‘Houd me op de hoogte, ok?’
Keyon knikte ja. ‘Dat beloof ik.’
Hij sloeg zijn armen om mijn nek en voor wat wel een uur leek omhelsden we elkaar.
‘Ik houd van je,’ fluisterde ik. ‘Het komt allemaal goed.’
De trein gleed het perron binnen als een grote geel-blauwe slang, en Keyon liet me los om in te stappen. We zwaaiden nog één keertje naar elkaar, voordat de trein weer weg gleed, en ik het perron verliet. Nu was het wachten op het volgend bericht, de volgende update.

Ik wist niet of het volgende bericht “gelukkig snel” of “jammer genoeg snel” kwam, maar in ieder geval kwam hij snel. Al was er de eerste paar dagen na zijn bezoek niet veel gebeurd, zei hij dat hij nog steeds elke dag na schooltijd bij de directie werd geroepen. Ze vroegen hem van alles en nog wat, over Jasper, maar ook over hem en zijn alters. Hij vertelde me dat hij het verschrikkelijk naar vond, de manier waarop ze over zijn alters sproken. Ze vroegen of ze ooit iemand pijn gedaan hadden, of ze hem ooit aangemoedigd hadden tot geweld, en of ze soms nare dingen tegen hem zeiden. Ik was ontzettend trots toen Keyon me vertelde dat hij ze had verteld dat zijn alters net zo goed mensen waren net als hem, en net zo goed ongevaarlijk. Alleen omdat hij toevallig het vaakste controle had over het lichaam, maakte dat de rest niet opeens gewelddadige stemmen in zijn hoofd. Ik was echt blij dat hij voor de mensen waar hij om gaf was opgekomen, maar ook dat hij die mensen die die vragen stelden vertelde hoe het werkelijk zat. Het was echt afschuwelijk hoe zelfs mensen die geen slechte bedoelingen hebben nog zulke nare dingen over DIS dachten.

Hoe dan ook, het belangrijke bericht was geen goed nieuws. De school had de politie over Keyon en de verdenkingen op hem verteld, nadat hij onder druk zijn mond voorbij was gepraat over Bex, die nu dus samen met Billy Bill was geworden en was verdwenen. Hij had nog gauw het geprobeerd recht te praten en ze te overtuigen dat Bex alleen gevaarlijk was geweest naar de interne mensen, en dat helemaal nu hij was geïntegreerd met zo’n getraumatiseerde en angstige alter als Billy, hij gene vlieg kwaad zou doen. Maar toen luisterden ze al niet meer, en hadden ze al besloten dat ze geen andere keus hadden dan de politie er bij te halen.

Die dag daarna belde Mert me, en hij klonk opgetogen.
‘Hey Yoeri! We hebben goed nieuws!’
Ik snakte naar adem. ‘Zijn jullie onschuldig verklaard?’
Mert grinnikte alsof ik een klein kind was die iets doms had gezegd. ‘Niet té enthousiast worden, hè? Nee man, maar ik ben al lang blij dat we niet van school gestuurd zijn of zo. Het goede nieuws is dat ik denk dat we zojuist een vriend hebben gemaakt. Of vriendin, om specifiek te zijn. Ik weet niet of je je het nog kan herinneren omdat het behoorlijk een tijdje geleden is, maar toen op kamp had Keyon je een keer over Mia verteld, een meisje uit onze klas die ons leuk vond. Ze wist dat we het zwaar hadden met de toestand met de politie, en nu ook nog eens dat de hele school weet dat we DIS hebben, dus is ze vandaag langsgekomen om ons op te vrolijken. Ik heb maar gewoon gedaan alsof ik Keyon was zoals altijd, omdat ik de dingen niet ingewikkelder wilde maken dat ze al waren, maar ik vind het echt aardig van haar, zeker omdat we haar voor de vakantie nog afgewezen hadden.’
‘Wow, fijn!’ zuchtte ik opgelucht. Het was ergens toch fijn om te weten dat ze buiten mij ook nog bij iemand anders terecht konden. Dat deed me toch iets minder verantwoordelijk voelen. ‘Goed om te horen. Zijn er voor de rest nog updates?’
Mert zuchtte aan de andere kant van de lijn. ‘Niet echt. Niets wat met ons te maken heeft, in ieder geval. Ze hebben meer onderzoek op de plaats waar het gebeurd is gedaan, en met het lijk. Ze zijn tot de conclusie gekomen dat hij dood is geslagen met een ijzeren honkbalknuppel. Ook is er een getuige geweest die iemand met een zwarte trui en een zwarte Nike trainingsbroek met zo’n knuppel het Haagse Bos in heeft zien lopen.’
‘Nou, dan heeft diegene toch ook wel gezien wie het was?!’ vroeg ik geërgerd. Ik kon niet geloven dat de zaak nog niet opgelost was! Waarom konden ze niet inzien dat zij het niet waren geweest?!
‘Het was donker buiten, en de persoon droeg een capuchon. Ik vrees dat de zaak nog niet gesloten is, Yoeri.’
Ik kreunde in frustratie.
‘Kop op, alles komt heus wel boven water. Zoals je zelf gezegd hebt, ze kunnen ons echt niet oppakken voor iets wat we niet hebben gedaan.’
‘Ja, je hebt gelijk. Ik zie je nog wel. Doei.’

Ik kon die nacht niet slapen. Ik wíst ergens ook wel dat zelfs Bex, of nu Bill dan, nooit iemand zou vermoorden. Maar toch kon ik de ‘wat als? niet uit mijn hoofd krijgen. Het was allemaal zo toevallig. Eerst die integratie tussen Bex en Billy, toen dat grote gat in iedereens geheugen, en toen Jasper die koud gemaakt was. Als wat Mert me had verteld waar was, was het een geplande moord geweest. Iemand had bewust zo’n knuppel gekocht, had waarschijnlijk een of ander plannetje gesmeed zodat Jasper het bos in zou gaan, en was hem in vermomming gevolgd. Ik was Mert vergeten te vragen of ze een zwarte tui en een Nike trainingsbroek hadden.
Grommend draaide ik me op mijn andere zij. Waar was ik in hemelsnaam mee bezig? Van alle mensen moest ík toch wel weten dat ze onschuldig waren?

Reacties (1)

  • Hermione2003

    Yes, weer een nieuw hoofdstukje! En ik begrijp wel dat je af en toe vastloopt of niet weet hoe het verder moet hoor, ik schrijf zelf ook verhalen (alleen gewoon voor mezelf, ik zet ze niet op een site) en ik heb nu ook al heel lang niet aan een van mijn verhalen geschreven. Ik ben wel heel blij met het nieuwe hoofdstuk!😀 Goed geschreven! Ik hoop dat er snel duidelijkheid komt en dat Keyon onschuldig wordt verklaard.😟

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen