Foto bij Scar 148

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Ik trek Paige dichter tegen me aan, zodat ze eigenlijk praktisch bij me op schoot zit, en doe mijn ogen dicht. Ik kan niet ontkennen dat ik de laatste tijd vrij gestrest ben, vooral vanwege Chris en zijn vader, maar nu sta ik mezelf toe om wat te kalmeren. Morgen kan ik mijn problemen wel weer aan, maar vanavond moet ik even bij Paige zijn. Vanavond moet ik me even alleen hoeven focussen op haar en hoeveel ik wel niet van haar hou en hoeveel lichter ze mijn leven maakt. En dan kan ik alles weer aan wat morgen me brengt.

De dagen tikken voorbij. En dan wordt het weekend. We verplaatsen de laatste spullen van Paiges appartement naar dat van mij, waardoor we nu echt samenwonen. Eigenlijk is het aanstaande woensdag, de eerste van november, pas echt officieel, want dan levert ze haar sleutel in en is staat de woning niet meer op haar naam.
Maar zo ver is het nog niet, want het is maandag, en vandaag komt onze grote vriend hoofdcommissaris William Cassidy langs om te kijken of Paige "geschikt" genoeg is om politieagent te zijn. Aan de ene kant kijk ik ernaar uit, want ik weet dat Paige het geweldig gaat doen en ik zal zeker genieten van het moment waarop Chris' vader erachter komt dat hij ongelijk had, maar aan de andere kant zie ik ertegen op, want ik ben ook een klein beetje bang dat hij misschien een manier zal vinden om haar nog meer pijn te doen dan hij al heeft gedaan.
Paige, echter, lijkt niet zenuwachtig te zijn. En als ze dat wel is, dan laat ze dat niet merken. Eigenlijk wil ik ernaar vragen, want ik weet dat ze goed is in het verbergen van haar zorgen, maar ik wil haar ook niet uit haar focus halen. Tijdens het ontbijt is ze een beetje afwezig, en ook wanneer we naar werk rijden blijft ze stiller dan normaal. Ze is de hele tijd bezig om de kraag van haar uniform zo goed mogelijk te vormen, alsof zoiets kleins een groot verschil zal maken. Wanneer haar kraag prefect zit, begint ze aan de knot in haar haar te friemelen, tot ook die volmaakt is.
Wanneer we aankomen op het politiebureau en ik de auto parkeer, vraag ik: 'Gaat het?'
Ze haalt haar schouders op. 'Het lukt me wel.'
'Dat is niet hetzelfde,' zeg ik, en wanneer ze aanstalten maakt om uit te stappen, doe ik het kinderslot op de deuren. Ze kijkt me met opgetrokken wenkbrauwen aan.
'Nathan...' begint ze, maar ze maakt haar zin niet af, alsof ze niet precies weet wat ze moet zeggen.
'Gaat het?' vraag ik opnieuw, nadrukkelijker dan eerst.
Er gaat een zucht door haar heen, en haar verzet breekt.
'Ik weet het niet. Nathan, ik weet het niet. Ik weet niet wat het is, maar de hoofdcommissaris maakt me bang op een dieper niveau dan "oh nee, hij probeert mijn baan af te pakken". Ik... Ik vind hem gewoon een heel... onprettig... persoon. En ik... ik weet niet wat ik moet verwachten, zometeen. Dus, nee, ik weet niet of het met me gaat. Maar ik... ik wil me daar gewoon even geen zorgen over hoeven maken, oké? Ook niet als dat misschien ongezond is. I-Ik wil gewoon even doen wat gedaan moet worden en daarna wil ik dat mijn leven weer normaal wordt,' antwoordt ze, en haar stem trilt een beetje. 'Oké?'
Eventjes ben ik stil, maar dan knik ik.
'Oké,' zeg ik zachtjes, en ik doe het kinderslot van de deuren. 'Ik blijf er ten alle tijden bij, oké?'
Ze knikt, en we stappen uit. We lopen het politiebureau binnen en gaan zoals meestal naar de kantine, waar de hoofdcommissaris en Marco blijkbaar al staan te wachten, samen met Chris.
Ik was eigenlijk van plan om beleefd iedereen te begroeten, maar ik krijg de kans niet, want William draait zich om naar Paige en zegt meteen: 'Ik hoor net van mijn zoon dat officier Darling en jij een relatie hebben.'
'De laatste keer dat ik het reglement doorgelezen heb is dat niet tegen de regels,' antwoordt Paige met vlakke stem, 'en mijn persoonlijke leven weerhoudt mij er niet van om heel goed te zijn in mijn werk.'
Ik zie een geamuseerde twinkeling in zijn ogen en hij zegt: 'Je bent scherper dan de vorige keer. Meer pit.'
Paige geeft een bescheiden knikje.
'De vorige keer had ik nu eenmaal een hersenschudding.'
'Uiteraard,' zegt hij, en hij klapt in zijn handen. 'Nou, het zal niet lang meer duren totdat we kunnen beginnen, denk ik. Ik heb een schietexaminator uit Maine over laten vliegen, als je het niet erg vindt, zodat ik zeker weet dat je beoordeeld wordt door iemand die ik vertrouw. We moeten even wachten tot hij er is. Maar dat zal niet te lang duren.'
Ik weet niet of dat betekent dat de examinator echt onpartijdig is of dat hij een van de hoofdcommissaris' marionetten is, maar Paige kan dusdanig goed schieten dat zelfs de meest corrupte examinator dat niet door de vingers kan zien.
Paige knikt. 'Geen probleem.'
Chris wendt zich zonder te antwoorden weer tot zijn zoon en knoopt een gesprek met hem aan.
'Ik heb koffie nodig,' zegt Paige dan, en ik volg haar naar de andere kant van de kantine, waar het koffiezetapparaat staat.
Ze begint koffie te zetten, wat vrij lang duurt, maar dat vind ik niet erg, want het geeft ons een excuus om niet met de hoofdcommissaris om te hoeven gaan.
'Wanneer word je eigenlijk weer ongesteld?' vraag ik, en ze kijkt me met een ruk aan.
Even kijkt ze verbaasd, maar dan begint ze te lachen.
'Wat is dat nou weer voor vraag?'
'Gewoon. Vanwege de pil en zo. Ik moest er ineens weer aan denken,' vraag ik.
'Zaterdag slik ik de laatste pil voor de stopweek en dan word ik zondag als het goed is ongesteld. Of misschien maandag,' antwoordt ze.
Ondanks haar pogingen om het stil te houden, weet ik dat zaterdag haar verjaardag is, dus het is wel fijn dat ze daarna pas ongesteld wordt.
Ze kijkt me nog even een beetje vervreemd aan, maar laat het wel los.
Een beetje in gedachten verzonken staar ik naar de koffie, die begint te pruttelen. Ik ben nog veel te moe, en de wekker ging af in het diepst van mijn slaap. Dus heel lang sta ik gewoon naar de koffiepot te staren en probeer niet in slaap te vallen.
Wanneer ik uiteindelijk weer naar Paige kijk, zie ik dat ze naar Chris en de hoofdcommissaris staart, met een lijkbleek gezicht en een mond die een klein beetje openhangt.
'Paige?' vraag ik bezorgd. 'Paige, gaat het?'
Mijn stem is genoeg om haar uit haar trance te halen en ze kijkt naar me opzij, nog steeds even verbleekt als eerst.
'Chris is door zijn vader geslagen toen hij nog een kind was,' zegt Paige dan, en ik kan de pijn in haar stem horen van iemand die weet hoe het voelt als je vader zijn woede op je botviert.
'W-Waarom denk je dat?' vraag ik stotterend.
'Zoiets herken je gewoon,' zegt ze. 'Kijk dan naar hem. Hij is zo bang voor hem.'
Ik volg haar instructies op en kijk naar Chris, met William ernaast. De hoofdcommissaris lachend zegt iets tegen Marco en klopt op zijn zoons rug. Chris' schouders verstrakken en hij maakt zich langer, met gerechte rug. Het bewijst niets, maar het ziet er inderdaad niet uit alsof Chris het fijn vindt om door zijn bloedeigen vader aangeraakt te worden. En aangezien Paige genoeg weet van angst en mishandeling, lijkt het me aannemelijk dat ze gelijk heeft.
'Oké, het... het kan. Ik begrijp wat je bedoelt,' geef ik toe. 'Maar hij is nog steeds een klootzak.'
Ze knikt snel.
'Weet ik. Maar... maar het verklaart... dingen.'
'Zoals?'
'Zijn obsessie met controle. Zijn agressie. Dat hij van het ene op het andere moment van sympathiek naar woedend kan gaan. Zijn... sadistische... trekjes. En het verklaart voor een deel zijn obsessie met mij. Mensen die mishandeld zijn zullen reguliere handelingen van beleefdheid en vriendelijkheid eerder aanzien als romantiek. En aangezien ik in het begin mijn best deed om vriendschappelijk met hem om te gaan - niet altijd, maar meestal wel - vermoed ik dat hij dat geïnterpreteerd had als persoonlijke interesse. En toen ik een relatie met jou kreeg en mijn geduld met zijn onzin opraakte, moet dat hem beledigd hebben. Hij... Hij is waarschijnlijk best eenzaam, en omdat ik zijn interesse opwekte heeft hij een soort obsessie met mij gekregen,’ zegt ze, en ineens stroomt heel haar studie psychologie naar buiten. ‘Maar dat geeft hem nog niet het recht om zo te doen. Ik durf te wedden dat ik een ergere jeugd gehad heb dan hij en ik grijp niemand bij hun keel vast gewoon omdat ik me amuseer.’
Ik knik stilletjes, niet precies wetend wat ik moet zeggen. Ik werp om de zoveel tijd een schuine blik op Chris, en nu Paige me erop heeft gewezen, zie ik het inderdaad aan alles. Zelfs zijn voeten een hij een stukje van zijn vader weggedraaid, en hij lijkt zich breder te maken, alsof hij er alles aan doet om er sterk uit te zien, alsof hij er alles aan doet om precies te zijn wat zijn vader wil dat hij is.
Hoewel Chris en ik nooit beste vrienden zijn geweest, hebben we in de eerste paar jaren na Blueberry's dood best wel veel tijd met elkaar doorgebracht, vooral na werk. Ik wilde drinken, en hij ook, en Marco niet, dus het was geen moeilijke keuze. Ik was best wel een klootzak, in het begin, en soort zoekt soort.
Hij heeft er nooit iets over gezegd. Ik kan me niet herinneren dat hij überhaupt iets over zijn vader heeft gezegd, positief of negatief, maar meestal was ik te dronken om het me te herinneren. Wat als hij het me wel ooit heeft verteld, maar ik het gewoon vergeten ben? Had ik hem kunnen helpen? Zou hij een beter persoon zijn geweest als ik ervan had geweten? Het is maar een jaar of vijf geleden dat we veel met elkaar omgingen, maar in een paar jaar kan veel veranderen.
'Nathan?' haalt Paiges stem me dan uit mijn gedachten, en het duurt even voordat ik weer teruggekeerd ben in de realiteit.
Ze reikt me een kopje koffie aan en nog altijd een beetje gedesoriënteerd neem ik die aan. Ik neem een slokje, verbrand bijna mijn mond, en vraag: 'Hoe laat moet je beginnen?'
Ze haalt haar schouders op.
'Ik weet net zoveel als jij. Ik denk dat onze geliefde hoofdcommissaris het zometeen wel zal zeggen, aangezien hij zo graag degene is die dingen voor het zeggen heeft,' zegt ze. 'Ik denk niet dat het nog la-'
'Paige,' roept William Cassidy dan door de kamer. 'Kom hier. We kunnen beginnen.'
Paige zucht en zet haar bekertje koffie neer, wetende dat ze het bij die paar kleine slokjes zal moeten laten. Ik doe hetzelfde en volg haar wanneer ze richting de hoofdcommissaris en Chris loopt. Marco en een man die ik niet ken, waarschijnlijk de schietexaminator waar hij zo trots over vertelde, hebben zich inmiddels ook bij hen gevoegd.
De examinator schudt Paiges hand: 'Steve Ryker. Aangenaam.'
'Paige Bourgeoiselle,' stelt Paige zich voor, waarna de man mijn hand schudt en ook ik me voorstel.
'Bourgeoiselle, ik zal vandaag uw schietvaardigheden beoordelen. U hoeft geen stress te hebben. We doen het gewoon op uw tempo en u kunt alle tijd nemen die u nodig hebt.'
Paige knikt en we lopen allemaal richting de schietbaan. Blijkbaar wil ook Chris dit spektakel niet missen.
'Zenuwachtig?' vraagt Ryker aan Paige, en hoewel ik sceptisch was over hem, klinkt hij tot nu toe vrij sympathiek.
Sympathieker dan de hoofdcommissaris, in ieder geval.
'Nee, hoor. Ik ben er vrij zeker van dat het me wel zal lukken,' antwoordt Paige, met een stem die zelfverzekerd is zonder arrogant te klinken.
Aangekomen bij de schietbaar doet ze haar bril op en bekijkt het assortiment van wapens dat voor haar neergelegd is. Het zijn eigenlijk vooral pistolen, en één geweer.
'Hoeveel kogels moet ik per vuurwapen afschieten?' vraagt Paige, terwijl ze bij zorgvuldig elk schiettuig controleert of er kogels in zitten en of de veiligheid erop staat.
'Zoveel je nodig denkt te hebben. We hebben voor elk wapen een andere schietschijf opgehangen. Als je een nieuw wapen pakt, kun je gewoon naar een nieuwe baan met een nieuwe schietschijf. Neem je tijd,' legt Ryker uit.
Paige knikt aandachtig. Ik kan aan haar zien dat ze gefocust is.
Terwijl ze haar hand langs het ruwe deel van de Glock 22 laat glijden, vraagt ze: 'Maakt het uit in welke volgorde ik de wapens schiet?'
'Nee. Je mag het helemaal zelf kiezen,' verzekert hij haar. 'Begin maar zodra je klaar bent.'
Ze knikt, pakt de Glock 22, en gaat voor de dichtstbijzijnde baan staan. Ze gaat in de juiste houding staan alsof ze niet beter weet. Ze haalt even diep adem, bijna alsof ze aan het kalibreren is, en schiet dan met gemak de hele clip leeg in de roos van de schietschijf.
Zonder om te kijken pakt de de SIG Sauer M17 van het tafeltje en schiet daar ook perfect mee op de roos van een nieuwe schietschijf. Zo loopt ze het gehele assortiment af, zonder ook maar één keer afgeleid te raken of onze richting in te kijken. De hoofdcommissaris, Chris, Steve Ryker, Marco en ik staan maar gewoon een beetje te staren, en ik voel onbewust iets van trots in mijn borstkas gloeien.
Het is wel duidelijk dat ze helemaal in haar element is, dat dit net zo natuurlijk voelt als ademen, maar in haar houding zie ik ook dat kleine beetje van haar dat eigenlijk helemaal niet zo goed wil zijn als dingen als deze. Schieten heeft ze namelijk niet op de politieacademie geleerd, maar van haar vader. En elk schot dat ze lost voelt als de jeugd die ze nooit gehad heeft, als haar vaders bijna troostende aanwijzingen in haar oor toen hij haar leerde schieten op de momenten dat hij haar eigenlijk had moeten leren voetballen.
Wanneer ze elk wapen gehad heeft, legt ze alles weer netjes terug en draait zich op haar hakken naar ons om. Haar blik heeft ze op William Cassidy gericht.
'Was dat naar wens, hoofdcommissaris?' vraagt ze een beetje stijfjes.
Hij antwoordt niet.
'Bourgeoiselle, kunt u even hier komen?' vraagt Ryker, en met een knikje voegt ze zich bij ons.
'Wat is er?' vraagt ze, en ze staat bijna als een standbeeld, alsof ze bang is om wat van haar nerveuze trekjes door te laten schemeren.
'Ik hoef de schietschijven niet eens van dichterbij te zien om te weten dat je alles geraakt hebt. Wat is de exacte reden dat u dit examenonderdeel opnieuw moest doen?' vraagt hij.
'Ik denk dat alleen hoofdcommissaris Cassidy de exacte reden weet, maar de lopende theorie is dat hij mijn resultaten van de academie zag en vermoedde dat ik met mijn vorige schietexaminator naar bed ben geweest,' legt ze uit.
Hij fronst, en alsof de William Cassidy er niet bij staat, vraagt hij: 'Dat is toch geen reden om iemand buiten werking te stellen? Dat zijn vermoedens.'
Paige haalt haar schouders op, en even kijkt ze naar William, die haar met hatelijke blik aanstaart. Dan laat ze haar blik weer op Steve Ryker rusten.
'Ik kan helaas niet uitsluiten dat de hoofdcommissaris ook deels gehandeld heeft vanuit zijn persoonlijke agenda,' geeft Paige toe.
Er valt een hele gespannen stilte, en automatisch heb ik de neiging om iets dichterbij haar te gaan staan, alsof iets binnenin mij zegt dat ik haar moet beschermen.
Na een tijdje wendt Ryker zich tot Cassidy, en hij zegt: 'U vroeg om mijn oordeel over haar schietbekwaamheid. Mijn oordeel is dat ze meer dan bekwaam genoeg is om haar badge te dragen. U kunt haar niet langen buiten werking gesteld houden.'
Ik zie een gloeiende woede in Williams houding, en aan Chris' verstrakte gezichtsuitdrukking te zien heeft hij ook door dat we samen met een tikkende tijd bom in één kamer staan. Wanneer hij ineens zijn hand optilt om het jasje van zijn pak dicht te doen, krimpt zijn zoon nog net niet ineen, en alle twijfels die ik eerst nog had over Chris' jeugd zijn nu weg.
De tijd om me daar zorgen over te maken heb ik echter niet, want de hoofdcommissaris stapt naar Paige toe en automatisch beweeg ik me ook in hun richting, zodat de man in ieder geval binnen armbereik is.
'Nou, Paige, dan denk ik dat je weer aan het werk kan,' zegt hij, zijn stem een tikkeltje té ijzig.
Hij loopt weg, en wanneer hij langs haar loopt, duwt hij ruw zijn schouder langs de hare. Ze verzet echter geen stap en blijft rechtovereind staan.
Hij gebaart Chris om met hem mee te komen, en voordat hij de deur achter zich dichtdoet, zegt hij nog: 'Als ik jou was, Paige, zou ik goed opletten dat ik geen fouten meer maak.'

Reacties (2)

  • BethGoes

    Ik mag die examinator wel!

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Dit voelt alsof het nog niet het einde is..

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen