. . .


Aaron wist zijn weg goed in de kleine bibliotheek vol afgedankte boeken. Niet omdat hij zo’n boekenwurm was, wel omdat het de enige plaats leek te zijn waar hij aan Molochs ogen kon ontsnappen.
      Natuurlijk was dat niet echt zo.
      Er hingen beveiligingscamera’s en die legden iedere beweging vast die hij maakte. Wellicht was het niet zijn celgenoot die hij ernaar keek, maar hij kon zich niet aan het idee onttrekken dat er wel een omgekochte bewaker was die hem precies vertelde wat hij uitvoerde. Er waren echter een paar dode hoeken, en het was één van deze hoeken waar Aaron het lijvige boek mee naartoe nam, het opensloeg en zocht naar de brief die Rick geschreven had. Er waren drie dagen verstreken sinds Rick hem verteld had over het cadeautje. Hoewel hij eerst van plan was geweest het te negeren, keek de jongen hem iedere keer met zulke smekende puppy-ogen aan dat hij zich rot voelde omdat hij iets waar hij zoveel moeite voor had gedaan zomaar naast zich neerlegde.
      Natuurlijk – met goede reden. Als Moloch erachter kwam dat iemand brieven naar hem schreef dan wilde hij zich niet voorstellen wat er met Rick zou kunnen gebeuren. Over twee maanden kwam hij vrij. Het laatste wat hij wilde, was dat Rick de plek in zijn cel zou innemen.
      En toch stond hij hier nu, met die brief in zijn handen. Het zien van de handgeschreven letters riep een diepe angst in hem op, alsof Moloch daarvan zou kunnen afleiden wie het geschreven had. Niet dat hij dat nodig had. Waarschijnlijk kon de man dat zo ook wel aandenken. Tenslotte was Rick de enige die soms bij hem kwam zitten op het sportveld.
      Hoe vaak Aaron hem ook vertelde dat niet te doen, het hielp nooit.
      Doordat het Aaron verboden was om te spreken, was hij gewend om zijn aandacht op zijn omgeving te letten. Hij kende de fluisteringen op de achtergrond, hij wist wat er over Rick gezegd was. Dat hij zwakzinnig was, dat hij achterlijk was.
      Misschien geloofde Moloch dat ook en besteedde hij er daardoor geen aandacht aan.
      Aaron geloofde het niet, al leek Rick de realiteit soms niet onder ogen te zien. Het was alsof hij zich verstopte in een mantel van liefde, alsof vriendelijk en behulpzaam zijn ervoor zorgde dat hij zich niet realiseerde waar hij écht was.
      Aaron kon het hem niet kwalijk nemen. Tenslotte was dit een plaats waar ze alleen maar gif inademden. Als ze ooit nog vrij kwamen, was er voorgoed iets in hen gebroken.
      Dat gold in ieder geval voor hem. Hij kon alleen maar bidden dat het Rick anders zou vergaan.
      Hij vestigde zijn aandacht weer op het papier, wetend dat hij niet veel tijd had. Het handschrift van de jongen was netjes, met ronde letters. Zijn blik gleed naar de eerste regels.

Voor jou,

Ik weet niet of je dit ooit zult lezen, maar ik heb dit voor jou geschreven omdat ik hoop dat je heel even aan iets anders kan denken aan dat wat je doormaakt. Ik ben nog niet zo’n goede verhalenverteller, maar hopelijk vind je dat niet erg. Misschien kan ik vaker voor je schrijven en dan word ik vanzelf beter.


Aaron beet op zijn lip. Hij kon nauwelijks geloven dat iemand echt de tijd had genomen om dit voor hem te doen. Andere gevangenen draaiden altijd hun gezicht weg als hij voorbij liep, sommigen hadden geen greintje sympathie en grijnsden smerig naar hem.
      Aaron bekeek de blaadjes; Rick had maar liefst vijf A4-tjes volgeschreven. Het was veel te veel om nu te lezen, dus hij vouwde het verhaal op en stopte het diep in de zak van zijn overall. Af en toe zou hij naar het toilet kunnen gaan om een stukje te lezen, in zijn cel durfde hij dat niet.

Het was een prachtig verhaal en niet alleen omdat het voor hem geschreven was. Het zat boordevol humor waardoor hij warempel af en toe zijn mondhoeken op had getrokken en Rick kon heel levendig schrijven. In zijn verbeelding speelden Rick en hij de hoofdrol in het verhaal en toen de prins uiteindelijk van het monster werd gered en ze elkaar kusten, was er een klein kriebeltje in zijn buik.
      Het was onzin – dat wist hij best.
      Tenslotte was het maar een verhaal en Rick was wel de laatste die hem van Moloch kon verlossen. Zijn vriendelijkheid was zijn enige wapen en hij dacht niet dat dat ook maar enig invloed op de nazi zou hebben.
      Toch was het een fijn idee om te fantaseren dat Rick ook hun gezichten voor zich zag toen hij het verhaal schreef. Voor hen was het onmogelijk om vrienden te worden, maar zo leek het alsof het ergens, in een verre droomwereld, wel mogelijk was.
      Het was pas tijdens een andere ronde wasgoed dat ze weer alleen de cellen afgingen en Aaron iets tegen hem durfde te zeggen. Rick kwebbelde er vrolijk op los terwijl ze de bedden verschoonden, hij praatte over een vogelshow waar hij als kind was geweest en ging daarna moeiteloos over op een ander onderwerp en vertelde hij hoe hij met een bestuurbaar vliegtuigje had gevlogen die hij per ongeluk tegen een dikke wilg had laten vliegen.
      ‘Heb jij weleens met een vliegtuigje gevlogen?’
      Aaron schudde zijn hoofd. Niet praten voelde nog altijd veiliger.
      ‘Heb je weleens gereisd? Met een echt vliegtuig? Toen ik klein was mocht ik één keertje in de cockpit kijken. We gingen toen op vakantie naar Spanje.’
      Er drukte een glimlach tegen Aarons lippen. Rick praatte alweer verder, alsof hij had geaccepteerd dat Aaron niets zou zeggen maar hij hem toch het gevoel wilde geven dat hij bij het gesprek betrokken was.
      Ze kwamen bij een van de laatste cellen aan toen hij het er opeens uitflapte. ‘Ik heb je verhaal gelezen.’
      Aaron voelde zijn wangen warm worden omdat Rick midden in een verhaal over babyolifanten was geweest. Hij hield abrupt op met praten en zijn ogen werden groot van verbazing. Ze hadden een warme bruine kleur, als chocolademelk.
      ‘En? Wat vond je ervan?’ Rick vlocht zijn vingers in elkaar en begon opeens te wiebelen op zijn tenen alsof hij zenuwachtig was.
      Betekende zijn mening dan zo veel voor hem? De ogen die hem afwachtend aanstaarden zeiden van wel.
      ‘Je kunt heel goed schrijven,’ zei hij zacht. ‘Ik vond het heel mooi en soms moest ik glimlachen.’ Hij haalde even diep adem, maar zei toen eerlijk: ‘Ik had al niet meer geglimlacht sinds ik hier ben gekomen. D-dus… Dank je daarvoor.’
      Iets in Ricks onbevangen gezicht zorgde ervoor dat hij begon te stotteren.
      ‘Ik ben blij dat je het mooi vond. Dus ik kan vaker voor je schrijven? Ik heb al heel veel bedacht! Maar je kan ook zeggen waar ik over moet schrijven. Misschien over piraten of ruimtewezens of over dwergen en elven, of ninja’s. Of cowboys! Zeg maar wat je leuk vindt!’
      Aaron beet op zijn lip toen hij de ander aankeek. Hij was zo lief…
      ‘Hoe kan je in de gevangenis zitten, Rick?’ vroeg hij zacht. ‘Je hebt zo’n groot hart…’
      Er veranderde iets op het gezicht van de jongen en hij boog zijn hoofd. ‘Ik weet het niet,’ zei hij zacht. ‘Er waren wapens in ons huis gevonden. Ik wist er niets van. Maar ik ben bang dat mijn vriend me erin heeft geluisd. Hij heeft me nog geen een keer opgezocht sinds ik hier zit.’ Hij sloeg zijn armen om zichzelf heen. ‘Dus misschien hield hij wel helemaal niet van mij, maar was ik gewoon zijn back-upplan.’
      Aaron slikte.
      Het was niet moeilijk om je voor te stellen hoe iemands Ricks goedheid kon misbruiken.
      ‘Dat spijt me voor je,’ zei hij zacht. ‘Hoelang ben je veroordeeld?’
      ‘Voor negen maanden.’
      Negen maanden. Dat was te doen als je een celgenoot had die zijn handen kon thuishouden.
      ‘Hoelang moet jij nog?’
      ‘Nog tweeënhalve maand.’
      Dat klonk kort – als iedere dag niet als een eeuw duurde.
      Rick leek dat te begrijpen, want hij zei: ‘Ik kan iedere week een verhaal voor je schrijven. Dan heb je iets om naar uit te kijken. En als je thuis bent dan kan ik de verhalen naar je opsturen!’
      Aarons mondhoek trilde.
      Hij zou nee moeten zeggen. Hij zou weg moeten lopen en dit gesprek moeten vergeten. Het feit dat hij zich heel even beter wilde voelen, zou Rick niet zo in gevaar mogen brengen.
      Een beetje droevig zuchtte hij en hij draaide zich van Rick af om terug naar de waskar te keren.
      Ricks vingers vlochten zich om zijn pols en hoewel het niet dwingend voelde, keek Aaron toch om. Hij zag de verwarring in Ricks ogen.
      ‘Het is te gevaarlijk,’ zei hij.
      ‘Ik kan de verhalen bij me houden,’ bedacht hij. ‘Dan kun je ze in de cel lezen. Steeds een klein stukje terwijl ik de bedden opmaak! Dat kan toch?’ vroeg hij met een vrolijkheid die compleet misplaatst was op een plek als deze. ‘Niemand zal het dan ooit weten!’
      Ricks vingers gleden naar beneden en pakten zijn hand vast. Aaron boog zijn hoofd en staarde ernaar.
      Hij wist niet hoe het kwam, maar zo bij Rick zijn zorgde ervoor dat hij eindelijk iets warms voelde. Zijn ademhaling werd zwaarder. Juist het contrast met hoe hij zich de rest van de dagen voelde was zo scherp dat het pijn deed. Het was een andere pijn dan de blauwe plekken die zijn lijf bedekten, dan de rauwe, bloedende huid die ervoor zorgde dat iedere keer dat hij naar het toilet ging een marteling onderging.
      Het was een hoop op iets wat hij nooit zou krijgen.
      Rick trok zijn hand weg en sloeg toen zijn armen om hem heen en trok hem stevig tegen zich aan. Hij zei niets.
      Dat hoefde ook niet. Aaron sloot zijn ogen en hij snoof Ricks geur op. Iets brak in hem en hij begon te snikken terwijl de jongen hem vasthield. Hij schaamde zich voor de tranen. Juist nu iemand iets liefs deed, kon hij zijn emoties niet bedwingen.
      ‘Ssh,’ Rick wreef over zijn rug. Daarna trok hij zich ietsje terug en veegde met zijn duimen de tranen van zijn gezicht. Tot slot raakten zijn zachte lippen zijn wang. ‘Huilen is niet erg. Over twee maanden ben je vrij. Dan ben je voor altijd van die duivel verlost.’
      Aaron kneep zijn ogen dicht.
      Heel diep vanbinnen geloofde hij niet dat zijn demon hem ooit zou laten gaan. Hij zou zich verzetten tegen de engel die hem nu in zijn armen hield en Aaron hunkerde te erg naar zijn warmte om hem weg te kunnen duwen.

Reacties (1)

  • Necessity

    Ik heb zo'n medelijden met Aaron. Poor boy:(
    En stiekem wacht ik op het moment dat alles is gaat en Moloch achter Ricks acties komt haha

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen