Foto bij 52 - My heart is heavy

"Whatcha doooing?" vraagt Tom, terwijl hij met een dienblad vol eten naar buiten komt. Je haalt zo onverschillig mogelijk je schouders op.
"Just scrolling through my Facebook feed."
"You must have seen something funny," zegt Bill, die achter zijn tweelingbroer aan naar buiten komt. "I could spot your smile from the kitchen."
Je kijkt betrapt terug naar je telefoon. "Don't know what you're talking about."
Hij grinnikt en komt naast je zitten. Niet veel later komt ook Georg naar buiten. Het wachten is nu op Gustav, maar die is zich volgens Georg nu net aan het aankleden. Met een zucht sta je op.
"Where are you going?" klinkt het direct driestemmig.
"To get some more coffee," grinnik je.
"No need," glimlacht Tom en hij haalt een kan koffie van het dienblad dat Bill mee nam. "Just give me your mug."
Je gaat weer zitten en geeft hem de mok aan. "I could get used to this..."
"Well, every day's like this in LA."
Je kijkt Tom geschrokken aan. "What did you say?"
"Nothing."
"Tom?!"
"I just said, every day is like this in LA. Because you said you could get used to this."
"Don't," hoor je Bill mompelen, maar Tom gaat rustig verder.
"You know, it's not going to be any easier for you guys once we start touring again. Why try and take things slow here, when you might as well move to LA and take things slow there - it's not like Bill and I will be home a lot anyway."
Je rolt met je ogen. "Because that's how life works, huh? I just pack up my things, leave everything and everyone behind and move to the other fucking side of the world. To sit around and wait for you guys to come home. Which I could - technically - also do from the comfort of my own fucking home. Gee, thanks Tom, how is it even possible I never thought of that."
"You don't have to get angry," bromt hij terug. "I'm just saying, you said you could used to this. Why not get used to it in LA?"
Je grist je kop koffie uit zijn handen en loopt naar binnen. Met en zucht laat je je op bed vallen, nadat je de koffie veilig op je nachtkastje hebt gezet. Waarom moet Tom hier nu zo'n punt van maken? Je hoort dat een discussie gaande is op het balkon - in het Duits deze keer. Ergens moet je daar wel een beetje om lachen; zodra de emoties hoog oplopen, praten ze ineens geen Engels meer.

Natuurlijk zou je graag met Bill mee willen. Natuurlijk zou je graag bij hem zijn. Het is alleen onwijs frustrerend dat de Kaulitz-broers wat dat betreft hetzelfde in elkaar zitten; jij moet maar gewoon niet zo moeilijk doen, alles en iedereen achterlaten, en met ze mee gaan. Alsof je leven één grote fanfic is. Je zucht diep en krabbelt een beetje overeind, zodat je met je rug tegen de stapels kussens die in de hoek staan komt te zitten. Je pakt je koffie erbij en staart naar de deur, die je melodramatisch achter je dicht gesmeten hebt.
Maud: Waarom zijn mannen soms net zo ingewikkeld als vrouwen?
Sophia: Hey babe - jezus wat ben jij vroeg wakker.
Maud: Sorry..
Sophia: No worries. Wat is er aan de hand?
Maud: Ik heb eindelijk Bill zo ver dat hij begrijpt dat ik niet zo maar met hem mee overal naartoe kan. Hij snapt nu dat ik het rustig aan wil doen enzo. Je weet wat een gedoe dat geweest is.
Sophia: Jup.
Maud: Nu begint Tom te zeuren over dat ik 'gewoon' mee naar LA moet komen.
Sophia: Uuuugh. Mannen...
Maud: Juuuup.
Er wordt zachtjes op de deur geklopt. "Can I come in?"
"Yeah."
De deur gaat open en Bill verschijnt in de deuropening. Hij loopt naar binnen en doet de deur weer achter zich dicht.
"I'm sorry for the way Tom just.." begint hij.
"It's not your fault," onderbreek je hem direct.
"Well, it might be. I have been complaining a lot about the fact that I have to leave you behind," bekent hij, terwijl hij naast je komt zitten. Je pakt zijn hand vast en knijpt er zachtjes in.
"I know."
Jullie blijven een tijdje zo zitten, in stilte. Dan klinkt er opnieuw zacht geklop op de deur. "Can I come in?"
"Yes, Tom."
De deur gaat open en Tom komt met zijn blik op zijn schoenen gevestigd naar binnen sloffen. "I'm sorry."
"It's not like it's an easy decision, you know," mompel je zacht. Hij gaat op het voeteinde van het bed zitten en kijkt je aan.
"I know. I just think it would be so much easier if you were with us."
"You barely know me," weet je uit te brengen. Hij haalt zijn schouders op.
"You make my brother happy - that's all that matters to me."

Reacties (1)

  • Luckey

    oh echt
    jongens en mannen zijn soms zo vermoeiend
    Groote gelijk dat ze er tegen in gaat

    4 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen