Foto bij Scar 153

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
'Ik had je in Rusland achter moeten laten om weg te rotten,' sist ze met een rauwe woede in haar stem.
Paige snuift.
'Ja, misschien wel, ja. Als je Kaiden daar weg had gehaald in plaats van mij, had hij nu nog geleefd,' snauwt ze haar moeder toe en ze gooit de voordeur in haar gezicht dicht, waarna ze spontaan in snikken uitbarst en haar knieën het begeven.

Ik kan haar nog maar net opvangen wanneer ze ineenzakt en zak samen met haar naar de grond. De snikken gaan met zo veel geweld door haar lichaam dat ik bijna bang ben dat ze zal breken. Ik hou haar bijeen in mijn omhelzing. Ik druk een kus op haar hoofd en wrijf over haar rug, maar het is niets meer dan een pleister op de wond. Hoewel ze zich net heel sterk hield, lijkt het alsof ze nu verschrompelt in mijn armen. Ik wieg ons zachtjes heen en weer en fluister sussend dat het wel goed komt, dat ik zo veel van haar hou, dat ze dit niet alleen hoeft te doen.
Ze reageert nergens op. Ik denk niet dat ze dat kan.
Heel lang zitten we gewoon op de grond en houd ik haar vast terwijl al het losgescheurde verdriet naar buiten komt, genadeloos en met brute kracht. Uiteindelijk slaagt ze er toch in om heel zwakjes iets uit te brengen.
‘Nathan, i-ik... Wat als het wel mijn schuld is?’ snikt ze, en ze klinkt misselijk bij alleen al de gedachte.
‘Liefje, dat is het vast niet,’ druk ik haar op het hart.
Ze krimpt ineen.
‘Je weet niet eens wat er gebeurd is,' jammert ze en ze stikt bijna in de woorden, vol afschuw.
Ik wrijf even over haar rug en zeg: 'Neem gewoon even de tijd om weer rustig te worden en kun je het me zometeen allemaal vertellen, oké?'
Ze knikt met overduidelijke moeite.
Wanneer de ergste snikken voorbij zijn, sta ik even op om een glaasje water voor haar te halen. Ze drinkt er in kleine slokjes van, en omdat ze moeilijk kan huilen en drinken tegelijk, helpt het haar om wat te kalmeren.
Wanneer ze weer zo goed als ontspannen is, haalt ze even diep adem en komt met onvaste bewegingen overeind. Ik ga ook staan en neem het lege glas van haar aan. Mijn vrije arm laat ik om haar middel glijden, want ik kan me voorstellen dat ze na alles wat er gebeurd is een beetje gedesoriënteerd en wankel kan zijn.
Ik druk een kus tegen haar slaap en vraag: 'Zullen we even op de bank gaan zitten? Dan kunnen we praten.'
Ze knikt stilletjes en we lopen naar de woonkamer. Paige gaat net dusdanig ver weg zitten dat we elkaar niet aanraken en haalt een hand door haar haar. Heel lang is ze gewoon stil. Ik wacht gewoon zwijgend af, zonder iets te vragen.
'I-Ik... Mijn vader... Vanir... Vanir heeft Ivan vermoord, een paar weken voordat mijn moeder en ik weggingen uit Rusland. Misschien zelfs een paar maanden. En... En hij had iets stoms tegen me gezegd. Niet stom als in "onaardig" of zo, maar stom als in iets wat hij beter niet had kunnen zeggen. Ik weet niet eens echt meer wat. Ik had niet door dat hij het eigenlijk niet had moeten zeggen, en in een gesprek met Vanir liet ik vallen dat hij het gezegd had. Waarschijnlijk ging het over een of andere gevoelige zaak met suborganisaties of klanten, maar ik wist er niets van. Zodra ik het zei, zag ik in Vanirs ogen iets veranderen. Het was die blik die hij altijd kreeg als er botten gingen breken en bloed ging vloeien. Pas toen had ik door dat het een verkeerde opmerking van Ivan was, en dat het zijn dood kon betekenen. Het... Ik... Niemand heeft me ooit verteld dat hij hem vermoord heeft, maar ik heb nooit meer wat van Ivan gehoord, en ik... ik wíst het gewoon. Ik zag het aan de mensen om me heen. Ik wíst het gewoon. Maar... Maar ik had niet kunnen weten dat ik het niet tegen Vanir had moeten zeggen. Ik wist niet dat het een gevaarlijke uitspraak was. I-Ik had het niet kunnen weten.’
De stroom woorden komt er in één keer uit, zonder onderbrekingen, alsof ze er niet eens bij nadenkt. Niet precies wetend hoe ik moet reageren, leg ik mijn hand op haar knie.
‘Ik wist het niet. Maar ik had het móéten weten. E-En eigenlijk had ik het ook kunnen weten. Eigenlijk wel. Het had gekund,’ brengt ze verstikt uit.
Ik knijp zachtjes in haar knie en ze kijkt weg.
'Liefje, het is niet jouw schuld.'
'Schuld is een raar woord. Aan de ene kant is het wel mijn schuld. En aan de andere kant was ik te jong om schuld toegekend te krijgen. Maar ik had het kunnen voorkomen. Ik had het kunnen voorkomen,' zegt ze en de verstiktheid in haar stem maakt plaats voor een holle leegte. En dan maakt de leegte plaats voor een melancholieke humor, en ze laat een schampere lach horen. 'Jezus fucking Christus. Ik ben mijn hele leven al bezig met mezelf de schuld geven van alles wat er om me heen gebeurt, en dit is dat ene kloterige iets waar ik nooit van gedacht had dat het mijn schuld zou zijn. En nu blijkt zelfs dat mijn schuld te zijn.'
Ik kijk bijna met afschuw naar wat er met haar gebeurt. Ik heb haar nog nooit echt zo gezien. Ik heb haar gezien toen ze verdrietig was, en toen ze bang was, en toen ze pijn had, en toen ze boos had. Maar ik weet niet precies wat dit is. Zelfs toen Kaiden vermoord werd reageerde ze niet zo.
Dit, besef ik, is het gedrag dat ik vertoonde toen ik Blueberry kwijtraakte, vol zelfhaat en minachting en moodswings.
'Lieverd...' begin ik moedeloos, maar ik weet niet precies wat ik moet zeggen.
'Hou op met doen alsof ik een geslagen puppy ben,' bijt ze me toe, en dan lacht ze weer diezelfde humorloze lach. 'Ik bedoel... is het niet ironisch, dit? Het is gewoon fucking ironisch.'
'Wat is hier ironisch aan?' vraag ik met een vlakheid in mijn stem die ik niet verwachtte. Ik probeer niet bot te klinken, maar ik zie ineens dingen in haar die ik daar nog nooit heb gezien en het zorgt ervoor dat ik een harnas aan wil trekken en me achter een schild wil verschuilen.
'Mijn hele leven heb ik laten domineren door het besef dat geen van mijn ouders van me hield. En ik had ongelijk. Want mijn vader was niet wie ik dacht. Mijn vader was Ivan. En Ivan hield van me, blijkbaar,' zegt ze terwijl ze naar de keuken loopt, een glas pakt, en een ongeopende fles whisky uit de kast trekt. Terwijl ze een beetje in het glas begint te schenken, gaat ze verder: 'Maar één van mijn ouders hield van me, en ik wist het verdomme niet eens. En ik heb hem verdomme dood laten gaan. Eigenlijk had mijn moeder gelijk. Het is mijn schuld. Hoe is dit niet mijn schuld? Als ik verdomme mijn bek had gehouden, had hij nu misschien nog wel geleefd.'
Als ze haar bek had gehouden, had ze hier nu niet gestaan. Als ze haar bek had gehouden, zou Ivan niet zijn overleden en zou haar moeder haar niet weg hebben gehaald uit Frankrijk. Maar dat zeg ik niet hardop.
Ik loop naar haar toe en net wanneer ze het glas met whisky naar haar lippen wil brengen, leg ik mijn hand op haar pols. Ik grijp hem niet vast, want ik weet dat ze dan in paniek zal raken, maar de boodschap is duidelijk.
'Oh, stel je niet zo aan. Ik heb al heel lang niets gedronken. En het is maar één glaasje. Het kan geen kwaad,' zegt ze.
'Het kan wel kwaad, want je gaat nu niet drinken omdat het soms gewoon lekker is, maar omdat je denkt dat je problemen dan minder pijn zullen doen,' kaats ik terug.
Ze lacht weer op diezelfde schampere manier. Het is een verschrikkelijk geluid. Het past niet bij haar.
'Het zijn niet echt "problemen", of wel? Problemen kunnen opgelost worden. En problemen zijn iets wat in het nu is. En dit is jaren geleden. Te lang geleden om er nog iets aan te kunnen veranderen,' zegt ze, waarna ze mijn hand wegduwt en haar glas heft. 'Daar proost ik op.'
Ze slaat in één keer de whisky achterover. Het branderige gevoel in haar keel zorgt ervoor dat haar ogen vol tranen schieten.
'Paige, hou op,' zeg ik, bijna smekend.
'Met wat?' sist ze en ze kijkt me weer aan. De tranen in haar ogen lijken niet meer alleen door de alcohol te komen.
'Met... Met... Met dit. Met jezelf de schuld geven. Ja, het klopt inderdaad dat Vanir je vader niet op dat moment had vermoord als je dat allemaal niet gezegd had, maar dat betekent niet dat je je er slecht over moet voelen. Je had het niet kunnen weten. Hoe kon je in godsnaam weten dat je bij elk woord dat je zegt moet letten op de mogelijkheid dat het Vanirs onverzadigbare moordlust aanwakkert?' ratel ik.
'Ik kon het weten omdat ik al dertien jaar met Vanir in hetzelfde huis woonde. Ik kon het weten omdat dat mijn jeugd was. Geheimhouding zit zo erg in mijn bloed dat ik tot een uur geleden niet eens wist welk bloed er precies door mijn aderen stroomde. Elk woord is gevaarlijk, Nathan. Wel met mijn vader... Wel met Vanir in de buurt.. Ik was oud genoeg om dat te beseffen.'
Het zelfverwijt waarmee de woorden over haar lippen komen zorgen ervoor dat ik spontaan op de vloer wil knielen en gillen. Ik wil haar door elkaar schudden en schreeuwen dat ze ermee op moet houden, dat ze er onmiddellijk mee op moet houden.
Terwijl ik naar woorden zoek die niet komen, zet zij haar glas in de vaatwasser en de fles whisky in de kast.
'We moeten vannacht die nachtdienst draaien. Ik ga nog even slapen,' zegt ze met effen stem.
Ze wil langs me heen naar de gang lopen, maar ik pak haar elleboog vast om haar tegen te houden. Ze kijkt me met een ruk aan, en de smeulende haat in haar ogen zorgt ervoor dat ik spontaan vergeet wat ik wilde zeggen.
'Blijf verdomme bij me uit de buurt,' zegt ze, waarna ze zich losrukt en naar de slaapkamer loopt.
Ik kijk haar even na, maar wanneer ik de deur dicht hoor slaan draai ik me weer weg en haal ik een hand door mijn haar. Er gaat een diepe zucht door me heen en ik vloek zachtjes.
Een tijdje sta ik gewoon stil te luisteren naar het geschuifel van Paige in de andere kamer. Wanneer het stil wordt, weet ik dat ze in bed is gaan liggen. Ik leun met mijn ellebogen op het aanrecht, mijn hoofd in mijn handen. Mijn ogen doe ik dicht.
Heel lang blijf ik zo staan, minstens een minuut of twintig. Dan ga ik weer rechtovereind staan, zucht, en begin ook richting de slaapkamer te lopen.
Paige had over één ding gelijk: we moeten vannacht een dienst draaien, en het is handig om nog even wat slaap proberen te vatten. En aangezien ik echt niet op de bank ga slapen, sluip ik de slaapkamer binnen.
Ze slaapt al, zie ik. De uitbarsting van emoties heeft waarschijnlijk heel veel energie gekost. En wanneer ze daar zo ligt te slapen, zie ik de echte Paige weer terug.
Zo stilletjes mogelijk kleed ik me om, en met alle voorzichtigheid van de wereld kruip ik naast haar in bed. Ze ligt op haar zij, met haar rug naar me toe, wat ze altijd automatisch doet als ze verdrietig is, alsof ze het dan voor me kan verbergen.
Ik ben zo gewend om met haar in één bed te slapen dat ik zonder erbij na te denken tegen haar aan ga liggen en een arm om haar middel heen sla. Wanneer dat ik me bewust wordt van de positie die ik reflexmatig aan heb genomen, besluit ik om maar gewoon zo te blijven liggen.
Ik ben niet boos op Paige, en ik neem haar haar reactie niet kwalijk. Ik heb jarenlang een zelfs nog extremere variant van hetzelfde gedrag vertoont, en ik weet dat ze er niets aan kan doen.
Van het een op het andere moment, zonder ook maar enige vorm van voorbereiding, is ze opgezadeld met een hele hoop pijn en een hele hoop levensveranderende informatie, en ze weet niet wat ze ermee moet doen.
Verdriet maakt mensen soms een beetje gemeen, en Paige heeft nu heel veel verdriet. Maar dat jaagt me niet weg, ook al verwacht ze dat ergens wel. Ik kon het net aan haar zien, voordat ze ging slapen. Ze heeft door dat het niet eerlijk was wat ze tegen me deed, en ze keek me de hele tijd aan aan alsof ik elk moment de deur uit kon lopen om nooit meer terug te komen. Maar dat doe ik niet. Natuurlijk doe ik dat niet.
Ik hou van Paige, zielsveel, en we hebben een relatie. En een relatie is eigenlijk gewoon iemand kiezen. Je kiest iemand, en hoopt dat dat het juiste is om te doen. En je hoopt dat zij ook voor jou kiezen. En dat herhaalt zich elke dag. Je kiest voor iemand en blijft voor diegene kiezen, ook op de dagen dat je dat misschien niet echt wilt, want je weet dat het de juiste keuze is.
Paige is mijn juiste keuze. Dat weet ik, net zo zeker als dat ik weet wat mijn naam is. En ik kies haar elke dag, ook dagen als vandaag, en ik weet dat ze mij ook zou kiezen.
Haar wereld kan dan misschien wel instorten, maar ik zal haar er niet mee ten onder laten gaan, net zoals ze mij daar andersom ook van zou weerhouden.
Dus ik besluit gewoon om maar te gaan slapen, en wanneer we weer wakker worden zien we wel hoe we dit op gaan lossen. Ik weet nog niet hoe, maar we komen er wel doorheen.
Ik trek haar warme, gespannen lichaam dichter naar me toe en verberg mijn gezicht in haar haar. Ik sluit mijn ogen. En ik weet nog niet hoe, maar we komen er wel doorheen.

Reacties (2)

  • CrazyUnicornLuf

    Oh, jee........
    Hopen dat Paige een beetje rationeel na blijft denken....

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Awh arme Nathan! Wel knap van hem dat hij zo positief naar Paige blijft

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen