn kruin raakt, zijn gespierde warme lichaam tegen dat van mij ligt, om mij in de nacht warm te houden.
Ik vroeg mij af of die verliefdheid was of liefde?
Had papa dit ook zo meegemaakt?
Ik beet op mijn lip, dit vreemde gevoel moest ik ontrafelen nog voor ik de pijp zou uit gaan. Wilde weten wat het is, wat er zo bijzonder aan was.
Maar zou zo’n gespierde sterke jongen dat overigens dapper en super griezelig kon zijn, echt in een meisje zoals ik geïnteresseerd zijn?! Of is het alleen maar op de Spelen te winnen?
Kon ik deze tactiek gaan spelen?
De jongen zo ver krijgen om mij zo ver in de Games te laten komen om dit te winnen? Maar kon ik dat wel de jongen aandoen?! Ik wist dat het gevaarlijk was om met iemand zijn gevoelens te spelen en vooral als het ging om liefde. Ik had het gezien met mijn vader en mijn moeder, het heeft jaren geduurd eer ze elkaar echt leuk vonden.
Had Malik daarom gezorgd dat de jongen van District 4, mij zou gaan zoeken?!
“Hoeveel Tributen zijn er al gesneuveld” Severus was ontwaakt en had zich naast mij op het zand laten zakken. Met zijn vraag trok hij mij ruw uit mijn gedachtegang en doordat ik aan de jongen dacht, waren mijn wangen licht rood gekleurd. Gelukkig doordat het al zo goed als donker begon te worden kon de jongen dit hopelijk niet opmerken.
“Ik ben een teamgenoot verloren, alleen Brian en ik zijn nog over van District 12” fluisterde ik.
“O, spijtig te horen, maar hé aan de andere kant iets goed, zo komen we wel verder in de spelen” knipoogde de jongen. Een grinnik rolde er over mijn lippen, “blij toe, dat enkele andere Tributen nu is met elkaar vechten, heb al drie doden op mijn geweten” verzuchtte ik, brommend. “Ik al een stuk of zeven” lachte Severus, schouder ophalend.
“Lekker stelletje zijn we dan,” kwam er ontzet over mijn lippen.
Severus sloeg zijn hand rond mijn schouder en trok mij zo tegen zijn gespierde warme lichaam aan.
“Wat ben je toch een schatje” zijn lippen voelde ik mijn slaap raken en geschrokken kneep ik mijn ogen samen. De enige die dat bij mij gedaan hadden waren, mijn vader, Gale, Lars, Malik, Flixarian en nu dus Severus.
“Weet je we trekken nu al enkele dagen met elkaar op” Severus keek mij met zijn warme aqua helder blauwe ogen aan.
“We weten nog helemaal niet zoveel van elkaar, zullen we een paar vragen aan elkaar stellen om en om” stelde de jongen met een wijde glimlach voor. Ik begon te knikken, “prima” antwoorde ik.
“Welke familieleden kan je het goed mee vinden” stelde de eerste jongen zijn vraag. Subtiel.
Hij wist namelijk al hoe groot mijn familie is, dat enkele overleden waren en enkele al het huis uit waren. Ik begon te glimlachen, keek van Severus naar de wilde natuur waarin we zaten.
Verderop in een boom zat een aap en weer verderop in een boom zat een grote slang.
Tussen wat bomen en struiken door, verderop zat een kleine beek waar dieren op dit uur van de avond kwamen drinken.
“Mijn vader, Gale, Lars, Lori en Delphine, ook wel een beetje met Malison en Marcellus, Denzel en Samuel ook wel alleen als Brian, Sarah, Thomas en Dennis niet aanwezig zijn” verzuchtte ik na een paar lange minuten te hebben nagedacht.
“Al behandel ik ze allemaal met de zelfde respect. Ook al zal ik dit niet van hen terug krijgen” een waterige glimlach sierde mijn lippen. Niet al mijn broers en zusters waren even vriendelijk voor mij of gaven mij de respect die ik verdiende.
Toch gaf ik ieder lid van mijn familie de liefde die ik ze kon geven.
Al zouden vele zeggen dat ze het niet verdiende.
Ik een veel te groot hart had en dit wellicht mijn ondergang kon zijn.
“Nu mag ik” sprak ik fronsend.
“Waarom wil je met mij samenwerken, en kom niet af het moet van onze Mentoren of broer, het is je eigen keus geweest. Jij bent in de boom geklommen. Jij hebt me eruit getrokken, je bent ervoor gegaan.” sprak ik met gerezen wenkbrauwen.
Iets vertelde me die vraag te stellen, als eerste.
Waarom wist ik niet, maar de nieuwsgierigheid ernaar was gewoon te groot.
En misschien was het ook wel iets dat mij een klein beetje huiverig liet wezen. Want de insteek was vreemd.
Waarom zou een bijna achttien jarige met een net pas veertien jarige optrekken?
“Ten eerste omdat je me verrast heb in het Trainingscentrum” begon Severus hij viel stil en leek in gedachten te zijn weggezonken. Wat was het volgende? Zijn antwoordt was nog niet compleet. Meerdere factoren speelde mee? Had ik een gevoelige snaar bij de jongen geraakt? Of was dit maar opgezet spel, bekokstoofd met zijn Mentoren, want District 4 had er meer dan 2.
Severus was nog altijd in een dromerige gedachten.
Brommend gaf ik hem een duw, waarop de jongen opschrok en licht vragend zijn hoofd schudden.
“Dit buiten het vragenspel” verzuchtte ik, grijnzend.
“Is Brian weggegaan omdat hij en jij niet met elkaar konden werken, in de zin van teamverband, dat mijn broer mij voor iets probeert te beschermen” mijn wenkbrauwen gefronst. De jongen keek me ontgoocheld aan, zijn ogen stonden eerst verbaasd maar nadat hij realiseerde wat ik hem vroeg, kon ik een punt zien waarvan hij wel degelijk wist waarnaar ik doelde.
Hen vreemde gedrag had ik wel degelijk opgemerkt en ik was niet zo’n stom schaap dat dom in een hoekje was gaan zitten.
“Je mag misschien denken dat je broer je haat, dit is niet het geval hij houd wel degelijk van je. Ja, hij vermoed iets maar is daarom juist uit de weggegaan zodat hij jou geen pijn kan doen” antwoorde Severus.
“Oké, dus het is gedeeltelijk onze schuld” vroeg ik nu, een rilling voelde ik mijn ruggengraat door trekken.
“Ja, je kan er niets aan doen. Je broer is gewoon een koppige ezel” grijnsde Severus, luchtig. “Daar heb je helaas gelijk in, een ezel stoot zich geen twee keer tegen de zelfde steen, Brian wel” antwoorde ik lachend.
“Maar vertel me maar wanneer je eraan toe bent wat het Tweede is van mijn eerste vraag, je antwoordt was nog niet compleet.”

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen