Foto bij 4

Met trillende handen stopte ik mijn huissleutel in het witte envelopje en snoof het witte poeder door mijn neus. Tijdens de hele fucking deal spookte er van alles door mijn hoofd heen. Was Harry helemaal gek geworden? Wat dacht hij wel niet? We zaten al veel te diep in deze shit. We konden allebei al niet een dag zonder cocaïne en dan wilde hij de verslaving alleen nog maar uitbreiden door ook heroïne te gaan gebruiken? Uit frustratie stak ik nogmaals mijn huissleutel in het witte envelopje en snoof ik het hard op. “Daya? Ben jij dat?” Fuck. Het was Rebecca. Shit. Shit. Shit. Oké, act normal Daya. “Ja, wat is er?” Ik veegde snel met een wc papiertje het poeder van mijn neus af. Ik snoof expres nog een paar keer mijn neus in de hoop dat het zou klinken alsof ik verkouden was. Ik trok de wc door en stapte het hokje uit. Met vragende ogen keek Rebecca mij aan en ik haalde mijn schouders op. “Ja sorry Bec, ik voel me echt helemaal niet lekker… Ik denk dat er een griepje aankomt, mijn hele neus zit verstopt.” Vol met drugs ja, maar dat hoefde zij echt niet te weten. Volgens mij leek ze mijn leugen te geloven, want ze begon weer over het weekend weg met Thomas. Onopvallend rolde ik mijn ogen. Daar gaan we weer. Ze ratelde maar door en er kwam geen moment val stilte. Als Rebecca ergens over begon, was er geen speld tussen te krijgen. Mijn gedachten dwaalde alleen maar af naar de spuiten die ik vond in de etui die ik van Joe had gekregen. Deze shit ging echt veel te ver. Ineens bekroop een naar gevoel me en ik voelde mijn buik draaien, alsof al mijn organen los door mijn lichaam zweefden. Ik voelde me misselijk worden. Misselijk van woede. Verdriet. Angst. Allerlei soorten gevoelens namen mijn lichaam over. Ik moest Harry spreken en zo snel mogelijk. Ik wilde hier geen vijf minuten langer meer zijn in dit klote gebouw, maar er was geen kans om weg te gaan. Ik moest over vijftien minuten weer terug zijn bij Daren om de deal helemaal rond te krijgen. Gelukkig hield deze cocaïne me scherp en onderdrukte het mijn vermoeidheid en honger. Ik moest trouwens wel echt eens wat gaan eten, al was het een appel. “Sorry,” verontschuldigde ik mijzelf naar Rebecca toe. “Maar mijn afspraak gaat zo verder.” Ze knikte en snel baande ik mijn weg weer over de gang. Ik zag het toilet weer voorbij komen en snel rende ik naar binnen. Ik grabbelde snel de etui weer uit mijn tas en nam weer twee sleutelpuntjes uit het envelopje. Okay, we gaan deze deal rocken en binnenslepen. Daarna ging ik dit hele gebeuren met Harry wel afhandelen.

Ik opende de voordeur van Harry’s appartement en hoorde wat geluid komen uit de woonkamer. “Harry Edward fucking Styles,” schreeuwde ik toen ik hem daar zag zitten op de bank. Aan zijn haren te zien, had hij zichzelf nog niet gedoucht en enkel zichzelf in een trainingspak geschoten. Met grote ogen keek hij mij aan. Shit. Die fucking drugs ook altijd. Ik smeet met volle vaart het etuitje wat ik vanochtend van Joe had gekregen naar hem toe. Met gemak ving hij het. “What the fuck heeft dit te betekenen Harry?” Met volle vaart liep ik op hem af, maar binnen een seconde stond hij op van de bank. En weer voelde ik me immens klein. “Ben jij gek geworden? Wat denk jij! Dat alle fucking cocaïne nog niet genoeg is? Dat we dan maar heroïne gaan spuiten? Wie denk jij wel niet dat je bent? Je bent Harry Styles een idool van weet ik het hoe veel meisjes en jongens op deze hele fucking wereld.” Ik ratelde. En ratelde. Ik voelde zoveel, maar zo weinig tegelijkertijd. Het was een gevoel dat niet te beschrijven was. Hoe moest je beschrijven dat je verslaafd bent en niet meer zonder functioneert. Wetende, dat het niet vanzelf gaat om te stoppen. Wetende, dat we allebei op het punt waren dat we ook nog niet wilde stoppen. Nog niet in ieder geval. We zaten er nog te diep in verstrengeld. Ook al hebben we allebei dingen opgegeven voor deze drugs. We hadden elkaar nog, dat was het enige wat telde. De rest kon ons gestolen worden. Maar heroïne, serieus? Ik voelde de woede weer opborrelen in mijn buik en zwaaide mijn armen naar achteren om Harry een harde duw tegen zijn borstkas aan te geven, maar voor mijn handen zijn lichaam überhaupt hadden geraakt, had Harry mijn beide polsen vast met zijn handen. “Ga zitten.” Zijn stem klonk koud. Ijskoud. Ik schudde mijn hoofd. “Daya, je gaat nu zitten.” Nog steeds ijskoud, maar wel harder dan zijn stem enkele seconden eerder had geklonken. Zijn grip om mijn polsen verstrakten en weer deed het pijn. “Harry, je doet me pijn.” Een piep verliet mijn mond. Een grom verliet zijn mond en met grof geweld duwde hij mij stoel die naast de bank stond. Zijn ogen spuwde vuur. Zijn ademhaling was alles behalve onder controle. “Stel je eens niet zo fucking aan.” Ik sloeg mijn ogen neer. Deed ik dat echt? Stelde ik me echt aan? “Je gedraagt je als een kleuter Daya. I don’t like your fucking attitude right now and you’re pissing me off.” Met zijn grote handen pakte hij mijn kin vast. Ik wilde hem niet aankijken. “Kijk me aan als ik tegen je praat.” Eigenwijs als ik was, wendde ik nog steeds mijn gezicht af. En daar was hij. De eerste klap. Recht in mijn gezicht. En daar was hij. De eerste traan die zijn weg naar beneden vond. Met betraande ogen keek ik hem aan. Harry. Het monster. Ik trok mijn knieën op, terwijl ik de snikken probeerde in te slikken. Ik voelde me zo klein nog steeds. Vernederd. Het liefst wilde ik in de verdediging schieten en hem een klap in zijn gezicht verkopen. Ik wilde voor mezelf opkomen en sterk zijn voor mezelf, maar ik wist dat dit geen nut had. Het zou alleen maar een ergere kettingreactie veroorzaken. Niets zeggen veroorzaakte ook meer geschreeuw, maar normaal gesproken bleven de bedreigingen minimaal. Hij schreeuwde dan naar me, wat er allemaal mis met mij was en hoe ik hem liet voelen. De fysieke pijn bleef dan meestal uit en het verzoek mijn spullen te pakken en me vervolgens buiten op te sluiten bleef dan ook uit. Ik heb geleerd hoe ik stil moest zijn. Hoe ik dood moest spelen. Hoe ik kon huilen zonder geluid te maken. Hoe ik het geluid kon inslikken. Hoe ik de tranen van mijn gezicht kon vegen, de auto uit kon stappen en met een lach op mijn werk kon verschijnen. Ik heb het allemaal geleerd. En wanneer het een keer goed was en we samen ergens waren, was hij altijd zo lief. Hij lachte naar me en toonde oprecht interesse in me. Hoe kon hij dit? Hoe kon hij de ene keer zo lief zijn en doen alsof hij deze dingen nooit tegen me had gezegd. Hoe kon hij dat vergeten zijn? En het erge is nog dat dit niet alleen bij Harry was. Het maakte niet uit wie het was; Harry, een vriend, een collega… Het maakte niet uit of hen kritiek opbouwend was. Ik heb geleerd bij elk soort gesprek, bij elk verhef van de stem, elke belediging… om dood te spelen. Om geen emotie te tonen, want emotie tonen is voor de zwakkere. Alleen dit keer was Harry echt te ver gegaan. Hij kon alles bij me doen en zeggen, maar dit sloeg alles. We waren beide aan het doordraaien. Ons beide aan het verliezen. Niet alleen onszelf, maar ook elkaar. “Zeg dan iets, Daya? Godverdomme! Zeg iets!” Uit frustratie viel Harry voor me neer op de stoel. Zijn handen in zijn haar. Zijn blik op oneindig. Het drong hem nog niet echt door wat er zojuist was gebeurt. Wat hij had gedaan. Met een klap kwam zijn hand op de salontafel terecht. Ik schrok van het plotselinge geluid. Zijn kaken waren strak en aangespannen. Hij dacht teveel na en daar kwam nooit iets positiefs uit. Boosheid. Angst. Teveel emoties tegelijkertijd waren leesbaar op zijn prachtige gezicht. “Het spijt me Harry, echt. Sorry. Ik had niet zo boos op je moeten zijn, dat heb je niet verdiend. Bedankt nog voor het bellen van Joe.” Hier gingen we weer. Ik die mezelf verontschuldigde, maar wellicht had ik ook iets te overdreven gereageerd. Harry zijn gezicht werd zachter en hij opende zijn armen. Ik liet me er voorzichtig invallen. Zo zaten we daar een tijdje. Beide niets zeggend. Harry streelde zijn hand door mijn haar en het verliefde gevoel kwam direct weer naar boven. Ik was gek. Gek om hier te blijven. Ik wilde hem zo graag nog eens vragen over de heroïne, maar ik durfde niet. Bang voor wat er komen zou. Bang dat hij me de deur zou wijzen. Mijn spullen uit het raam zou gooien. “Wil je me alsjeblieft nooit meer zo tot waanzin drijven,” fluisterde Harry in mijn oor. Een rilling liep over mijn rug en een traan rolde over mijn wang. Het spijt me Harry, voor alle shit die ik je aandoe. Voor elke keer dat ik je pijn doe. Het spijt me, dat je moet dealen met een persoon als ik. Sorry for being me.


There he is again my love! Hopefully you do like it! Ik vind jullie reacties super lief en motiveren mij echt om door te gaan! Ik heb net hoofdstuk 6 af en moet vanavond overwerken (is dan niks te doen), dus hopelijk kan ik dan nog 1 a 2 deeltjes voor jullie schrijven... Thanks guys for everything (:

Dikke kus, Kaylee

Reacties (2)

  • Juvenile

    Snel verder!!! <3

    1 jaar geleden
    • S10

      I will xoxo

      1 jaar geleden
  • Long

    Ooooh nee Daya nooit je excuses aanbieden... Zo komt ze nooit bij hem weg... :-(

    1 jaar geleden
    • S10

      Bedankt voor je altijd trouwe reacties!!! Hope u still like it hihi xx

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen