. . .


Na zijn woorden was er een gespannen stilte gevallen. Toegeven dat iets belangrijker was dan de club was gevaarlijk, zelfs al wist hij dat zijn vriend nu niet meteen naar de anderen zou rennen. Hij beschouwde Angels stilte dan ook niet als een bedreiging, hij begreep dat de man even de tijd nodig had om te beseffen hoeveel Juice voor hem betekende.
      ‘Je moet het ze vertellen,’ zei Angel uiteindelijk.
      Raine zuchtte. Hij kon niet zeggen dat het nooit in zijn gedachten was opgekomen, maar hij had het nooit écht overwogen. Simpel gezegd was hij gewoon bang. Hij was dan wel een volwassen man, maar hij was evengoed bang dat hij uit een leven werd geweerd waar hij van hield. Zelfs al betekende Juice meer voor hem – dat betekende niet dat het makkelijk was om de rest op te geven. Hij kon ook niet met zekerheid zeggen dat ze hem genoeg vertrouwden om hem uit de club te laten terugtreden. Nog steeds bezat hij veel inside information terwijl hij samen was met een rivaal van de club. Er was zelfs een stemmetje in zijn hoofd dat hem waarschuwde dat ze misschien wel zo ver zouden gaan dat ze de bedreiging wilden elimineren.
      Als Juice niet meer in leven was, was het dilemma ook opgelost.
      Hij schaamde zich voor die angst, hij kon zich niet voorstellen dat een van zijn broeders hem dat echt wilde aandoen. Maar er werden vaker drastische maatregelen genomen. Hij kon de vrees niet helemaal uitbannen.
      ‘Vroeg of laat komt het uit, Raine,’ drong Angel aan. ‘Als je denkt dat die Son slechts een scharrel voor je is, dan moet je ermee kappen. Zo niet – dan moet je het aan de anderen opbiechten. Je openheid zal in je voordeel blijken, geloof me. Ze zullen veel en veel harder zijn als blijkt dat je het jaren voor ze verborgen hebt. Dat je hun niet hebt vertrouwd, zal hun vertrouwen in jou ook niet doen toenemen.’
      Met een zucht leunde Raine naar achteren. Angel had een punt. Diep vanbinnen wist hij ook wel dat uitkomen voor zijn relatie het beste was wat hij kon doen – en toch zorgde angst ervoor dat hij die gedachte wegduwde.
      Eigenlijk was het zwak om zich zo door zijn angst te laten leiden. Maar het ging wel om iemand die ontzettend belangrijk voor hem was. Iemand die hij niet kwijt wilde raken. Iemand naar wie hij ieder moment van de dag verlangde.
      Angel boog zich naar hem toe en kneep in zijn schouder. ‘Je hoeft niet nu een beslissing te maken. Het duurt toch nog wel een paar weken voordat je terug in Oakland bent. Maar denk er gewoon over na.’

Raine dacht erover na. Iedere dag kruiste hij de voors en tegens tegen elkaar weg. De conclusie die steeds opnieuw terugkwam, was dat hij Juice of de club zou verliezen. Iets vertelde hem echter dat hij beide dreigde te verliezen als hij het allemaal op zijn beloop liet en iemand zijn geheim wél ontdekte. Langzaam maar zeker raakte hij ervan overtuigd dat het beter was om het op te biechten, om op de sympathie van zijn broeders te vertrouwen. Zodra hij terug was in Oakland en dit hele gedoe hier in Santo Padre achter de rug was, zou hij het aan de anderen vertellen.
      Het bracht een beetje rust in zijn gedachten – maar niet veel. Iedere dag kwam de twijfel wel weer opnieuw opzetten. Het hield hem ’s nachts uit zijn slaap. Misschien dat hij er eerst met Juice over moest praten, maar dat wilde hij niet over de telefoon doen. En wanneer hij zijn vriend weer zou zien, was nog maar de vraag. Inmiddels zat hij hier al een week. Er waren wat schermutselingen geweest met de Rosas Muertas MC, een of andere nieuwe Mexicaanse motorclub die zich over de grens uitbreidde en daarbij dicht bij hun territorium kwam. Er was een verzoek tot gesprek gedaan, maar toen er alleen kogels geregend hadden toen een delegatie Mayans ernaartoe was gegaan, hadden ze hun gelederen uitgebreid en wilden ze met overmacht de rivaliserende motorbende terugdringen naar waar ze dan ook vandaan kwamen.
      Het was allemaal wat minder simpel dan het klonk. Er gingen geruchten dat de nieuwe motorclub samenwerkte met een andere Mexicaanse bende die zijn invloedsfeer eveneens probeerde uit te breiden. Als ze met zijn allen uitreden om de één te verdrijven, lieten ze hun clubhuis kwetsbaar achter. Daarom gingen er goede voorbereidingen aan vooraf en stuurden verschillende charters extra mannen om hen te ondersteunen. Dat de Rosas Muertas een grote club hadden en waarschijnlijk iedere idioot toelieten, zorgde ervoor dat ze grote mankracht nodig hadden.
      Het was op een donderdagavond dat ze in actie kwamen. Er was een ultimatum gesteld dat ze op de woensdagavond hun biezen hadden moeten pakken. Dat er niets gebeurde, werd als een oorlogsverklaring geïnterpreteerd.
      Raine was met de aanvallende ploeg meegestuurd. Het zat hem niet lekker. Geweld had nooit in zijn bloed gezeten, al had hij tijdens een bendeoorlog drie jaar geleden wel drie mensen doodgeschoten. Een deel van hem verzette zich dan nu ook tegen deze sanctie, zelfs al wist hij dat ze het uitgelokt hadden en dat er gewonden aan zijn eigen zijde zouden vallen als er niets zou gebeuren. Maar in het donker op een clubhuis afsluipen waar de mannen lachend een biertje dronken en van vrouwen genoten… Het leek zo erg op wat ze zelf zouden doen, wat Juice op dit moment in zijn clubhuis deed, dat hij het niet zo makkelijk van zich kon afschudden. Het leek alsof zijn band met de Son ervoor had gezorgd dat hij iedere club met andere ogen bekeek. Hij zag niet alleen een stel arrogante hufters met grootheidswaanzin. Hij zag vaders. Broers. Echtgenoten. Zoons.
      Hij kon het wel relativeren, kon zichzelf er wel toe dwingen om zich te realiseren dat hun vijanden degenen waren die vredesverdragen hadden geschonden, die hun gezag openlijk tartten en die de wapens tegen zijn broeders hadden geheven. En toch… Het waren nog steeds mensen die ze wilden neermaaien als een stel beesten. Het was een conflict dat maar in zijn borst bleef woeden en dat nog steeds niet zweeg toen ze het clubhuis omsingelden.
      Hij zat naast Coco gehurkt terwijl ze het onderkomen van de motorclub observeerden. Hoewel Raine niemand kon onderscheiden door het raam, stelde hij zich voor dat Juice daar zat, ontspannen pratend met Chibs. Hij kon zich zo de tatoeages op zijn armen inbeelden, het enthousiasme in zijn stem terwijl hij sprak en de glimlach die mooier was dan welk sieraad dan ook.
      Wat als hij hier binnen had gezeten? Wat als ze hem voortaan in het duister lieten tasten wat hun acties tegen de Sons betrof en hij zijn geliefde niet kon waarschuwen voor een naderende dood?
      Het was alsof zijn relatie met Juice zich overal doorheen vlocht. Het was niet meer een losstaand feit, iets wat hij gescheiden kon houden van alle andere terreinen in zijn leven. Het veranderde zijn kijk op dingen, maakte hem menselijker – iets wat helemaal niet handig was als je op het punt stond om een inval te doen.
      Hij haalde diep adem, probeerde alle gedachten weg te blazen. Het was nu te laat. Als hij niet aan deze actie had willen deelnemen, had hij dat eerder moeten melden. Het was niet zo dat iemand hem gedwongen had om hier te zijn. Hij had zijn waarde willen bewijzen – en nu vroeg hij zich af wat voor waarde dat eigenlijk was.
      Coco keek over zijn schouder. Zijn donkere ogen ontmoetten die van hem en hij knikte met zijn hoofd naar achteren. ‘Wees mijn dekking. Je weet maar nooit of d’r nog iemand achter ons aan komt.’
      Raine gaf hem een dankbaar knikje. Coco draaide zich weer van hem af en positioneerde zich op de grond, waar hij zijn precisiegeweer instelde. Als voormalig marinier was Coco iemand die in alle situaties kalm bleef, die zijn doelwitten nooit miste en die altijd oog had voor zijn omgeving. Het verbaasde hem dan ook niet dat Coco zijn twijfels had opgepikt en ermee gedeald had op een manier die niet veroordelend was.
      Hij mocht de Mayan graag. Het was niet de meest spraakzame van allemaal, maar hij had een warm hart en goeie humor. Raine had vaak het gevoel dat er veel meer in hem omging dan iemand zou durven stellen.
      Raine deed een paar stappen naar achteren en richtte zich op het gebied achter hem. Wolken schermden het maanlicht af, waardoor Raine beter op zijn gehoor dan op zijn zicht kon vertrouwen. Op de achtergrond hoorde hij hoe Bishop een order gaf en de andere mannen in gebukte houding naar het clubhuis bewogen.
      Raine hield zijn blik op het achterlandschap gericht. Hij kon het niet helpen dat hij in elkaar kromp toen de schoten opklonken, toen geschreeuw zich daarbij voegde. In een flits zag hij de kale Son voor zich op het moment dat hij hem wilde helpen. Hij hoorde de klap van het pistool, voelde de impact in zijn buik en de vermorzelende pijn die erop volgde.
      Even bevond hij zich niet meer vlak bij de grens van Mexico, maar dwaalde hij door het verstikkende niets, zoekend naar iets wat hij niet kon identificeren. Een stem. Een diepe warmte. Een streling door zijn haar. Flitsen van een lach, van bezorgde bruine ogen, van een gefluisterde smeekbede. Hij stond op het punt om iets kwijt te raken, iets wat hij pas net had, iets wat hij niet bereid was om los te laten.
      Een hand kneep stevig in zijn bovenarm. Met een schok keerde hij terug naar het donkere bos. Twee donkere, bijna zwarte ogen staarden hem aan.
      ‘Ben je weer terug?’ klonk het kortaf.
      Ondanks dat het de deur van het clubhuis was die Coco in de gaten moest houden, was het Raine waar de man al zijn aandacht op richtte. Raine concentreerde zich op zijn ademhaling en knikte toen, een beetje uit zijn doen omdat hij voor het eerst zelf een paniekaanval had meegemaakt.
      ‘Mooi,’ antwoordde Coco. ‘Hou het gebied hierachter in de gaten. We hebben je ogen en oren nodig, broeder.’
      Raine haalde een paar keer diep adem. Achter hem klonken nog steeds fluitende schoten. Een deur werd geopend, en ook Coco loste een schot. Raine keek over zijn schouder en zag een schaduw op de grond liggen. Hij richtte zich weer op zijn eigen taak. Zijn blik schoot van donkere boom naar donkere boom. Nergens was een teken van leven te zien. Als er een hinderlaag had gelegen dan hadden ze zich niet pas laten zien nadat hun kameraden dood waren toch? Toch liet hij zijn aandacht niet verslappen. Hij concentreerde zich op zijn ademhaling, liet zijn ogen van donkere plaats naar donkere plaats gaan totdat hij stemmen achter zich hoorde en zijn broeders uit het clubhuis kwamen.
      Coco en Raine maakten zich ook los van de bomenrij en liepen de open plaats op. Drie van zijn broeders ondersteunden iemand, maar zo op het eerste gezicht leek er niemand dood te zijn.
      Coco draaide zich naar hem toe en bleef voor hem staan. ‘Maak jezelf niet gek,’ zei hij zacht. Hij streek een pluk zwart haar achter zijn oor. ‘Trauma’s overkomen de besten van ons en zijn onvermijdelijk wanneer de dood zijn zwartheid heeft laten zien. Toen ik in het leger zat en een maatje van me op een mijn stapte, kostte het me weken voor ik mezelf weer in de hand had. Luister naar je geest en je lichaam, probeer niet de stoere held uit te hangen.’ Coco klapte hem op zijn schouder. ‘Aan een dooie held hebben we immers niets.’

. . .


Juice en Skye waren net aan Iron Man II begonnen toen zijn telefoon afging. De club of Raine, schoot het door hem heen. Hij griste het toestel uit zijn broekzak vandaan en voelde zijn hart sputteren toen hij Raines naam zag. Het was al een paar dagen geleden dat ze elkaar voor het laatst hadden gesproken. De zoektocht naar Opies moeder was nog steeds in volle gang, tot nu toe hadden ze geen enkele lead. Het was ongebruikelijk dat er geen eisen bekend waren gemaakt en Piney had al gemompeld dat Mary waarschijnlijk gewoon geen zin had om met de club geassocieerd te zijn. Opie wist duidelijk ook niet meer wat hij moest geloven – en daardoor wisten de anderen het ook niet.
      ‘Is het Raine?’ vroeg Skye.
      Hij knikte.
      ‘Dan ziet het er naar uit dat ik Tony Stark de rest van de avond voor mij alleen heb.’
      Hij grijnsde. ‘Veel plezier ermee dan.’ Hij kwam overeind en liep naar zijn kamer, waar hij de video-oproep beantwoordde terwijl hij op zijn bed neerzakte.
      ‘Hé!’ Zijn opgetogen glimlach vervaagde toen hij Raines vermoeide gezicht zag. Zijn ogen waren dof, zijn gezicht bleek. Hij beet op zijn lip en probeerde zijn bezorgdheid niet te laten merken.
      ‘Hé lief.’ Raine zat met opgetrokken knieën op zijn bed en wreef over zijn gezicht voor hij hem weer aankeek. ‘Kijk alsjeblieft niet alsof ik elk moment dood kan neervallen. Dat valt wel mee.’
      Juice’ lippen bogen om in een zwakke glimlach. ‘Je ziet er moe uit.’
      ‘Ik ben kapot.’ Hij zuchtte. ‘Maar ik wilde even iets leuks zien voor ik ga slapen.’ Hij gaf hem een knipoog, al was het Juice overduidelijk dat hij de sfeer luchtig probeerde te houden.
      ‘Ik kan je wel een paar kattenfilmpjes doorsturen?’ antwoordde hij, inspelend op zijn behoefte om niet over zware dingen te praten – dingen waar hij toch niet over mocht praten.
      Raine grinnikte. Zijn stem klonk schor. ‘Jij mag hier dan wel de nerd zijn, maar ik ben ook weer niet zo’n digibeet dat ik YouTube niet weet te vinden.’
      Juice moest om die woorden lachen. Raine glimlachte naar hem op een manier die zijn binnenste in brand zette; alsof hij zich nu iets beter voelde dan hij eerst had gedaan. Hij zocht even naar woorden. Ik mis je. Dat waren de woorden die op zijn tong lagen. Want hij miste hem verschrikkelijk, en iedere dag was hij bang een telefoontje van Sammy te krijgen die hem vertelde dat haar broer was omgekomen. Het maakte dat hij op zijn motor wilde stappen en rechtstreeks koers naar het zuiden wilde zetten om zich ervan te overtuigen dat zijn vriend niets zou overkomen.
      ‘Mag je binnenkort naar huis?’ vroeg hij zacht.
      Raine leunde met zijn achterhoofd tegen de muur, waarbij het beeld ietsje verschoof. ‘Moeilijk te zeggen. Eén probleem is opgelost, maar er is hier meer aan de hand.’
      Juice zuchtte teleurgesteld.
      ‘Hé, ik heb je niet gebeld om naar je chagrijnige hoofd te kunnen kijken,’ zei Raine plagerig. ‘Ik zie je liever lachen.’
      Die woorden waren genoeg om weer een glimlach op zijn lippen te brengen. ‘Dan moeten we toch maar kattenfilmpjes kijken.’
      Raine trok een mondhoek op. ‘Jij met je kattenfilmpjes. Ik kijk liever naar wat anders.’ Hij wiebelde met zijn wenkbrauwen. ‘Zeker als datgene zijn shirt uitdoet.’
      De blik in Raines ogen gaf hem een droge mond. Hij had erover gefantaseerd, dat ze zichzelf uitkleedden voor de camera. Toch had het hem ook een ongemakkelijk gevoel gegeven.
      ‘Durf je niet?’ vroeg hij met een uitdagende grijns.
      ‘Je hebt al zoveel problemen daar. Betrapt worden als je toekijkt hoe een Son voor je stript werkt vast niet in je voordeel.’
      ‘Misschien niet. Maar ik kan je vertellen dat mijn falende geheugen niet bepaald in jouw voordeel werkt. Soms meen ik me te herinneren dat je een bierbuik hebt en wordt de verleiding toch groot om een ander eens van dichterbij te bekijken.’
      Juice schoot in de lach. ‘Dat is wel de domste smoes die ik ooit heb gehoord.’
      ‘Trek dan ook gewoon dat verdomde shirt uit,’ antwoordde Raine lachend. ‘Ik moet er verdorie hemel en aarde voor bewegen om het lichaam van mijn vriendje te mogen bewonderen.’
      Juice deed gniffelend wat hij vroeg en trok zijn shirt uit. ‘Nu blij?’
      ‘Ik zie amper meer dan je schouders man.’
      Hij rolde met zijn ogen, spande zijn buikspieren aan en bewoog de telefoon zo dat Raine zijn bovenlichaam kon zijen.
      ‘Zie je? Geen bierbuik.’ Hij klopte op zijn sixpack.
      ‘Hmm…’ Raine bevochtigde zijn onderlip en beet er even in. Hoewel Raine waarschijnlijk weinig met zijn tong en lippen kon doen waar Juice níét opgewonden van raakte, zorgde de twinkeling in Raines ogen ervoor dat Juice hem niet helemaal serieus kon nemen. ‘Zal ik je eens vertellen wat ik met dat lekkere lijf van jou wil doen?’
      ‘Niet voor ik ook wat heb om naar te kijken heb.’
      Hij maakte een klakkend geluidje met zijn tong. ‘Worden we steng?’
      Juice richtte het cameraatje weer op zijn gezicht. ‘Voor wat hoort wat.’
      Raine pruilde. ‘Is dat jouw definitie van liefde?’
      ‘Vandaag wel.’
      Raine’s gegrinnik joeg een plezierige rilling over zijn rug. ‘Fuck wat mis ik je,’ mompelde hij terwijl hij zijn shirt over zijn hoofd trok.
      Juice’s ademhaling versnelde terwijl zijn blik over Raines bovenlijf gleed. De zwarte inkt die af en toe een rode gloed had, stak scherp af tegen zijn getinte huid. Hij nam uitgebreid de tijd om Raines getrainde lichaam in zich op te nemen, daarna keek hij zijn vriend weer aan. Zijn zelfverzekerde grijns bracht een blos op zijn wangen. Oh, hoe graag wilde hij zich achterover op het bed laten zakken en Raines lippen op die van hem voelen, zijn buik die zich tegen die van hem drukte, zijn vingertoppen die langs zijn gezicht gleden.
      ‘Wil je weten wat ik zou doen als ik nu bij je was?’
      Juice knikte ademloos.
      ‘Ik zou je achterover op bed duwen. Wellicht je polsen boeien om te voorkomen dat je afgeleid raakt door mijn geweldige lijf… En dan...’

Juice rolde zich op zijn zij en keek zijn vriend aan. Hij wist niet wat hij moest zeggen. Het effect dat Raines fantasieën op hem hadden gehad, ebde weg en een brandende leegte bleef achter. Hij sloeg zijn ogen neer. Zo goed als hij zich net gevoeld had, zo rot voelde hij zich nu.
      ‘Juice…’ klonk het zacht. ‘Ging ik te ver? Het is niet erg als je nog niet toe bent aan seks. Maar dan mogen we er wel over fantaseren toch?’
      ‘Dat is het niet,’ mompelde hij. Hij voelde zich een aansteller – voor Raine was het net zo moeilijk. ‘Mijn bed voelt zo leeg. Ik mis je nu nog meer dan ik al deed.’
      Raine sloeg zijn ogen neer. ‘Sorry.’
      Juice wilde een hand tegen zijn wang leggen, zijn gezicht opheffen en hem zacht kussen.
      Het kon niet. Hij kon niets doen dan naar een telefoonscherm staren.
      ‘Ik hou van je,’ zei hij in plaats daarvan, wetend dat woorden alles waren wat hij had. ‘En zodra je terug ben sluit ik je de hele nacht in mijn kamer op en kunnen onze clubs het bekijken.’
      Raine keek op, een glimlach speelde om zijn lippen. ‘Goed plan. Ik hou van je, lieverd.’
      Een tijdje bleven ze elkaar aankijken zonder dat de stilte vervelend was. Zo voelde de ander in ieder geval niet zo ver weg. Uiteindelijk was Raine degene die zei op te hangen omdat Angel eraan kwam. Hij beloofde binnenkort weer te bellen, en Juice wist dat dat hem door de komende werkdagen heen zou slepen. Hij zei Raine met tegenzin gedag, gooide toen zijn toestel naast zich neer en sloot zijn ogen. Met alle macht probeerde hij Raines woorden terug te halen om de eenzaamheid op afstand te houden.

De volgende keer dat Raine belde, was het midden op de dag. Zijn vriend had hem slechts één keer eerder overdag gebeld, dat was toen zijn zusje was overleden. Hij liep de garage uit en drukte het toestel gespannen tegen zijn oor.
      ‘Hé. Is alles goed?’
      ‘Nee.’
      Raines stem trilde. Juice sloot zijn ogen.
      Dit was een van zijn nachtmerries geweest: dat Raine iets overkwam terwijl hij te ver weg was om hem te kunnen helpen. Dat hij er – net als de vorige keer – niet voor hem zou kunnen zijn.
      Raine haalde diep adem. ‘Mijn vader is vermist en Sammy heeft een heftige paniekaanval gehad. De helft van de club is in Santo Padre, dus er zijn er maar een paar die mijn vader kunnen opsporen.’
      ‘Jemig.’ Juice’ hand gleed over zijn hanenkam. ‘Heb je een lead? Kan ik iets doen?’
      ‘Ik ben onderweg naar huis,’ zei hij. ‘Maar ik hoopte dat jij Sasha zou kunnen ophalen van de kinderopvang. Al mijn broeders zijn in de weer. Ik kan de oppas wel bellen, maar nu mijn vader weg is, heb ik liever dat er iemand bij haar is die op zijn minst gewapend is.’
      ‘Ja tuurlijk. Ik ga er gelijk heen.’
      ‘Ik zal je het adres sturen. Thanks voor je hulp, lief.’
      ‘Ja tuurlijk,’ mompelde hij. ‘Hou je taai schat.’
      ‘Maak je geen zorgen om mij.’
      Maar dat deed Juice wel. Hij wist hoe veel Raines familie voor hem betekende. Maar waarom zou iemand Raines vader ontvoeren? Zijn gedachten schoten naar Mary. Hij had ook al niet begrepen waarom iemand Opie’s moeder had ontvoerd. Was er een verband?
      Hij zei gedag tegen Raine terwijl die gedachten nog door zijn hoofd spookten. Hij wist echter niet wat hij ermee moest. Hij kon zijn club moeilijk vertellen dat er ook een ouder van een Mayan was verdwenen. Maar misschien was het wel hun enige aanknopingspunt.

Reacties (3)

  • Poppy

    Hopelijk wil niemand hun iets aandoen:(snel verder!

    1 jaar geleden
  • EvaSalvatore

    you're baaaaaaaaaaaack!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    wauw..... wat weet jij het weer onwijs spannend te maken. Ik ben heel benieuwd of het iets met elkaar te maken heeft.
    Snel verder! Dit is mn favoriete verhaal op Q!!!!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen