Foto bij 5

Ik bladerde langzaamaan door het fotoalbum die ik vorig jaar had gekregen van mijn ouders voor mijn 24ste verjaardag. Mijn blik viel op een foto van zo’n twee jaar geleden. Ik stond er lachend met mijn diploma in mijn handen. Het was misschien pas twee jaar geleden, maar het voelde alsof dit al tien jaar geleden was geweest door alle recentelijke gebeurtenissen. Mijn diploma… Mijn Master in Rechten. Volgens velen een hele prestatie, dat was het ook een soort van, maar niet op de manier waarop je denkt dat het is. Zoveel jaren verspild met wetten in mijn hoofd stampen en uiteindelijk veroordeeld te worden door een of andere rechter, heeft me niet ineens intelligent gemaakt. Ik kan de eerste 45 wetten opnoemen uit het wetboek en ik kan je het verschil uitleggen tussen artikel 14a en artikel 14b. Maar ik kan je niet de waarde uitleggen van jezelf veilig voelen of de waarde van vriendelijkheid. Ik kan je vertellen dat er twee jongens tijdens mijn studie zichzelf om het leven hebben gebracht net voor de examens, omdat ze de druk niet meer aankonden. Dan nog niet eens gesproken over het kantoor van de counselor, dat altijd vol zat. Vol met leerlingen overspannen en met psychische klachten. Wat ik je ook kan vertellen is hoe mijn docent financieel recht zijn leerlingen behandelde, dat wanneer je zijn uitleg niet begreep je kon vertrekken. Ik vroeg hem eens om een vraagstelling uit te leggen, maar in plaats van zijn werk te doen en mij iets te leren, vertelde hij me dat ik het klaslokaal moest verlaten. Vertelde hij me dat ik niet slim genoeg was om hier te zijn, dat ik het op deze manier nooit zou gaan halen. Waarom ik hier eigenlijk nog was? Fouten maken werd gezien als falen hier tijdens mijn studie. Een fout maken werd gezien als een zonde waarvoor je moest boeten. Het werd niet gezien als even een soort van error in je hoofd, maar als een gebrek zo groot dat het je hele leven bepaalde. Er was geen ‘gemiddelde’ hier. We moesten allemaal aan de verwachtingen voldoen. Weten je ouders of verzorgers dat een 6,5 het gemiddelde toets cijfer is? Wanneer ik op de middelbare een 6,5 haalde, had ik voor een maand huisarrest. Ze zeiden dat ik lui was, dom, niet mijn best deed en geen toegevoegde waarde had zo in het leven. Dat ik beter mijn best moest gaan doen en slimmer moest worden. Dat ik moest stoppen met school niet serieus te nemen, terwijl ik school bloedserieus nam. Ik ben gedreven om indruk te maken op andere mensen. Aan hun verwachtingen te voldoen. Ik nam het allemaal heel serieus. Ik leerde en leerde, en leerde, met een heel benauwend en angstig gevoel in mijn borstkas. Ik was nooit goed in natuurkunde, maar ik leerde en leerde maar door. Mijn hoogste cijfer ooit was een 7,5, maar het was niet eens goed genoeg. Er is ons nooit gezegd dat we het onderwijs boven onze mentale gezondheid moeten plaatsen. Het is ons nooit gevraagd, maar het is wel wat we moeten doen om te bereiken wat er gevraagd wordt van ons om te bereiken. If that makes sense. Docenten zeggen dat ze maar een uurtje huiswerk per dag geven. Gelukkig had ik niet vijf verschillende docenten op een dag die allemaal maar een uurtje of hooguit twee uurtjes aan huiswerk gaven. Hmm… Dat is gelukkig maar 5 á 10 uur aan huiswerk, naast de lessen die we moesten volgen en de projecten die we moeten maken. Zeg maar dag tegen het slapen en zeg maar dag tegen jezelf rustig te voelen. Ik heb tijdens mijn middelbare school en universiteit vaak zat paniekaanvallen gehad met dank aan de school, leraren, mijn aanleg voor perfectionisme en mijn ouders. Ook al kreeg ik een tien voor mijn project, alsnog bekritiseerden ze je en hadden ze altijd nog tientallen opmerkingen. Zeuren om het zeuren. Het is nooit goed genoeg. Een fout maken en je zat dik, maar echt dik in de problemen. Ik kan je vertellen dat negentig procent van ons zijn stinkende best deed op school, werk of überhaupt in het leven. Alsnog staan de docenten en ouders langs de zijlijn naar ons te schreeuwen dat we veel beter dan dit kunnen. Ze moesten het zelf maar eens doen. Ik wist niet zo goed hoe ik mijzelf over deze foto moest voelen. Ik had een diploma, daar was zo alles mee gezegd. Ik heb het leven niet goed op de rit, ben er mentaal aan onderdoor gegaan en heb nog steeds last had van paniekaanvallen en een opgejaagd gevoel… Ik had in ieder geval mijn diploma. Dat was het enige wat telt. Mijn ouders had ik denk ik negen maanden voor het laatst gezien, maar de behoefte om ze ook echt te zien was er niet. Aan de ene kant vind ik het jammer, dat ik bijvoorbeeld nooit de moeder-dochter relatie heb gehad. Leuke uitjes en dagjes weg plannen samen, maar aan de andere kant was ik blij met de afstand die er nu was. Het gevoel van ‘moeten’ en het gevoel van niet goed genoeg zijn, was overduidelijk minder. Natuurlijk zijn mijn ouders niet door en door slecht, zeker niet. Ze hadden altijd het beste met mij voor en hielden van mij op hen manier, maar dat was niet de manier dat voor mij werkte. Ik heb me daarbij weten neer te leggen. Toch mis ik het ergens wel. Het was toch een gevoel van leegte, die niemand op kan vullen.

Er klonk geklop op de deur en Harry stond in de deuropening. Nog steeds had hij na het voorval van eerder deze avond niets tegen mij gezegd verder. De behoefte om het uit te praten was groot en ik voelde me onrustig en niet op mijn gemak op het moment. Het deed me zeer, elke keer weer. Zijn ogen stonden rustiger dan voorheen, alsof de drugs zijn werking begon te verliezen. Iets wat ik hoopte. Dat we eens met geen ruzie kunnen gaan slapen. “Wat ben je aan het doen?” Nieuwsgierig kwam hij naast me op bed zitten en hij streelde met zijn hand over mijn rug. Ik wees naar de foto van mijn diploma uitreiking. Niet kort daarna had ik Harry leren kennen. Ik had Mabel leren kennen tijdens mijn Master in Rechten en we konden het direct goed met elkaar vinden. Een avond na het stappen waren we bij een aantal mensen beland die we hadden ontmoet tijdens het uitgaan. Een afterparty. Dit was ook de eerste avond dat ik in aanmerking met drugs was gekomen. Ik voelde de druk van hen enorm om mee te doen, ondanks dat ze mij zeker niet hadden gedwongen. Misschien kwam het omdat ik hoog gevoelig ben. Zo verstandig dat Mabel altijd was, deed ze niet mee en ze was die nacht/ochtend ook eerder naar huis gegaan. Ze smeekte me om met haar mee te gaan, maar ik voelde me die avond eindelijk eens goed. De cocaïne gaf mij een heel zeker gevoel. Een gevoel dat ik nog nooit echt eerder had gekend. Maar ik weet ook nog dat het witte poeder snel op was en dat de dealer al snel gebeld werd. Ik vond het ineens bijster interessant allemaal en ging het samen met Pete halen, dit was ook het moment dat ik Harry en Joe voor het eerst had ontmoet. Tuurlijk, ik herkende hem meteen. Iedereen wist wie Harry Styles was. Ik herinner me nog de manier waarop hij keek en hoe hij die grijs op zijn gezicht had, die hij nog steeds heeft wanneer de drugs op tafel kwam. Ik herinner me ook dat ik Mabel steeds vaker af ging zeggen onder het mom dat ik nog heel veel moest doen voor de studie. Dat ik Mabel afwees om samen met Joe en Harry coke te gaan snuiven. Ik herinner me de eerste keer dat we seks hadden. En hoe ik steeds meer vriendinnen had verloren. Hoe Harry zijn vrienden uit het oog verloor om bij mij en de drugs kon zijn. Hoe drugs ons naar elkaar had toegebracht. Hoe Harry zijn drugs gebruikte om zijn carrière vol te houden. Ik weet nog hoe nare gedachte ik het vond dat hij als idool dit deed, maar dat Harry me liet zien dat zoveel mensen dit deden. Hoe lief hij altijd voor me was. Hoe we onze slapeloze nachten volmaakten, met heel veel gepraat en elkaar door en door leerden kennen. Hoe we elkaar diepste geheimen leerde kennen. Hoe fijn het met elkaar was voor de drugs mentaal aan ons had geknaagd. Hoe het beide onze labiele mentale gesteldheid verder naar beneden had gekelderd. Hoe het Harry zijn ziekte had versterkt. Harry zijn mentale ziekte. Zijn bipolaire stoornis. Het verklaarde zijn mood swings. Dat is de reden waarom ik hem niet kon verlaten. Normaal zou je iemand zijn hart breken is diegene er even verdrietig van. Harry zou kapot zijn, troosteloos. Ook bang. Woedend. Alles tegelijk. Zijn stoornis was natuurlijk niet de reden waarom ik bij hem bleef, want ik hield ontzettend veel van hem. Maar het was wel hetgeen wat mij kapot maakte. Ons kapot maakte. Ergens geloofde ik niet dat hij alleen bipolair was, maar echt erover beginnen durfde ik niet. Bang dat hij weer boos zou worden. “Waarom is het leven soms zo moeilijk,” zuchtte ik tegen Harry. “Omdat het leven fucking oneerlijk is..” Ik zweeg. Het was waar, maar het was iets wat we onszelf aandeden. “Maar Harry, waarom die hero…” Mijn zin kon ik niet eens afmaken. “Houd er alsjeblieft over op Daya.” Ik wilde mijn mond opentrekken om weer wat te zeggen, maar de blik van Harry zei genoeg. Ik kon maar beter stil zijn en hopen dat hij het ooit tegen me zou vertellen.


Hiiii darlings! Hope you like this part. Vinden jullie fijn als er meer interactie is in het verhaal? Of vinden jullie deze manier van schrijven, gevoelens uiten, juist fijn? Ik hoor het graag van jullie! Reacties zijn heel lief en kudo's ook (:

Thankssss again for reading!

xxxxxxx Kaylee

Reacties (2)

  • Poehler

    Mooi hoofdstuk weer! Ik hou ook wel van dit soort hoofdstukken, het is ook heel herkenbaar, dus ik lees het graag. Schrijf vooral wat jij fijner vind. (:

    1 jaar geleden
  • NicoleStyles

    Ik heb zelf ook meer een beschrijvende stijl met wat minder dialoog✌ dus dat vind ik wel chill, maar je moet vooral doen waar jij tevreden en trots mee kunt zijn😄

    1 jaar geleden
    • S10

      lieffff, thanks voor je motiverende reactie!
      Ja ik denk dat daar toch meer mijn hart ligt, maar snap wel dat het langdradig kan voelen voor andere mensen.. Maar precies, je schrijft voor jezelf en niet voor een ander (: !!

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen