Ik weet dat dit een heel kort hoofdstuk is, maar op dit moment heb ik geen inspiratie. Wel zal ik een nieuw verhaal beginnen, helemaal los van deze. De naam weet ik nog niet, maar hij zal sowieso dit uur worden geactiveerd! Ondanks dat ik niet zo ben van de romantische dingen, wil ik dit toch een liefdesverhaal gaan maken. Ook met komedie en drama en een beetje avontuur. Het zal eigenlijk ook weergeven over wat ik van liefde denk: gecompliceerd. Het is een soort bijverhaal, dat ik ga gebruiken om toch nog actief te blijven op dit account! Voel je dus vrij het vandaag nog uit te checken op mijn profiel waar het hoogstwaarschijnlijk bij zal staan!

Nog steeds pratend over die klootzak Koen lopen we terug.
'Wat was dat een idioot, zeg!' lacht Nova. Jasmijn ontwijkt enkel ongemakkelijk haar blik.
'Hey meis,' zegt Nova opgewekt. 'Wat is er?'
'Ik dacht dat je me wilde dumpen.' antwoordt ze triest. Als reactie begint ze enkel harder te lachen.
'Natuurlijk niet! Je weet wat ik van jongens vind: kleine, vervelende, arrogante wezens. Per slot van rekening heeft de tijd die ik niet bij jou was, mijn liefde enkel sterker gemaakt. En je weet dat jongens niet de kracht hebben mijn hart te stelen, daar hebben ze te weinig hersencellen voor.'
'Welke hersencellen?' grinnik ik en Nova barst in lachen uit. Ook Jasmijn grijnst plezierig.
'Ik moet zeggen,' murmelt Jasmijn verlegen. 'De tijd dat ik jou niet zag, had ik steeds weer dat de verlangen die ik had jou te zien enkel groter werden. Als het verdriet me niet liet sterven, wat dan wel?'
'Je weet wat ze zeggen.' mompelt Nova. 'What doesn't kill you, makes you stronger.'

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Die Jasmijn is eigenlijk wel best heel erg onzeker in hun relatie, als ze al zo snel denkt dat Nova haar wil dumpen. Ik snap het ergens wel, maar bijzonder is het wel. Ze hebben al zoveel meegemaakt. Dan hoef je toch niet te twijfelen door zoiets kleins?

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen