Foto bij Scar 152

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Ik voel me ontspannen en veilig, alsof we samen in een cocon zitten waar niets of niemand ons pijn kan doen. Haar vader is nog steeds een gestoorde idioot die ons misschien wel constant in de gaten houdt, en haar moeder heeft haar nog steeds verlaten op de momenten dat ze haar het hardst nodig had, en Jack Lockley loopt nog ergens vrij rond, en ik ben er zeker van dat Paige zichzelf nog steeds niet helemaal vergeven heeft voor het feit dat ze onvruchtbaar is, en Chris kijkt nog steeds naar haar alsof ze zijn sekspop is, en hoofdcommissaris Cassidy mag ons nog steeds niet, en als je alles op een rijtje zet lijkt ons leven een hopeloze opeenstapeling van ellende, maar nu zitten we even in onze cocon, waar niets of niemand ons pijn kan doen. En dat warme, gloeiende klompje tevredenheid uit het restaurant, voel ik nog steeds in mijn borstkas.

Pas om een uur of elf de volgende ochtend word ik weer wakker. Paige ligt op haar buik te slapen, met haar hoofd van me af gedraaid, en ik lig op mijn zij tegen haar haar, mijn arm om haar middel geslagen. Ik druk een paar slaperige kusjes op haar schouder en nek, en na een tijdje lijkt ook zij wakker te worden.
Met een vermoeide kreun draait ze zich naar mij om, en ze laat haar hand via mijn ribben naar mijn blote rug glijden. Ze glimlacht lichtjes naar me en doet een slappe poging om de dekens verder om zich heen te trekken.
Ik glimlach terug en geef een kus op haar wang, waarna ik vraag: 'Lekker geslapen?'
Ze klinkt. 'Als een blok. Jij?'
'Als een roosje.'
Ik trek haar dichter tegen me aan en verberg mijn gezicht in haar hals. Ze slaat haar armen om me heen en strijkt over mijn rug.
'Leuke verjaardag gehad?' vraag ik en ik voel hoe haar glimlach breder wordt.
'Oh, geweldig. Zeker het einde was zeer spectaculair,' antwoordt ze en met een grijns bijt ik heel zachtjes in haar nek, op de plek waar een zuigzoen zit.
We blijven nog eventjes liggen, zonder voldoende motivatie om op te staan, maar uiteindelijk slagen we er toch in om overeind te komen en ons aan te kleden. Hoewel het al vrij laat is en ik best uitgerust ben, voel ik me toch nog vrij moe, en terwijl we ontbijten en koffie drinken voelt het nog steeds alsof alles een beetje een vaag randje heeft. Na het tweede kopje koffie voel ik me echter al een stuk helderder en het duurt niet lang voordat ook de laatste restjes vermoeidheid uit mijn systeem verdwijnen.
'Hoe laat moe-' begint Paige, maar een hard, schel geluid onderbreekt haar.
Het is de deurbel, en in eerste instantie zeggen we geen van beiden iets. Het kan gewoon Hailey zijn, of Marco, of iemand anders die totaal geen bedreiging vormt, maar sinds die avond dat Vadìm ons ineens opzocht met het nieuws dat Kaiden was overleden, zijn we allebei erg achterdochtig wanneer de deurbel gaat.
We lopen samen naar de deur en hoewel ik eigenlijk beschermend voor haar wil gaan staan, gewoon voor de zekerheid, staat Paige erop dat zij degene is die opendoet. Ik blijf maar gewoon als een soort lijfwacht vlak achter haar staan, elk moment in staat om haar achter me te trekken als het een ongewenste gast is.
Ze doet open, en voor de deur staat een vrouw van rond de vijftig, bijna een halve kop kleiner dan Paige zelf. Ze heeft donkerbruine ogen, die een verkrampt soort tederheid uitstralen, en dezelfde muisbruine haren als Paige, ook al zijn die van haar grauwer en grijzer. Ze heeft dezelfde neus en hetzelfde gezicht, dat er ondanks de duidelijke jukbeenderen soms erg zachtaardig uit kan zien. Het is haar moeder, realiseer ik me, en ik voel een knoop in mijn maag wanneer ik naast Paige ga staan. Dit is de vrouw die Paige weggehaald heeft uit Rusland, maar ook de vrouw die haar vervolgens heeft uitgekotst toen ze verkracht was, haar gezegd heeft dat ze het geheim moest houden, dat iedereen van haar zou walgen als ze het wisten.
Ze zeggen allebei niets, kijken elkaar alleen maar aan. Paiges gezicht vertrekt niet wanneer ze begint te huilen. Het zijn alleen maar de stille tranen die eerst haar ogen troebel maken en daarna over haar wangen naar beneden glijden. Dan steekt haar moeder haar verweerde hand uit en legt die tegen Paiges wang. Ze verstijft niet. Ze reageert niet. Heel lang staan ze daar. Wanneer haar moeder voorzichtig glimlacht, lijkt dat Paige uit haar trance te halen en naar adem happend stapt ze achteruit. Ze slaat de deur voor haar moeders neus dicht en leunt er met haar rug tegenaan, haar ogen groot en angstig. Ik pak voorzichtig haar hand vast, die klam aanvoelt in de mijne.
‘Ga weg,’ zegt ze dan tegen haar moeder en het valt me op dat ze extreem haar best doet om de restanten van haar Franse en Russische accent weg te filteren, alsof ze aan haar moeder wil zien dat ze haar verleden achter zich heeft gelaten, dat ze het allemaal achter zich heeft gelaten.
Ze zakt door haar benen, haar rug nog steeds tegen de muur, en gaat op de grond zitten. Ik hurk bij haar neer, niet wetend hoe ik het beter kan maken.
‘Paige…’ smeekt haar moeder.
‘Ga weg. Ga weg en kom niet meer terug.’
‘Ik… Ik... Eigenlijk wilde ik niks doen op je verjaardag, maar... ik... ik móést je gewoon zien. Dus ik ben gisteravond in het vliegtuig gestapt. Ik moest je gewoon zien,’ zegt haar moeder. Ondanks haar Franse accent, is ze goed te verstaan.
Paige knijpt haar ogen dicht. ‘Je hebt me gezien. Ga nu weg.’
‘Ik ben nog steeds je moeder.’
‘Helaas,’ beaamt Paige, en het klinkt eerder verdrietig dan verwijtend en boos.
In de stilte die volgt, gaat er een geluidloze snik van ellende door Paige heen. Ik trek haar naar me toe en sla mijn armen om haar heen. Terwijl ik haar dicht tegen me aan hou, voel ik haar tranen op mijn schouder druppelen. Ze beantwoordt mijn omhelzing en klampt zich aan me vast alsof ik een reddingsboei ben.
‘Ik ben bang,’ hoor ik haar zeggen. Heel zachtjes, zodat ik de enige ben die haar hoort. Ik pak haar steviger vast.
‘Ik ben degene die je uit Rusland weg heeft gehaald,’ zegt haar moeder uiteindelijk, alsof dat alles oplost.
Paige laat me los en wendt zich weer tot de gesloten deur. Ze sluit haar ogen en leunt er met haar voorhoofd tegenaan, haar hand op de klink, maar zonder de intentie om de deur weer open te doen.
‘Moet ik je daar dankbaar voor zijn?’
‘Je weet best wat er van je zou zijn geworden als je daar was gebleven.’
Paige kijkt op, recht haar rug.
‘En ben je trots op wie ik nu ben geworden, máma?’ vraagt ze en het laatste woord klinkt bijna als een scheldwoord.
‘Ja.’
Stilte. Dan zegt ze: ‘Je bent haast nog erger dan ik me herinnerde.’
‘Ik ben geen slechte moeder geweest.’
‘Wel waar.’ Het klinkt even alsof ze elk moment in tranen uit kan barsten, maar ze herpakt zich snel weer. ‘Als je nu niet weggaat, breek ik je kaak.’
‘Je hebt toch je vaders dreigementen overgenomen, merk ik.’
‘Liever zijn dreigementen dan jouw excuus voor moederliefde.’
Ze doet het haakje op de deur en loopt weg, naar de woonkamer. Ze gaat op de bank zitten, met haar handen in haar haren. Ik ga naast haar zitten en trek haar tegen me aan. Ik weet niet zeker of ze weer huilt.
Haar moeder belt aan. En nog een keer. En nog een keer. Er komt geen antwoord. Elke keer lijkt Paige te verkrampen, en ik kan haar alleen maar vasthouden.
Na een paar minuten maak ik aanstalten om overeind te komen en ik zeg: 'Ik zal haar wel even wegsturen.'
Ze schudt haar hoofd en komt met slappe knieën overeind. Haar gezicht is vlekkerig van het huilen, en haar ogen lijken wel van gebroken glas, wat ervoor zorgt dat ik haar weer in mijn armen wil nemen en voor altijd wil beschermen.
Ze loopt weer naar de deur, recht haar rug, en doet de deur weer open.
'Kom binnen,' zegt ze, met een vrij vaste, vlakke stem. 'Er zijn dingen waar we het over moeten hebben.'
Aarzelend stapt haar moeder naar binnen en wanneer ze aanstalten maakt om haar jas uit te doen, voegt Paige eraan toe: 'Hou die maar aan. Je blijft niet lang.'
Ze knikt gedwee en wendt zich dan tot mij. Met uitgestoken hand stelt ze zich voor als Aline. Ik schud haar niet de hand en doe de deur achter haar dicht.
'Nathan,' weet ik uit te brengen, ook al voelt het alsof er grind in mijn keel zit.
Paige loopt met strakke, stijve stappen naar de woonkamer, en haar moeder en ik volgen haar. We gaan niet zitten, en bieden Aline ook geen drinken aan. Zoals Paige al zei: ze blijft niet lang.
'Dit is de laatste keer dat we elkaar zullen zien,' zegt Paige, heel diplomatiek en zeker van haar zaak. 'Of in ieder geval spreken. De volgende keer dat je zomaar voor mijn deur staat, laat ik je niet binnen en regel ik een omgangsverbod. Ik wil al heel lang niks met je te maken hebben, en het feit dat ik je binnen heb gelaten verandert daar niets aan. Ik wil je niet in mijn leven, en je zult dus ook geen actief onderdeel van mijn leven uitmaken. De enige reden dat je hier bent, is omdat er dingen zijn die ik moet weten en dingen die jij moet weten. Begrijp je dat?'
Aline knikt bedeesd. Eerst denk ik dat het verlegenheid is, maar al snel komt de gedachte in me op dat ze misschien eerst aan het kijken is wat er van haar dochter geworden is voordat ze wat actiever wordt in haar uitingen, en het lijkt me zeker niet onvoorstelbaar.
'Ben je zwanger?' vraagt ze dan, wat ongetwijfeld voor zowel Paige als mij als een stomp in onze magen voelt. In mijn ooghoek zie ik Paige zelfs een klein beetje ineenkrimpen, alsof het woord "zwanger' haar fysiek pijn doet.
'Nee. Nee, dat ben ik niet,' zegt ze, haar stem ietsje hoger dan normaal. Het overvalt haar duidelijk. 'Waarom denk je dat?'
Aline haalt haar schouders op en gebaart dan naar mij.
'Op jouw leeftijd had ik al kinderen,' legt ze uit. 'En aangezien je blijkbaar een relatie hebt...'
'Ik ben níét zwanger,' stoot Paige uit. 'Ik kan niet...'
De woorden blijven in haar keel steken, en ze is duidelijk niet blij met het besef dat ze zich bijna versproken heeft. Haar moeder heeft het echter gehoord en haar wenkbrauwen schieten de lucht in.
'Je kan niet wat? Wat is er?' vraagt ze.
Paige schudt haar hoofd en haalt een hand door haar haar.
'Dat is niet waarom ik je wil spreken. Er zijn andere dingen waar we het over moeten hebben.'
Haar moeder kijkt haar even onderzoekend aan.
'Wat voor dingen?' vraagt ze dan voorzichtig, en aan haar toon kan ik horen dat ze een hele hoop geheimen heeft waar ze het niet over wil hebben.
'Ik heb een vraag voor je,' zegt Paige, en met een onbeweeglijke stem vraagt ze: 'Wie is mijn echte vader?'
Haar moeders mond zakt een beetje open en haar schouders zakken in. Ze ziet er heel verloren uit, en ik wil bijna medelijden met haar hebben.
'Waarom denk je dat Vanir dat niet is?' vraagt ze dan uiteindelijk.
Ik zie dat Paige haar knieën op slot zet en haar schouders verstrakken. Automatisch leg ik mijn hand op haar onderrug, zodat ze weet dat ik er ben, dat ze er niet alleen voor staat.
'Omdat je mij mee hebt genomen naar Frankrijk,' zegt Paige, en ik denk bijna een tremor in haar stem te horen. 'Als... Als je slim was geweest, had je Kaiden meegenomen. Hij was jonger. En liever. En zachter. Hij had meer kans om een gelukkig leven op te bouwen. En dat weet jij ook. Maar dat heb je niet gedaan. Je hebt mij meegenomen. E-En... En ik denk dat dat is omdat ik geen echte Ivanovica ben; omdat ik Vanirs bloed niet heb.'
Aline kijkt haar hopeloos aan, en heel lang zijn we allemaal stil. Dan zegt ze plompverloren: 'Ivan Nikalojev is je echte vader.'
Ik herken de naam en verstrak, terwijl Paige juist haar rug nog meer recht en duidelijk probeert te doen alsof het haar helemaal niets doet, alsof ze ongenaakbaar is.
Ivan Nikalojev was Laritsja's vader, en Paige heeft me vlak na Laritsja's dood verteld dat hij zich vaak over haar ontfermde als haar eigen "vader" dat niet deed. Wanneer Vanir een slechte dag had en rondliep met bloed aan zijn handen en moordlust in zijn ogen, probeerde Ivan haar af te leiden. Ze maakten dan soms legpuzzels, en ze heeft me verteld dat hij dan meestal niets zei, alsof hij bang was om iets verkeerds te zeggen wat hem zijn leven kon kosten. Ze heeft me ook verteld dat hij op een dag vermoord is door Vanir.
Paige haalt even diep adem en vraagt dan: 'Weet pa... Weet Vanir het?'
De woorden klinken vreemd uit haar mond, als puzzelstukjes die niet goed in elkaar passen.
Aline schudt haar hoofd.
'Nee. Voor zover ik weet niet. En als hij het wist, zou hij het me verteld hebben,' zegt ze. 'Hij heeft je opgevoed alsof je zijn eigen bent. En hij is niet iemand die voor andermans kind zou zorgen.'
En iedereen in de kamer weet wat het betekent als Vanir Ivanovic je opvoedt alsof je zijn eigen bent. Aline weet het omdat ze het al haar kinderen heeft zien overkomen, Paige weet het omdat zij een van die kinderen is, en ik weet het omdat ik degene ben die naast Paige in bed ligt wanneer ze huilend wakker wordt van alle nachtmerries. Het zware beseft hangt in de lucht als een verstikkende damp.
'Als ik er niet naar gevraagd had, had ik mijn hele leven geleefd zonder te weten wie mijn echte vader was,' concludeert Paige, en het is duidelijk dat ze het heel verwijtend bedoelt.
'Nee, dan had je het nooit geweten,' beaamt Aline zachtjes, en het klinkt verontschuldigend.
'Ik had het recht om het te weten,' sneert Paige.
Haar moeder kijkt haar smekend aan.
'Ik wilde je beschermen.'
'Je hebt me geen dag van je leven echt beschermd,' sist Paige in een snik.
'Ivan heeft me laten beloven dat, als hem ooit iets zou overkomen, ik je weg zou halen uit Rusland, weg van je vader. Is dat geen beschermen?' vraagt haar moeder. Al de hele tijd heeft ze die ondraaglijke, smekende blik in haar ogen, en ik wil niets liever dan dat ze vertrekt, want ze verdient geen vergiffenis.
Aline zet een stapje in haar richting en probeert Paige aan te raken, maar ze stuift snel van haar weg en schudt haar hoofd, met een brandende combinatie van verdriet en haat in haar blik die duidelijk maakt dat haar moeder haar handen thuis moet houden.
'Je hebt me weggehaald van het gevaar, maar je hebt me er nooit tegen beschermd,' zegt Paige beschuldigend.
'Ik hield van je vader. En hij hield van jou. Heel veel. Ik heb er alles aan gedaan om me aan mijn belofte te houden.'
Paige klemt haar kaken op elkaar en dringt de tranen in haar ogen terug.
'Maar houd je van mij?' vraagt Paige, met een stem die me vertelt dat ze het antwoord eigenlijk wel weet. 'Je zegt dat je het deed omdat je van hem hield, maar deed je het ook uit liefde voor mij?'
Alines schouders gaan hangen. 'Het is niet eerlijk van je om me dat te vragen.'
Hoewel ze het goed weet te verbergen, ziet het eruit alsof Paige een stomp tegen haar borstkas krijgt.
'Waarom niet?' vraagt ze, en ze slaagt er nog best goed in om haar stem stabiel te houden.
Alines ogen springen nu ook vol tranen, en ik krijg een heel tegenstrijdig gevoel in mijn botten, want ze ziet er precies uit als Paige wanneer ze huilt.
'Omdat ik van hem hield. En omdat het jouw schuld is dat hij dood is,' antwoordt ze. Ik heb geen idee waar ze het over heeft, maar bij voorbaat weet ik al dat dat niet waar is, of in ieder geval niet helemaal.
Paige adem scherp in, vol afschuw, en zet een stap achteruit.
'Het was niet mijn schuld,' stoot ze uit.
'Dat was het wel,' snikt haar moeder.
'Ik was een kind.'
'Je was volwassen genoeg om te weten wat de consequenties waren.'
'Het was een ongeluk,' zegt Paige verstikt, en ik leg weer een hand op haar onderrug om haar te laten weten dat ze niet alleen is. Haar hand gaat automatisch naar haar keel, alsof ze haar hart daar kan voelen kloppen, en ze krijgt die afschuwelijke uitdrukking weer op haar gezicht die me vertelt dat ze elk moment een paniekaanval kan krijgen.
'Dat verandert niets.'
'Je hebt het recht niet om kritiek op mij te hebben,' fluistert ze met een felle weerzin in haar stem.
Haar moeder steekt boos haar kin in de lucht en kijkt beschuldigend op haar dochter neer, waardoor ze me opeens aan mijn eigen moeder doet denken. 'Ik heb alles gedaan wat ik kon.'
En dat is voor Paige de druppel.
‘Fuck you. Fuck you! Je hebt me achtergelaten in het hol van de leeuw! Je hebt me achtergelaten. Je hebt me verdomme achtergelaten zonder me een uitweg te geven,’ schreeuwt ze terwijl de tranen over haar gezicht lopen. ‘Je hebt me achtergelaten. Het is jouw schuld! He-Het is jouw schuld dat ik van mijn achttiende tot vijfentwintigste zo bang was om weer ontvoerd te worden dat ik met tennisschoenen aan sliep, gewoon zodat ik zou kunnen vluchten. Het is jouw schuld dat ik niet meer in een kamer met bloemetjesbehang kan zijn zonder weer te denken aan jouw stem die zegt dat iedereen van me zou walgen als ik ze zou vertellen wat die verkrachter me had aangedaan. E-E-En het is jouw schuld dat ik wekenlang op straat heb geleefd zonder te weten of ik weer een woning zou hebben tegen de tijd dat de nachtvorst zou beginnen. En je kon niets veranderen aan wat mij allemaal overkomen is, maar je had er in ieder geval voor me kunnen zijn.'
Aline laat een spottend, denigrerend lachje horen.
'Oh, God, ben je nog steeds aan het jammeren over die keer dat je verkracht bent?!' stoot ze schamper uit.
'Niet keer. Keren. Vierentwintig keer,' brengt Paige moedeloos uit, en haar stem breekt.
'Oh, word toch eens volwassen!' snauwt haar moeder haar toe. 'Denk je nou echt dat alles wat er tussen Vanir en mij gebeurde helemaal vrijwillig was?! Iedere vrouw heeft wel zo'n ervaring! Niemand zal ooit van je houden als je daar zo om blijft zeuren!'
Paiges schouders beginnen te schokken en bijna verandert ze in een snikkend hoopje ellende, maar ze blijft zich zo sterk mogelijk houden, alsof ze zich moet bewijzen.
'Hou op,' smeekt ze zachtjes.
Ik ga tussen Paige en Aline in staan, want ik weiger om nog langer in stilte toe te kijken.
'Ik kan je verzekeren dat er zeker wel mensen zijn die van haar houden, ook als jij daar zelf niet een van bent,' sis ik naar haar moeder. 'En ik denk dat je beter kunt gaan.'
'Waarom bemóéi jij je hiermee?' vraagt ze verontwaardigd.
Ik geef geen antwoord - want waarom zou ik? - en herhaal mijn verzoek deze keer een stuk duidelijker.
'Ga.'
Er is duidelijk geen ruimte voor onderhandeling in mijn stem, en dat heeft ze ook door, want na me even hatelijk aangekeken te hebben, knikt ze stijfjes.
'Prima,' zegt ze, waarna ze zich op haar hakken omdraait en weer richting de deur beent.
Ik volg haar, en Paige - die zich verassend snel weer bijeen heeft weten te rapen - ook. Ze doet de deur voor haar moeder open.
'Ik hoop dat je inmiddels volwassen genoeg bent om je eigen leven te leiden, want mijn dochter ben je niet meer,' informeert Aline haar, alsof ze voor vandaag nog wel haar moeder was.
'De zon is nog steeds de zon zonder jou, en de maan nog steeds de maan, en daar heb ik jaren geleden al vrede mee gemaakt. Verdwijn uit mijn leven,' zegt Paige, zonder ook maar een spoortje sympathie of genade in haar stem.
Aline kijkt haar vol minachting en misprijzen aan.
'Ik had je in Rusland achter moeten laten om weg te rotten,' sist ze met een rauwe woede in haar stem.
Paige snuift.
'Ja, misschien wel, ja. Als je Kaiden daar weg had gehaald in plaats van mij, had hij nu nog geleefd,' snauwt ze haar moeder toe en ze gooit de voordeur in haar gezicht dicht, waarna ze spontaan in snikken uitbarst en haar knieën het begeven.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen