Foto bij 41.

Dankjulliewel voor alle reacties en kudo's, superlief! Enjoy!





Gedurende de middag vindt Lana langzaam haar optimisme terug. Na de tegenslag die ochtend besluit ze alles op alles te zetten om zo snel mogelijk weer te kunnen lopen en dansen. Zittend op de bank probeert ze haar enkel opnieuw een beetje te bewegen, maar hij is enorm stijf. Het voelt gek, niet alleen omdat haar enkel niet doet wat ze wil, maar omdat haar voet überhaupt niet verbonden lijkt met de rest van haar lichaam. Ze zucht en trekt haar voet naar zich toe. Voorzichtig trekt ze met haar vinger lijnen over haar enkel, en de rode littekens. Plotseling voelt ze iets hards. Ze controleert het bij haar goede enkel, maar daar voelt ze de knobbel niet.
"Hee, Julian?" roept ze.
Hij komt aanlopen uit de keuken. "Wat is er?"
"Voel hier eens. Kijk, dat is bij mijn andere voet niet."
Onwillekeurig rilt ze als Julian haar voet in zijn warme hand neemt en zijn vingers er geconcentreerd overheen laat glijden. "Nee, je hebt gelijk. Ik denk dat het dan één van de schroeven is die ze erin hebben gezet."
"Maar die hoor je niet te kunnen voelen, toch?"
"Lijkt me niet. Maar ik ben niet gespecialiseerd in orthopedie. Anders vragen we het zo aan de fysio?"
Lana knikt. "Okee. Mag ik je nog even knuffelen?" Verlangend strekt ze haar armen naar hem uit.
"Jij altijd," glimlacht hij. Hij tilt haar een beetje op, gaat zitten en trekt haar vervolgens bij zich op schoot.
"Hee," zegt Lana zacht, voor ze hem voorzichtig kust.
"Hey, you," fluistert Julian terug. Hij buigt zich naar voren en Lana krijgt kippenvel als ze zijn adem langs haar hals voelt strijken. Heel langzaam begint hij haar kusjes te geven, beginnend onder haar oor, steeds verder naar achteren. Genietend werpt ze haar hoofd naar achteren.
"Lekker?" fluistert hij.
Ze knikt, even niet in staat woorden te vormen. Het is bizar wat hij met haar doet, hoe hij haar gek kan maken met slechts een paar simpele aanrakingen.
Julian gaat ondertussen verder, plagend, met zijn tong op haar huid. Onwillekeurig rilt Lana even van genot,
"Ik ben zo gek op je," fluistert hij in haar oor. Lana opent haar ogen en kijkt hem aan met een glinstering in haar ogen.
"Ik ook op jou," fluistert ze terug.
Bij die woorden glimlacht hij. "Het liefst zou ik je zo optillen, je de trap op dragen en op bed leggen. En daarna zou ik heel ondeugende dingen met je doen..."
Lana knijpt één oog dicht en kijkt hem lachend aan. "Maar..?"
Julian zucht. "Maar we moeten zo weg."
Ze moet lachen om zijn teleurgestelde gezicht. "En daarna?"
"Dan is je moeder er, en ik weet niet... Dat is toch anders."
Lana houdt haar hoofd schuin. "Anders gaan we na afloop naar jou?" stelt ze voor.
Julians gezicht klaart op en hij trekt zijn wenkbrauwen op. "Oeh, ik zie mogelijkheden," lacht hij. "Maar kom, eerst maar eens naar die fysio-afspraak van jou."

"Zo, goedemiddag," begroet de fysiotherapeute hen. Ze is in de dertig en heeft een steile, blonde bob. Nadat ze hen een hand heeft gegeven, is ze achter haar bureau gaan zitten. "Ik vind het heel vervelend, maar bij een eerste afspraak moet ik altijd allemaal dingen invullen op de computer, voor de zorgverzekering."
"Maakt niet uit," glimlacht Lana.
"Okee, het gaat dus om je enkel. Wanneer ben je geopereerd?" Samen doorlopen ze een hele vragenlijst. Lana antwoordt op de meeste dingen, af en toe aangevuld door Julian.
Bij de vraag naar wat ze doet in het dagelijks leven, gaat haar hart wat sneller slaan. "Ik zit op de Dansacademie."
De fysiotherapeute wendt zich af van haar scherm en kijkt haar aan. "Dus je bent een danseres?"
Lana knikt.
"En daar wil je je carrière van maken?" vraagt de fysio op serieuze toon.
Lana knikt opnieuw. "Ja," zegt ze vastberaden.
De fysio knikt. "Okee. Dat verandert de zaak natuurlijk wel een beetje. Dan zijn kracht en beweeglijkheid van je enkel voor jou belangrijker dan voor de meeste mensen die ik hier zie. Jij eist namelijk meer van je lichaam dan anderen doen en wat voor een gemiddeld persoon voldoende is, hoeft dat voor jou niet te zijn."
"Ja, zo zou je het wel kunnen zeggen," reageert Lana.
"Goed. Bij "In hoeverre beperkt je blessure je nu in je dagelijks leven?" zal ik maar de maximale 10 invullen, of niet?"
"Ja," zucht Lana. "Dat lijkt me wel gepast, ja."
Aan het einde van de vragenlijst kijkt de fysio haar aan. "Zoals je vast al gehoord hebt, bepalen we tijdens de behandeling of de schroeven in je voet kunnen blijven zitten, of niet."
Lana knikt. "Wat zijn de voordelen van beide opties?"
"Dat ligt echt aan de situatie. Als je er geen last van hebt, probeer je natuurlijk om een extra operatie te vermijden. Maar bij pijn en klachten kan het beter zijn om ze te verwijderen. Goed, laten we eerst maar eens kijken naar je enkel."

Even later ligt Lana op de behandeltafel en bekijkt de fysio haar voet. Ze probeert welke bewegingen Lana wel en niet kan maken.
"Hoe voelt dit?"
"Pijnlijk," antwoordt Lana met een vertrokken gezicht.
"En dit?" Ze duwt de tenen een paar centimeter omhoog.
"Ook," zegt Lana, met haar tanden op elkaar. "Ik wilde nog iets vragen eigenlijk," begint ze.
"Wat dan?"
Lana wijst naar de plek waar ze eerder die ochtend met Julian naar keek. "Hier voel ik volgens mij schroeven zitten. Is dat normaal?"
De fysio voelt op de plek waar Lana wijst. "Ja, je hebt gelijk." Terwijl ze met haar vingers de enkel betast, gaat ze verder: "Ik zal maar eerlijk tegen je zijn: dat is meestal geen goed teken. Hoe vaker het bevestigingsmateriaal door de huid heen te voelen is, hoe vaker dit uiteindelijk klachten veroorzaakt."
Lana voelt haar hart een slag overslaan. "Okee, dus dan moeten ze eruit gehaald worden?"
De fysio denkt even na. "Normaal wachten we minstens zes weken tot we die beslissing maken, omdat je dan meer kunt zeggen over de beweeglijkheid van het gewricht en hoe erg de klachten worden."
Die woorden komen aan als een stoot in Lana's maag. 'Zes weken...' denkt ze.
Dan neemt Julian het woord: "Maar is het in Lana's geval niet mogelijk om sneller een beslissing te maken? Als je kijkt naar het feit dat ze danseres is en haar enkel veel intensiever gebruikt dan de meeste mensen..? Ik bedoel, in hoeveel procent van de gevallen waarbij je de schroeven door de huid heen kon voelen, ging men uiteindelijk niet over tot operatie?"
Lana glimlacht dankbaar. 'Typisch Julian,' denkt ze. 'Altijd precies de feiten willen weten.'
De fysio draait zich naar hem. "Ja, daar denk ik nu ook over na. Ik denk dat het in 10% tot 20% van de gevallen uiteindelijk niet tot een operatie kwam. Weet je, ik ga het even overleggen met een collega. Voor nu laat ik je een paar oefeningen zien waar je vast mee kunt beginnen. Probeer ze elke drie uur te doen, en dan allemaal tien keer."
Vervolgens laat ze Lana zien hoe ze de oefeningen correct uitvoert. Sommige zijn met een elastiek, andere bestaan uit het proberen te strekken van de voet.
"Alles op geleide van de pijn, zoals dat zo mooi heet," legt de fysio uit. "Dus luister goed naar wat je lichaam aangeeft. En als je voet 's avonds dik en warm is, betekent dat dat je te ver bent gegaan. Liever elke keer een klein stapje vooruit dan jezelf te ver pushen." Ze staat op en gaat weer achter de computer zitten. "Goed, volgens mij was dat het voor vandaag."
Lana haalt diep adem en zegt dan wat ze steeds al in haar hoofd heeft: "Wat het is... Ik moet in juli examen doen op school. Dat bepaalt of ik door kan gaan met de opleiding, of dat ik moet stoppen. Dus ik vraag het maar eerlijk... Hoe groot is de kans dat ik dan weer normaal kan dansen?"
Haar hart klopt in haar keel, terwijl ze wacht op het antwoord.
De vrouw achter het bureau kijkt haar nadenkend aan. "Ik begrijp het. Om eerlijk te zijn: dat is nu eigenlijk nog niet te zeggen. In juli weer volledig hersteld zijn zal lastig worden, maar ik zeg ook niet dat het onmogelijk is. Maar ik ga mijn uiterste best doen om je te helpen, want ik zie aan je hoe belangrijk het voor je is. Ik ga zo snel mogelijk met een collega overleggen en dan spreken we weer af. Ik heb over twee weken eigenlijk pas weer plek, maar ik denk dat dat voor jou een beetje te lang duurt, of niet?"
Lana knikt.
"Okee, laat me kijken wat ik kan verzinnen..." De fysio klikt een paar keer, kijkt fronsend naar het scherm en zegt dan: "Hmm... Ik kan je er begin volgende week wel tussen proppen. Maandag om 13:00?"
"Graag! Heel fijn," glimlacht Lana opgelucht.
Ze schudden elkaar de hand ten afscheid en dan hinkt Lana op krukken door de deur die Julian voor haar openhoudt.

"Wat denk je ervan?" vraagt Julian haar even later, in de auto.
"Ik ben wel tevreden," antwoordt Lana, na even nagedacht te hebben. "Ik vond haar heel aardig, en heb wel het gevoel dat ze me begreep en echt haar best doet om met me mee te denken."
"Ja, ik ook. Maar ik bedoelde eigenlijk meer: hoe denk je over die extra operatie?"
"Oh, dat... Ja, dat is natuurlijk niet echt chill, maar als het helpt om weer te kunnen dansen, heb ik dat er graag voor over." Ze kijkt glimlachend opzij. Julian houdt zijn blik fronsend op de weg gericht. "Wat dan?" vraagt Lana.
"Ik weet niet... Laatste keer duurde het zo lang voor je herstelde van de narcose. Ik ben bang dat je het onderschat. Niet dat ik zeg dat je het niet moet doen, maar ik ben bang dat je er te makkelijk over denkt. Het is zo'n aanslag op je lichaam elke keer." Terwijl hij die laatste woorden uitspreekt, kijkt hij opzij, met een serieuze blik in zijn ogen.
Lana voelt een twijfel ontstaan, aangewakkerd door Julians waarschuwende woorden. Misschien zag ze het inderdaad wel te optimistisch in allemaal.
"Maar het komt goed. Ik ben er voor je," glimlacht hij, terwijl hij zijn hand op haar bovenbeen legt. Die woorden maken Lana warm van binnen en ze is voor de zoveelste keer dankbaar dat deze fantastische man haar leven binnengewandeld is. "Goed, naar mijn huis dus?"

Reacties (3)

  • CrazyUnicornLuf

    Hopelijk wordt ze snel beter en kan ze examen doen!
    Ik duim voor je, Lana!xD

    1 jaar geleden
  • Luckey

    Is afwachten voor beide beslissingen wat ze gaan doen
    Anders heeft ze wel een privé dokter bij de hand hihi

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Ik hoopt echt dat ze dat examen gewoon goed kan doen. Ik gun het haar zo ontzettend.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen