Verschillende geluiden vulden mijn oren terwijl ik staarde naar het dode lichaam van mijn beste vriendin. Jenna riep dat ze 911 moeten bellen, maar Isabel schreeuwde dat het toch al te laat is en dat het hun eigen schuld was, beseffend dat ze deze wonden aan haar te danken hadden. Ik legde Candice's slappe hand tegen mijn wang en sloot mijn ogen wanneer ik tranen voelde branden. Herinneringen vlogen voorbij en al snel hoorde ik sirenes komen. Zack was bij me komen zitten om me te troosten, wetend welke pijn ik doormaakte. Hetgeen wat me echt pijn deed, was het feit dat ze me had beloofd bij me te blijven. Zolang als nodig was, bleven Jenna, Alice, Tom en ik bij Candice's vriendje en ook Zack was er bij om steun te bieden, maar helaas is Ryan ook om het leven gekomen. Weer heb ik een deel van mezelf verloren. Nadat we het ziekenhuis verlaten hadden, kon ik Zack niet meer aankijken, ondanks dat ik wist dat dit niet zijn schuld was. Maar hij is vrienden met moordenaars. Meteen had ik papa gebeld, vragend of hij me op kon halen, nog steeds met waterige ogen. Hij had me geknuffelt en me verteld dat ik er niets aan kon doen, toch voelt het alsof ik iets had móéten doen.


Het is half drie 's ochtends en ik heb nu al super slecht geslapen. Nachtmerries van Candice's lijk is dat wat me niet meer laat slapen. Steeds zie ik Ryan en Candice lopen, hand in hand naar het licht, met een bodemloze kloof tussen ons. Ik weet dat mijn ogen zich niet meer zullen sluiten zonder die beelden te zien. Behoedzaam sta ik op en kijk ik even in mijn vaders slaapkamer. Waarschijnlijk slaapt hij gewoon, dus loop ik naar beneden en zet ik de televisie aan met een zak chips. De TV is verbonden met YouTube waardoor ik filmpjes kan opzetten. The Haunted Side, Paranormal Investigators. De aflevering bij een of ander St. Charles Hotel. Een kwartier later, loopt mijn vader naar beneden en gaat naast me zitten.
'Gaat het wel lieverd?'
Zonder te proberen om het in te houden, druk ik me tegen papa aan en begin te huilen van puur verdriet.
'Weet je nog dat idee dat je met ons deelde gisteren? Purple Girl?'
'Ja, hoezo?'
'Misschien zou je een cover kunnen maken en als Purple Girl op YouTube zetten met foto's en filmpjes van Ryan en Candice. Hun dood is wereldnieuws en ik denk dat het heel bijzonder zou zijn om een soort herdenkingsfilmpje voor ze te maken. Dan vraag je hun ouders bijvoorbeeld ook om foto's van toen ze klein waren.'
Dat is een geweldig idee, ik geef mijn vader een dikke knuffel, zet de tv af en pak mijn telefoon. Jenna en Tom kan ik 's nachts niet bellen, maar Alice heeft me gezegd dat ze altijd tijd heeft als het nodig is. Meteen druk ik op haar naam en bel ik haar.
'Hey, meis.' zegt ze opgewekt. 'Hoe gaat het? Is er iets?'
Meteen leg k haar het hele idee uit. Zodra ik klaar ben, reageert ze helemaal opgewonden.
'Ja! Ik bedoel, Jenna kan heel erg bazig zijn dus zij kan perfect de regisseur zijn! Ook weet ze precies wat goed is en wat niet en kan ze de kleding maken! En dan geven we haar als bijnaam... Yellow Yen! Tom is geweldig met computers! Dus hij kan alle effecten doen en de camera, wat dacht je van Blue Boy? Ik kan niet zingen of zo, maar ik kan wel alle andere instrumenten bespelen! En dan ben ik Orange Olly of iets dergelijks. Wat denk je?'
'Fantastisch!' roep ik, ineens vol energie en even kijk ik mijn vader aan wiens ogen stralen van trots. Ik glimlach dankbaar en geef hem een dikke knuffel. 'Zullen we het maandag bespreken met de anderen?'
'Zie je dan!' zegt Alice nog even en ze hangt op. Uit vermoeidheid gaap ik en papa lacht even.
'Ga maar weer slapen, je bent doodop.'
Ik volg z'n advies op en loop weer naar m'n kamer. Nu al heb ik er zin in om speciaal voor mijn vrienden die cover op te nemen. Als een nagedachtenis.

De lucht is grijs en er hangt een mis laag boven het gras. De wind is stil en zelfs de vogels fluiten niet. Volgende week zullen de twee geliefden naast elkaar begraven worden. Hier op deze begraafplaats, aan de duistere kant van New York. Aan de trieste kant van New York. Aan de kant van New York waar enkel degene zullen komen die iets dierbaars hebben verloren. Mensen zoals ik. Mensen die pijn hebben geleden. Mensen zoals ik. Maar deze plaats is de laatste rustplaats van de meesten. Dus ook die van Kaitlyn en Michael, waarvan de een acht jaar geleden stierf en de ander twaalf. Ik heb vaak aan de gedacht, vooral gister leek alles even terug te komen. Nu ik hun grafstenen zo zie, lijkt het eeuwige verdriet te versterken. De dingen die ik met mijn beste vrienden heb meegemaakt, ondanks mijn jonge leeftijd toentertijd. Ik mis ze. Heel erg. Even hoor ik wat voetstappen van achter me, maar niet richting mij. Ik draai me om en kijk naar een jongen. Hij heeft een bloemenbos en loopt naar twee graven toe. Hij legt de bloemen er neer en zucht. Op de stenen staan de namen van de mensen die er liggen.Jane Spark en Tony Spark. Zodra de jongen me ziet, ontwijkt hij m'n blik meteen zonder enige uitdrukking. Ik loop naar hem toe en leg m'n hand op z'n rug.
'Gaat het wel?' vraag ik bezorgd. Ik heb hem nog nooit zo gezien, moet ik zeggen. Hij heeft veel beleefd, maar toch lijkt hij de dood van z'n ouders nog steeds niet goed te kunnen verwerken, desondanks het feit dat het al tien jaar geleden is. Maar ik weet volledig hoe hij zich voelt. Hij kijkt me aan met waterige ogen.
'Het gaat prima, Violet. Laat me maar gewoon met rust. Oké?'
'Oké, ik begrijp het. Als je er toch over wil praten, ben ik hier voor je, Zack.'

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Ik vind het zo zielig voor ze! Dit verdienden ze niet.:(

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen