Foto bij Scar 151

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Ik zucht en kam met mijn vingers door mijn haar. Wat er ook gebeurt, ik kan er alleen maar het beste van maken. Als ik me indenk hoe haar leven tot nu toe is geweest, denk ik niet dat ik iets kan doen om dit haar ergste verjaardag ooit te maken. Het enige wat ik kan proberen is het zo goed mogelijk te laten zijn.

Godzijdank past het cadeau in de lift en door de deur - met de nodige moeite, maar toch - en bij gebrek aan voldoende inpakpapier gooi ik er een laken overheen en plak ik er een rode strik bovenop. Nadat alles klaar is gezet, gaat Marco weer naar huis en ik stuur een appje naar Hailey dat ze naar huis kunnen komen als ze klaar zijn. Al na een paar minuten appt ze terug met het bericht dat ze onderweg zijn, en ik kan alleen nog maar wachten.
Het duurt niet lang voordat ik de sleutel in de voordeur hoor gaan en Paige naar binnen zie komen. Hailey is blijkbaar al rechtstreeks naar huis gegaan. Ze zet een plastic tasje - waarschijnlijk van de lingeriewinkel - tegen de muur aan en begint haar schoenen en jas uit te doen.
'Liefje?' hoor ik haar zeggen. 'Ik ben thuis.'
Ik loop glimlachend naar haar toe.
'Hey, lieverd. Hoe was het?' zeg ik terwijl ik mijn armen om haar middel laat glijden en haar een zachte kus geeft.
Ze lacht.
'Tja, wat zal ik er van zeggen...? Het was... gezellig, denk ik,' antwoordt ze.
Ik glimlach en geef haar nog een kus, verslaafd aan het gevoel van haar lippen op de mijne.
'Klaar voor je cadeau?' vraag ik, en ik kan mijn enthousiasme eigenlijk niet goed bedwingen.
Ook op haar gezicht breekt een glimlach door en ze knikt. Ik pak haar hand vast en leid haar naar de woonkamer, waar Marco en ik het cadeau al tegen de muur aan hebben gezet.
Zodra ze het niet, worden haar ogen groot. Het doek ligt er nog steeds overheen, maar aan de vorm kan ze het eigenlijk al raden. Ik volg haar wanneer ze er aarzelend naar toe loopt, en ze blijft me sprakeloze blikken toewerpen. Haar hand vindt aarzelend het laken, en na een korte aarzeling trekt ze het weg, zodat de piano eronder zichtbaar wordt.
Tijdens desastreuze avond dat we bij mijn ouders gingen eten, kwam ik erachter dat Paige graag piano speelt, ook al kan ze het zich niet veroorloven om er zelf een te kopen. Daarom hebben Hailey, Marco en ik allemaal wat geld bijeen gelegd om er een voor haar te kopen. Hij is tweedehands, want blijkbaar zijn fatsoenlijke piano's heel erg duur, maar hij ziet er nog goed uit en werkt prima.
Met haar hand voor haar mond geslagen staart ze naar het instrument. Ze blijft heel stil, alsof ze niet meer weet hoe ze moet praten.
'Gaat het...?' vraag ik aarzelend en ze knikt.
'Niemand... Niemand heeft ooit echt iets aan me gegeven,' zegt ze en ik zie dat ze de tranen in haar ogen probeert te verbergen.
Ik voel mijn ogen groot worden.
'Echt niet?' vraag ik verbijsterd.
Ze schudt haar hoofden glimlach waterig naar me.
'Nee, niet echt. Tenzij je een 9mm makarov en jeugdtrauma's meetelt,' antwoordt ze. 'We deden niet echt aan feestdagen of verjaardagen. Ook niet toen ik met mijn moeder aan Frankrijk woonde. Alles wat ik kreeg was gerelateerd aan mijn vaders... opvoeding. Ik heb nog nooit iets gekregen gewoon... gewoon omdat ik ik ben.'
Ik kus eerst teder de ene traan die over haar wang rolt weg, en daarna kus ik haar op haar lippen. Wanneer ik me terugtrek, laat ik mijn voorhoofd tegen de hare rusten.
'Ik wil je elke dag van ons leven alles geven wat je nodig hebt, gewoon omdat jij jij bent,’ murmel ik.
Ze slaat haar armen om mijn nek en werpt zich half bovenop me. Ze verbergt haar gezicht in mijn hals, af en toe zachte kusjes op de huid drukkend, terwijl ze de hele tijd "dank je, dank je" blijft herhalen.
Ik sla mijn armen om haar middel zodat ik haar dicht tegen me aan kan houden en wieg zachtjes heen en weer. Haar schouders schokken en beetje, en ik kan haar zachtjes horen snikken.
'Ik hou zo veel van je,' weet ze uit te brengen, en ik kan horen dat het haar veel moeite kost.
'Ik ook van jou,' zeg ik en ik geef een kus op haar haar. 'Zo, zo veel.'
'Dank je wel,' murmelt ze weer.
'Het is je verjaardag. Tuurlijk krijg je een cadeau,' zeg ik. 'Toen je opgroeide was het misschien niet zo, maar vanaf nu zal er geen verjaardag voorbijgaan zonder dat je een cadeautje krijgt.'
Nog heel even hou ik haar vast en neemt ze de tijd om wat te kalmeren, maar dan maakt ze zich van me los en slikt.
Ik druk een kus op haar voorhoofd.
'Het laatste wat ik vandaag wilde was dat ik je aan het huilen zou maken op je verjaardag,' verzucht ik.
Ze schudt haar hoofd en veegt de tranen van haar wangen.
'Het zijn geen verdrietige tranen,' drukt ze me op het hart.
'Gelukkig maar,' zeg ik en ik druk weer zachtjes mijn lippen op de hare.
Ze zoent me terug, met één hand in mijn nek en de andere op mijn borstkas. Mijn handen vinden haar middel en ik trek haar dichter tegen me aan. Ze gaat op haar tenen staan en kantelt haar hoofd een beetje zodat ze me dieper kan kussen.
Voorzichtig doch dwingend duwt ze me iets naar achteren, zodat ik uiteindelijk met mijn rug tegen de muur komt, en we blijven elkaar zoenen, steeds een beetje vuriger.
Ik laat de vingertoppen van mijn rechterhand lichtjes omhoog glijden over het plekje tussen haar rug en zij, en er gaat een huivering door haar heen. Ze laat haar handen over mijn biceps naar mijn schouders gaan, waarna ze haar mond naar mijn hals af laat glijden om me daar te kunnen zoenen. Ik voel mijn ademhaling zwaarder worden en meteen leun ik met iets meer gewicht tegen de muur aan, niet langer in staat mijn eigen gewicht te dragen. Haar handen vinden via mijn borstkas en buik een weg naar de onderkant van mijn shirt, waar ze onder glippen.
'Ik hou zo veel van je,' murmelt ze tegen mijn gevoelige huid en ik voel hoe de haartjes in mijn nek overeind gaan staan.
Ik kan niet eens de wilskracht opbrengen om het terug te zeggen. Ik kan alleen maar mijn grip om haar heupen verstevigen en haar onderlichaam dichter naar de mijne toe trekken.
Terwijl haar handen over mijn torso glijden, zuigt ze eventjes zacht aan de huid vlak onder mijn oor. Onwillekeurig ontsnapt er een lage kreun uit mijn keel. Inmiddels ken ik bijna al haar zwakke plekjes wel, maar andersom geldt natuurlijk hetzelfde en ze weet heel goed hoe ze daar gebruik van moet maken.
'Stop,' weet ik hijgend uit te brengen, wat ze direct doet.
Binnen een fractie van een seconde trekt ze zich terug en kijkt me met een verstikt soort angst aan. Ik heb meteen door dat ik het anders had moeten verwoorden, want nu denkt ze waarschijnlijk dat ze iets gedaan heeft wat ik niet wil, of dat ze me pijn heeft gedaan.
'Paige, zo bedoelde ik het niet,' zeg ik snel, en ik neem haar gezicht in mijn handen zodat ik zachtjes haar lippen kan kussen. 'Zo bedoelde ik het niet. Je hebt niks verkeerd gedaan. Ik bedoel dat we hier geen tijd voor hebben. We moeten over minder dan een kwartier vertrekken. We gaan uit eten met Hailey en Marco.'
Er gaat een zucht voor verlichting door haar heen, en ik zie haar gespannen schouders weer inzakken.
'Oh, goddank,' weet ze uit te brengen en ik vouw snel mijn armen om haar heen.
Ik druk wel een miljoen kusjes op haar haar en strijk over haar rug.
'Je hebt niks verkeerd gedaan,' druk ik haar weer op het hart, en ik sta mezelf toe om heel kort te lachen, voornamelijk vanwege de plotselinge zenuwen. 'Ik ben gewoon niet al te welbespraakt als je me in mijn nek zoent.'
Ze lacht ook even en maakt zich los uit mijn omhelzing. Ik druk een kus op haar voorhoofd en strijk een pluk haar achter haar oor.
'Gaat het weer?' vraag ik haar, want het gekrenkte schuldgevoel op haar gezicht was ondraaglijk.
Ze knikt. 'Je... Je liet me gewoon schrikken.'
'Weet ik, liefje,' zeg ik. 'Het spijt me.'
Ze haalt even diep adem en knikt weer.
'Waarom hebben we eigenlijk geen tijd als we pas over een kwartiertje weg hoeven?' vraagt ze, bijna beledigd. 'Denk je oprecht dat ik je niet binnen één minuut zover kan krijgen, als dat zou moeten? Twee, misschien?'
Ik grijns duivels en laat mijn armen om haar middel glijden, zodat ik haar dicht tegen me aan kan trekken. Ik geef een kus op haar mond, en ga via daar met een spoor van kusjes naar haar oor, waar ik zachtjes in fluister: 'Liefje, ik heb dingen voor jou in petto die echt veel langer dan een kwartier duren.'
Ze houdt haar adem in en ik geef glimlachend een kusje op haar wang, waarna ik haar hand in de mijne laat glijden en haar richting de piano trek.
'Kom. Je moet hem even van dichterbij bekijken,' zeg ik.
Ze laat haar handen door de lucht vlak boven de bovenklep glijden, zonder het zwartgelakte hout ook maar met een vinger aan te raken.
‘Je mag hem best aanraken, hoor,’ grinnik ik. ‘Hij is van jou.’
Ze lacht een beetje zenuwachtig.
‘I-Ik... Ik ben gewoon bang dat ik hem stuk maak. H-Hij is zo mooi,’ sputtert ze, maar toch laat ze even haar vingertoppen over het hout glijden.
Heel zenuwachtig drukt ze een toets in, een daarna nog een. Haar gezicht lijkt op te lichten.
‘Hij is niet vals! Ik had eigenlijk verwacht dat ik hem zelf opnieuw zou moeten stemmen voor ik er fatsoenlijk op kon spelen.’
Ik kijk haar verbaasd aan.
‘Jij kunt zelf piano’s stemmen?’
Ze knikt.
‘Maar dat hoeft nu dus niet,’ concludeert ze, en als ik hoor hoe blij ze daarmee is, begin ik te vermoeden dat het een ingewikkeld rotklusje is.
‘Gelukkig maar. Ik wist eigenlijk niet zeker of hij goed gestemd was of niet. Ik heb er niet zo heel veel verstand van,’ geef ik toe.
Ze glimlacht en gaat aarzelend op de pianokruk zitten. Haar vingers zweven opnieuw aarzelend boven de toetsen.
‘Speel eens iets,’ spoor ik haar enthousiast aan.
Even is ze stil en ik zie dat ze nadenkt, maar dan begint ze te spelen. De melodie komt me heel vaag bekend voor, maar ik kan mijn vinger er niet precies op leggen. Mijn vader heeft een piano en speelde vroeger heel veel, dus waarschijnlijk heb ik het wel eens gehoord.
‘Mozart?’ gok ik aarzelend, want de stijl komt me wel bekend voor.
Ze knikt.
‘Sonate KV 545,’ verduidelijkt ze.
Ik geef een kus op haar hoofd.
‘Ja, dat ga ik dus nooit onthouden.’
‘Hoeft niet, lieverd,’ zegt ze terwijl ze vaardig verder speelt.
Mozart verdwijnt, en al snel herken ik Beethoven.
‘Für Elise,’ zeg ik. ‘Die ken ik wel.’
Zuchtend kijk ik naar hoe moeiteloos ze de toetsen bespeelt.
‘Hoe kan je dat toch?’ vraag ik verwonderd. ‘Het lijkt zo gemakkelijk te gaan.’
Ze maakt een onverschillig geluidje.
‘Veel oefenen,’ zegt ze. ‘Heel veel. Non-stop.'
‘Urenlang?’
‘Dagen.’
Ik durf er niet om te lachen, want met haar verleden lijkt alles wel mogelijk.
'Dit ziet er zo achterlijk moeilijk uit,' zeg ik lachend. 'Speel eens iets simpelers. Iets wat zelfs ik zou kunnen doen.'
Ze stopt met spelen, aarzelt even, en slaat dan weer een nieuwe melodie aan. Het duurt een tijdje voordat ik het herken, maar al snel heb ik door dat het Lacrimosa is en mijn wenkbrauwen schieten de lucht in.
'Dat noem jij makkelijk?'
Ze grinnikt en al snel gaat het Mozart over in vader Jacob. Nu is het mijn beurt om mijn lachen niet in te kunnen houden.
Minutenlang luister ik terwijl ze uit het hoofd het ene melodietje na het andere speelt, en na een tijdje hoor ik zelfs wat moderne popmuziek de revue passeren. Ik droom zo weg bij haar onvermoeibare enthousiasme, dat ik bijna te tijd vergeet.
'Oh, fuck, we moeten nu echt gaan,' zeg ik, wanneer mijn blik eindelijk weer op de klok valt.
Paige knikt en doet de klep weer over de toetsen heen alsof het van glas gemaakt is, waarna we vertrekken. Terwijl ik richting het restaurant rijd, weiger ik haar te vertellen naar welk restaurant we gaan, wat haar mateloos irriteert. Wanneer ik uiteindelijk de auto parkeer en ze het ziet, licht haar gezicht op.
Ik heb gereserveerd bij het eerste restaurant waar we als officieel stelletje naartoe zijn gegaan, een paar dagen na onze terugkeer uit Parijs. Sindsdien zijn we er nog maar een paar keer vaker geweest, en dat is altijd goed bevallen, dus ik dacht dat het wel leuk zou zijn om daar op haar verjaardag ook te eten. Blijkbaar had ik gelijk.
Ze geeft me een knuffel, voor zover dat kan met de versnellingspook tussen ons in, en drukt een kus op mijn wang.
'Nathan, je bent geweldig.'
Ik glimlach en geef een kus op haar neus.
'Alleen het beste voor mijn koningin,' zeg ik terwijl we uitstappen.
Ze rolt met haar ogen, pakt mijn hand vast, en we lopen het restaurant binnen. Hailey en Marco zijn er nog niet, dus een tijdje zijn wij de enige aan ons tafeltje. We bestellen alvast wat te drinken en kijken de menukaart eventjes door.
Het duurt maar een paar minuten voordat ook Hailey en Marco arriveren. We begroeten ze en Paige bedankt ze enthousiast voor de piano, wat zowel Hailey als ik zo schattig vinden dat we onze vertederde glimlachen niet kunnen bedwingen.
We bestellen een fles wijn en even later volgt het eten. Paige heeft een soort gekruide, gebakken rijst met kip gekozen, en ik heb gekozen voor een of andere macaronischotel uit de oven. Aangezien we een vrij overeenkomstige smaak hebben, delen we eigenlijk al ons eten met elkaar. Het voelt gewoon vanzelfsprekend dat alles wat van mij is ook van haar is en andersom.
Ook Hailey en Marco zie ik om de zoveel tijd iets van elkaars bord pikken, maar ik ben vandaag even helemaal in mijn nopjes over hoe lief en geweldig Paige en ik zijn en ik ben er heel zeker van dat wij nog cooler en beter zijn dan zij.
We praten de hele avond over van alles en nog wat, en zelfs nadat we al klaar zijn met eten blijven we nog een tijdje zitten. Hoewel ik er over het algemeen wel in slaag om vrij aanwezig te blijven, dwalen af en toe mijn gedachten weg naar hoe geweldig mijn leven de afgelopen tijd is geworden, ondanks alle tegenslagen die een leven met Paige op mijn pad heeft gebracht. Ik zit de hele avond glunderend van trots op mijn stoel, mijn hand op Paiges bovenbeen rustend. Elke persoon die langs komt lopen wil ik recht in hun gezicht uitlachen, want Paige Bourgeoiselle is mijn vriendin en niet die van hen en ik heb enorm veel geluk met haar. Ik voel de overdreven tevredenheid als een gloeiend klompje in mijn borstkas. En die blijft daar zitten, de hele avond, ook wanneer we rond een uur of half tien de rekening betalen en weer naar huis gaan.
Ondanks Paiges protesten over dat ik op de heenweg al heb gereden, ben ik op de weg terug naar huis ook de chauffeur. Het is haar verjaardag, en het enige waar ze zich op zou moeten focussen is relaxen. Uiteindelijk laat ze me maar gewoon mijn gang gaan, en binnen een half uur zijn we weer thuis en trekken we onze jas en schoenen uit.
Ze heeft haar jas nog geen seconde aan de kapstok gehangen voordat ik haar met haar rug tegen de muur heb gedrukt en haar innig zoen. Na een kort moment van schrik, voel ik haar lichtjes glimlachen en kust ze me uitdagend terug.
Een van de voordelen van dat ze zo klein is, is dat ik haar vrij gemakkelijk kan dragen, dus mijn handen vinden de achterkant van haar dijen en ik til haar op. Hoewel ik voel dat ze de laatste tijd wat is aangekomen, wat alleen maar goed is, kost het me nog steeds niet al te veel moeite om haar gewicht te dragen. Ze slaat haar armen en benen om me heen en ik laat de muur haar ondersteunen. Ik duw me dichter tegen haar aan en zoen haar bijna koortsachtig.
Het duurt niet lang voordat mijn lippen de hare verlaten en ik haar in haar hals begin te kussen, waarmee ik een aantal kreunen aan haar ontlok. Haar handen grijpen zich vast aan mijn haar en ik kan een duivels glimlachje niet inhouden.
'Ben je er klaar voor?' murmel ik zachtjes tegen haar huid.
Hoewel ze nauwelijks meer in staat is adem te halen en de woorden bevend over haar lippen komen, klinkt ze maar al te zelfverzekerd en gretig wanneer ze antwoordt: 'Bring it on.'

Ik laat me weer naast haar op bed vallen en geef mezelf tijd om op adem te komen.
'Leuke verjaardag gehad?' vraag ik terwijl ik me naar haar toe draai en een arm om haar middel sla.
Ze kijkt me hijgend aan, niet in staat om iets te zeggen.
'Jezus, mens, geef me in ieder geval even de kans om mijn longen weer aan de praat te krijgen voor je me iets vraagt,' weet ze uit te brengen en ik grinnik.
Normaal gesproken ben ik degene die iets langer nodig heeft om op adem te komen na de seks, maar blijkbaar heb ik haar nu dusdanig uit weten te putten dat de rollen zijn omgedraaid. Ik druk een paar kusjes in haar hals en wacht tot haar hartslag weer wat omlaag gaat. Aangezien ik weet dat ze het van het ene op het andere moment koud kan krijgen, leg ik snel de dekens verder over ons heen en ze maakt een dankbaar geluidje.
'Het was een geweldige verjaardag,' weet ze uiteindelijk uit te brengen, waarna ze vraagt: 'Hoe laat is het?'
Ik werp een blik op de klok.
'Bijna één uur,' antwoord ik.
Ze verbergt haar gezicht in haar kussen en kreunt geïrriteerd.
'Wat is er, lieverd?' vraag ik terwijl ik een kus op de tatoeage op haar schouderblad druk.
'We moeten morgenochtend werken,' jammert ze.
'Helemaal niet,' zeg ik. 'Het is morgen zondag en we draaien geen diensten dit weekend.'
Heel even is ze stil, en ik kan haar bijna horen denken. Dan draait ze zich met een frons naar me om, en nu kan ik haar ook zien denken. Ze lijkt de dagen te tellen, en komt dan tot de conclusie dat ik gelijk heb.
'Oh,' zegt ze, en er breekt een schaapachtige glimlach op haar gezicht door. 'Oh ja.'
Blijkbaar heb ik haar wereld zo op z'n kop gezet dat ze niet meer helder na kan denken.
Ik glimlach ook en geef een kusje in haar hals, waardoor ze weer huivert.
'Moe?' vraag ik.
'Niet zozeer moe, eigenlijk,' antwoordt ze. 'Ik moet vooral even bijkomen.'
Ze rekt zich even uitgebreid uit, waardoor ik onbedoeld niet anders kan dan als een idioot naar haar naakte lichaam staren, maar dan komt ze overeind en drukt een zachte kus op mijn lippen.
'Ik ga even naar de wc en ga me even opfrissen en zo,' zegt ze en ik knik.
Zodra ze de badkamer in verdwijnt, kom ook ik overeind en ik trek weer een paar boxer briefs aan. Terwijl ik de slaapkamer uit loop, zie ik in mijn ooghoek het zwarte, elegante lingeriesetje van kant dat Paige aanhad op de grond liggen en er komen herinneringen in me naar boven die ervoor zorgen dat er een trek van een glimlach rond mijn mond begint te spelen.
Ik loop de keuken binnen en trek de koelkast open. In mijn jongvolwassen jaren was ik heel lui, en heel hongerig, vooral 's nachts. Hierdoor heb ik door de jaren heen de perfecte manier ontwikkeld om in de magnetron hamburgers te maken, en ik moet toegeven dat ik wel behoefte heb aan een midnight snack.
Tegen de tijd dat ik alles heb ingesteld en alleen nog maar hoeft te wachten, komt ook Paige - waarschijnlijk gelokt door de geur en het geluid - ook naar de keuken lopen. Ze heeft een van mijn shirts en een onderbroek aangetrokken, en ze heeft een fleecedeken over haar schouders heen geslagen. Ze komt naast me staan en slaat het dekentje ook om mijn schouders heen, ook al is zij van ons twee de grootste koukleum.
'Fijne verjaardag, liefje,' zeg ik, inmiddels voor de zoveelste keer.
Ze laat zich in mijn omhelzing glijden en rust haar wang tegen mijn borstkas.
'Het is nacht. Ik ben niet jarig meer.'
Ik strijk zachtjes over haar haar en zeg: 'Tot we in slaap vallen, ben jij mijn birthday girl.'
Ik voel haar glimlachen en, met mijn kin rustend op haar hoofd, sluit ik mijn ogen. Dan piept ineens de magnetron, waar ik harder van schrik dan ik trots op ben. Paige lacht er zachtjes om en ik doe de magnetron open.
Wanneer ik haar de hamburger geef, kijkt ze me verbaasd aan, en nu is het mijn beurt om te lachen.
'Hamburgers uit de magnetron?' vraagt ze verbaasd en ik knik.
'Ik heb jarenlang gezocht naar de juiste methode om ze in de magnetron te kunnen maken, en dit is het resultaat. Proef maar,' zeg ik terwijl ik ook mijn hamburger pak en een hap neem.
Met een bedenkelijke uitdrukking op haar gezicht neemt ook zij een hap en ze kauwt er langzaam op. Dan lijkt haar gezicht op te klaren.
'Hey, dit is niet verschrikkelijk!' roept ze uit, en ze klinkt zo verwondert dat ik begin te lachen.
'Bedankt voor je vertrouwen.'
Ze kijkt me verontschuldigend aan.
'Kom op, je begrijpt waarom ik sceptisch was,' zegt ze, en dat kan ik eigenlijk niet ontkennen.
We laten ons op de grond zakken, met onze ruggen tegen de muur aan en de deken om ons heen geslagen, en eten druk pratend onze snack op. Zelfs daarna blijven we nog vrij lang wakker, tot een uur of half drie. We praten over van alles en nog wat. Alles wat ons brein kan fabriceren, van serieuze tot onzinnige dingen.
Ik voel me ontspannen en veilig, alsof we samen in een cocon zitten waar niets of niemand ons pijn kan doen. Haar vader is nog steeds een gestoorde idioot die ons misschien wel constant in de gaten houdt, en haar moeder heeft haar nog steeds verlaten op de momenten dat ze haar het hardst nodig had, en Jack Lockley loopt nog ergens vrij rond, en ik ben er zeker van dat Paige zichzelf nog steeds niet helemaal vergeven heeft voor het feit dat ze onvruchtbaar is, en Chris kijkt nog steeds naar haar alsof ze zijn sekspop is, en hoofdcommissaris Cassidy mag ons nog steeds niet, en als je alles op een rijtje zet lijkt ons leven een hopeloze opeenstapeling van ellende, maar nu zitten we even in onze cocon, waar niets of niemand ons pijn kan doen. En dat warme, gloeiende klompje tevredenheid uit het restaurant, voel ik nog steeds in mijn borstkas.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen