Foto bij 40.

Woehoeee, 30 abonnees! Een mooie reden voor een extra lang hoofdstuk, dacht ik zo. Veel leesplezier en een fijne zondag allemaal! <3





Fluitend kleedt Julian zich om in het ziekenhuis. Het is tien voor zeven, maar zelfs dit vroege tijdstip kan hem niet uit zijn humeur brengen. Grappig, want vroeger had hij zich een zombie gevoeld tot hij zijn derde kop koffie op had. Als hij even later de personeelsruimte binnenkomt, valt zijn vrolijkheid ook bij zijn collega's op.
"Jemig Bosveld, wat zie jij er blij uit!" merkt een collega op.
"Ja, hoe doe je dat? Ik haat ochtenddiensten," zucht een vrouwelijke arts.
Julian schiet in de lach en haalt zijn schouders op. "Geen idee."
"Heb je soms bij je vriendin geslapen?" vraagt de eerste collega weer, terwijl hij zijn wenkbrauwen optrekt.
"Ahh, heb je een vriendin? Dat wist ik helemaal niet, wat leuk!" reageert de vrouw.
"Jazeker, onze Bosveld is verliefd!" lacht de eerste collega.
Julian probeert zijn gezicht in de plooi te houden, maar kan niet voorkomen dat zijn mondhoeken een beetje omhoog kruipen en kuiltjes in zijn wangen creëren.
"Ja," zegt hij simpelweg.
"Vertel meer! Hoe heet ze, waar ken je haar van?" dringt de vrouw aan.
Glimlachend vertelt Julian: "Ze heet Lana en ze is heel leuk. En eehm, ik ken haar via via," eindigt hij vaag. Hij weet dat het theoretisch gezien volgens de regels is, maar heeft nog niet zoveel zin om zijn collega's te vertellen dat hij haar hier op de afdeling heeft leren kennen.
"Heb je een foto van haar?" vraagt de vrouw nieuwsgierig.
Julian twijfelt even, maar besluit dat de kans groot is dat ze haar zullen herkennen. "Nee, ik heb mijn telefoon beneden in de kluis laten liggen," liegt hij dan.
"Jammer. Volgende keer!"
Hij knikt glimlachend en pakt de patiëntendossiers voor die dag erbij.

Terwijl hij even later naar zijn eerste patiënt loopt, dwalen zijn gedachten weer af naar Lana. Zijn collega's hebben gelijk: hij is echt verliefd. Het is een enorm cliché, maar telkens als hij aan haar denkt, voelt hij vlinders in zijn buik en verspreidt een warm gevoel zich over zijn hele lichaam. Hij kan bijna niet geloven dat zij hem ook leuk vindt, maar toch is het zo. Hij weet nog goed hoe zenuwachtig hij laatst was toen hij voor het eerst zei dat hij van haar hield, en hoe groot de opluchting was toen ze het terug zei. Ja, zijn leven is echt een stuk leuker sinds hij Lana heeft leren kennen. Ze is zo grappig, en lief, en knap... Hij schudt zijn hoofd even om weer terug te keren naar zijn werkzaamheden en schiet bijna in de lach omdat hij Lana in gedachten hoort zeggen: "Je moet in het 'nu' leven!" Met een brede glimlach klopt hij dan op de deur waar hij voor staat, en gaat naar binnen.
"Goedemorgen, meneer Dijkstra! Hoe voelt u zich?"

"Ben je er klaar voor? Kom op, dan gaan we." Julian loopt naar de kapstok en Lana hinkt achter hem aan.
Zenuwachtig probeert ze haar jas aan te doen.
"Hier, geef mij je krukken maar," schiet Julian haar te hulp.
"Dankjewel," glimlacht Lana.
Even later lopen ze naar buiten en doet Lana de deur achter hen op slot. Galant houdt Julian de passagiersdeur voor haar open en helpt haar met instappen.
"Het gaat wel beter met in de auto zitten, toch?" vraagt hij, als hij achter het stuur is gaan zitten.
"Jawel." Lana probeert te glimlachen. "Ik vind het nog steeds niet leuk, maar het gaat op zich wel."
"Het komt vanzelf weer. Je doet het supergoed." Julian geeft een klein kneepje in haar bovenbeen, voor hij de auto start.
"Superlief trouwens, dat je vandaag vrij hebt gehouden om mee te gaan!" Lana kijkt hem aan.
"Graag gedaan," zegt Julian, die het warm krijgt onder haar dankbare blik. "Zo zie ik het ziekenhuis ook eens van een andere kant." Dan rijdt hij de straat op, richting het ziekenhuis.

"We zijn er!" Voor hij om de auto heen heeft kunnen lopen, heeft Lana zichzelf al naar buiten gewerkt en probeert ze de deur achter zich dicht te doen terwijl ze twee krukken vasthoudt.
"Kom hier, eigenwijsje. Laat me je helpen," lacht Julian.
"Dankjewel. Ugh, ik kan niet wachten tot ik die krukken meer nodig heb," verzucht Lana.
Samen lopen ze door de ingang en volgen de bordjes richting de Gipskamer.
"Ben je zenuwachtig?"
"Hmm... nu we zijn wat minder. Ik ben altijd bang dat ik te laat kom bij dit soort afspraken, heel gek."
"Oh, ben jij er zo eentje die ook bang is dat ze het vliegtuig mist en drie uur van tevoren bij de gate staat?"
Lana schiet in de lach. "Ja, precies. En ben jij dan degene die rustig aan komt wandelen als het boarden bijna is afgelopen?"
"Ongeveer," lacht Julian. "Ik zorg gewoon dat ik op tijd ben, maar niet zo idioot vroeg. Waar zullen we trouwens eens heen gaan op vakantie?" vraagt hij, terwijl ze in de wachtkamer gaan zitten.
"Oeh... Iets met veel zon! Griekenland, of Italië ofzo."
"Klinkt goed. Strand of stad?"
"Strand," zegt Lana beslist. "Maar wel met een leuke stad in de buurt, zodat we daar een dagje kunnen rondlopen."
Ze bespreken hun plannen, tot er een man van middelbare leeftijd, in witte doktersjas, de wachtkamer binnenkomt en "mevrouw Ten Kate?" roept.
"Ja," zegt Lana, terwijl ze opstaat. Samen met Julian loopt ze de deur door, die de arts voor hen open houdt.
"Ga maar liggen," wijst de arts naar de zwarte behandeltafel. Julian helpt haar erop te komen.
"Zo, ik ga zometeen het gips van je enkel verwijderen," vertelt de arts. "Daar gebruik ik een gipszaag voor, die lijkt een beetje op een cirkelzaag. Je hoeft niet bang te zijn dat ik je huid raak, want er zit nog een dikke laag watten onder het gips. Het kan wel een beetje kietelen. Heb je nog vragen?"
"Nee," zegt Lana gespannen.
"Goed, dan gaan we beginnen."
Julian komt naast haar staan en pakt haar hand. Lana trekt een gek gezicht naar hem en hij moet lachen. Hij ziet aan haar dat ze het wel spannend vindt, maar vooral ook heel blij is dat het gips er eindelijk af mag. De arts pakt er een klein apparaatje bij, dat inderdaad op een cirkelzaag lijkt, en begint het gips open te zagen. Lana volgt zijn bewegingen met grote ogen en Julian knijpt even bemoedigend in haar hand. Na een minuutje is de arts klaar en haalt hij voorzichtig de opengezaagde, lege gipshuls en watten van haar enkel.
"Hoe voelt het?" vraagt de arts.
"Koud," antwoordt Lana, terwijl ze vooroverbuigt en haar enkel bekijkt. "En gek." Ze volgt met haar vingers de lijnen van de littekens. 'Ohja, die heeft ze natuurlijk nog niet gezien, want het gips is tijdens de operatie al gezet,' bedenkt Julian.
Ze probeert haar voet te bewegen, maar dat lukt nauwelijks. Julian ziet dat de tranen haar in de ogen springen. Snel slaat hij een arm om haar heen en drukt haar tegen zich aan.
"Het is heel normaal dat het gewricht stijf is," zegt de arts, terwijl hij de gipszaag weer opbergt. "Je hebt hem natuurlijk een heel aantal weken niet gebruikt. Heb je al een afspraak bij de fysio?"
Lana slikt, voor ze antwoordt: "Ja, vanmiddag."
"Heel goed. Rustig beginnen met oefenen, dan komt het allemaal weer goed. Misschien moeten de pinnen er nog uitgehaald worden, maar dat hoor je vanzelf van de fysio."
Ondertussen haalt Julian een dikke sok uit zijn tas en helpt Lana die om haar enkel te doen. Dan helpt hij haar van de behandeltafel af. De arts steekt zijn hand uit ter afscheid. "Succes met je herstel!"
"Bedankt," antwoordt Lana met een waterig glimlachje. Samen met Julian loopt ze de gang op.

"Hoe gaat het?" vraagt hij.
"Ik weet niet..." zucht Lana. "Ik kan mijn voet echt bijna niet bewegen. Ik had natuurlijk niet verwacht dat ik meteen weg kon wandelen, maar ook niet dat hij zo stijf zou zijn. En het voelt zo gek, alsof mijn enkel niet van mij is, ofzo. Alsof het geen deel van mijn lichaam is." Langzaam lopen ze weer door de ingang naar buiten, over de parkeerplaats. Lana steunt nog altijd op haar krukken, met als enige verschil dat haar voet nu niet in het gips zit, maar in een dikke sok. Julian houdt de autodeur voor haar open en loopt dan om, om achter het stuur te gaan zitten. Hij kijkt even opzij en ziet dat Lana haar handen voor haar gezicht heeft geslagen.
"Hee," zegt hij zachtjes, terwijl hij een hand op haar schouder legt. Als hij haar aanraakt, beginnen haar schouders te schokken en hoort hij haar zachtjes snikken.
"Ahh, liefje... Kom eens hier," en hij geeft haar een knuffel, voor zover dat lukt met de versnellingspook tussen hen in. Hij houdt haar stevig vast en na een paar minuten stopt ze met huilen.
"Sorry hoor," zegt Lana, terwijl ze haar ogen afveegt. "Het is gewoon... zo ontmoedigend allemaal. Ik had gewoon even niet bedacht dat het nog zo lang gaat duren voor ik alles weer kan. En dan zijn die examens al in juli..."
"Ssst," zegt Julian terwijl hij door haar haren strijkt. "Het komt allemaal goed. Je gaat gewoon rustig opbouwen met de fysio straks. En ik zeg niet dat het makkelijk wordt, maar ik weet zeker dat je het kunt."
Lana kijkt hem aan met roodomrande ogen. "Dat is lief."
"Het is waar," zegt Julian, terwijl hij haar een kus geeft. Dan start hij de auto en rijdt het parkeerterrein af.

Als ze weer thuis zijn, verdwijnt hij in de keuken om een kopje thee voor haar te zetten. Als hij met twee mokken de woonkamer binnenloopt, ziet hij dat Lana op de bank zit met haar joggingbroek tot haar knieën opgestroopt.
"Kijk, dit been is echt zoveel dunner," zegt ze, terwijl ze haar benen naast elkaar houdt. "En witter, en hariger," lacht ze dan.
"Hariger? Jij hebt alleen maar van die superblonde haartjes," merkt Julian op, terwijl hij de mokken op tafel zet.
"Maar kijk dan," zegt Lana, nu weer serieus. "Ik ben echt al mijn spieren kwijt in dit been."
Julian komt bij haar zitten en ziet dat ze gelijk heeft. "Ja, maar dat is ook logisch, want je andere been heeft al je gewicht moeten dragen in de tussentijd, dus dat is extra getraind."
Op dat moment gaat Lana's telefoon. "Hee mam," zegt ze, terwijl ze opneemt.
Ze kijkt Julian even aan en slaat dan haar arm om haar knieën. "Ja, het gips is eraf. Nee, het deed helemaal geen pijn. En ja, Julian was mee." Ze luistert even naar de stem aan de lijn, en antwoordt: "Om twee uur. Julian gaat mee. Ja, lief hè?" Ze kijkt Julian even aan en steekt haar tong uit. "Hee mam, de deurbel gaat geloof ik. Ik spreek je vanavond goed? Werkse nog!" En dan hangt ze op.
"Deurbel?" vraagt Julian verbaasd.
Lana haalt haar schouders op. "Ze is echt heel lief hoor, maar soms houdt ze gewoon niet meer op met praten." Ze neemt een slok thee, trekt een gezicht omdat hij nog te heet is en zet de mok terug op tafel.
"Voel je je weer wat beter?" vraagt Julian.
"Ja. Ik ben echt zo blij dat jij mee bent vandaag." Ze kijkt hem even aan en Julian voelt een warm gevoel vanbinnen. Hij zou nog veel meer voor haar willen doen... Ze buigt zich naar hem toe en voor hij het weet, zijn ze verwikkeld in een intense tongzoen.
"Kom eens hier," mompelt hij, en trekt haar dicht tegen zich aan. Lana legt haar hoofd op zijn borst en hij zakt een beetje onderuit, zodat ze op hem kan komen liggen. De bank is net te klein, dus hij ligt niet echt comfortabel. Als hij voelt dat Lana zich ontspant en nog dichter tegen hem aan kruipt, neemt hij dat echter graag voor lief. Hij kriebelt zachtjes door haar haren en ziet dat haar ogen langzaam dichtvallen. Hij drukt een kus op haar hoofd en snuift haar geur diep op.
"Alles komt goed," belooft hij.

Reacties (3)

  • CrazyUnicornLuf

    dit is zo schattig<3, hij is echt een droomvriendje hehe
    Maar ik ben nog single as a pringle:(

    1 jaar geleden
  • Luckey

    Dit is nu een droom vriendje!
    Hij zorgt goed voor der en zij voor hem
    Ze zijn gemaakt voor elkaar

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Ze zijn zo ontzettend lief samen! Er zijn echt maar weinig stelletjes die ik zo erg ship!

    1 jaar geleden
    • Snowrose

      Ahh dat is leuk om te lezen <3

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen