Het is raar om alleen te moeten fietsen, maar toch heeft mijn hoofd besloten me voor de gek te houden en het beeld van mijn bestie op haar fiets naast me te plaatsen. Zodra ik op school aankom, zie ik nog geen van m'n vrienden. Ik ben dan ook de enige van hen die eerste heeft. Met de rugzak op m'n rug loop ik naar het lokaal waar ik dan les zal hebben en meteen voel ik de ogen van alle bovenbouwers op me gericht. De meeste popi's lachen en beginnen me "Psycho Daughter" te noemen, maar de losers kijken me enkel aanmoedigend aan. Er zijn ook enkelen die triest en medelevend kijken, zelfs een paar popi's. Ze weten al van de dood van mijn twee vrienden, alhoewel het mij lijkt dat Isabel en Tianna iedereen hebben verteld dat het míjn schuld is, lijkt het alsof ze mij zien als een slachtoffer. Niemand kijkt me in ieder geval aan alsof het de mijne is, ondanks het feit dat ze me uitschelden met m'n bijnaampje, want ze richten zich niet op het ongeluk.
Zonder enkele aandacht te geven aan de pestkoppen, ga ik zitten en wil een boek pakken, maar al snel hoor ik de stem die ik het meest haat.
'Daar hebben we haar dan, Psycho Daughter. Net zoals haar vader, een moordenaar.'
"Mijn vader is geen moordenaar!' wil ik schreeuwen. "En ik ook niet! Jíj bent de oorzaak van het overlijden van Ryan en Candy!"
Maar wat voor zin zou dat hebben? Het is niet dat het alles alleen maar beter zou kunnen maken. Integendeel zelfs, waarschijnlijk zou de situatie er enkel door verergeren. In plaats daarvan, zucht ik en draai ik met m'n ogen.
'Ach, hou toch je bek dicht.' snauwt een andere stem van achter hen en ik kijk langs ze heen. Verbazing komt in me op als ik zie wie het net voor me op nam. Zack. Hij draagt een donkere trui en een joggingbroek. Zijn ogen zijn glazig en hij heeft wallen onder z'n ogen. Z'n handen heeft hij in de zakken van z'n hoodie gedaan en woedend kijkt hij naar Isabel.
'Hey schatje,' zegt ze met flirterige ogen. 'Wat is er gebeurd? Je ziet er vermoeid uit.'
Hij zucht verontwaardigd.
'Natuurlijk, ik snap niet dat jij wel kan slapen na wat je hebt gedaan.' snauwt hij. 'Er zijn twee onschuldige kinderen gestorven en dat is ónze schuld.'
'Onze schuld?' lacht Tianna met haar demonische heksenlach. 'Laat me niet lachen! Dit heeft Violet gedaan, hoor.'
'Stop met haar de schuld te geven!' roept hij met razende ogen. 'Zíj is hier juist het slachtoffer van jullie pesterijen! En van de mijne ook.'
Hij ontwijkt onze blikken en meteen voel ik medelijden voor hem. Ik sta op en wacht op Isabels reactie.
'Als je het met me wilt uitmaken, weet dan dat dat enkel een negatief effect zal hebben op jóúw reputatie. Dan zul je voortaan bekend staan als de loser die enkel popi was door mij.'
'Het maakt me allemaal niets meer uit.' murmelt hij triest en Tianna grijnst kwaadaardig.
'Als het je toch allemaal niet meer uit maakt, zal ik iedereen maar eens vertellen wat er met je ouders is gebeurd en wat je je tante hebt laten overkomen.'
Zack's ouders zijn tien jaar geleden omgekomen in een auto-ongeluk en doordat hij daarna heel erg van slag was, heeft hij z'n tante nog al gek gemaakt. Ik moet wel toegeven, door de dood van haar broer was ze al depressief waardoor ze ook aan de drugs begon en zo en uiteindelijk begonnen die alles erger te maken. Ze heeft een overdosis maar net overleefd maar ze zijn ook wel eens overvallen thuis en zo'n persoon probeerde haar te verkrachten. De man zit nu nog in de gevangenis, dankzij Zack wel. Hij had namelijk de politie gebeld en met een koekenpan op het hoofd van de man geslagen waardoor hij bewusteloos viel. Door deze belevenissen is zijn tante paranoïde geworden en haar hersens werken nu ook niet meer goed na een ernstige hersenbloeding. Sindsdien verblijft ze in een mentaal ziekenhuis en ik denk dat ze daar nog heel lang zal moeten blijven. Zack heeft zichzelf al die tijd de schuld ervan gegeven, dus dit zal alles alleen maar erger maken.
'Ik hoop dat je op een legoblokje gaat staan!' bijt hij haar toe en hij snelt stampvoetend weg. Even dringt het tot me door dat hij met iemand moet praten, voor hij zichzelf nog gek maakt. Papa en ik moesten ook ons hart luchten bij iemand, als we dat niet hadden gedaan, was alles misschien heel anders gelopen.
'Zack, wacht!' roep ik, rennend achter hem aan.
'Tief op!' sist hij, terwijl hij over z'n schouder kijkt. 'Ik heb op dit moment geen enkele interesse om met iemand te spreken!'
Als ik een gedwee persoon zou zijn geweest, had ik geluisterd, maar natuurlijk niet! Ik neem een sprintje en ga voor hem staan.
'Het boeit me geen ene flikker dat je geen interesse hebt daarin; want of je het nou wil of niet, je hebt het nodig. Ik kan het weten.'
Hij geeft me een klein duwtje en loopt verder, maar ik pak z'n pols.
'Geloof me nou,' zeg ik kalm. 'Ik weet volledig hoe je je voelt, je moet er met iemand over praten en ik ben er nu voor je!'
Een traan loopt over z'n wang en zijn schouders ontspannen.
'Niet hier.' antwoordt hij kortaf en ik knik begripvol.
'Kom naar de Losers Hut, daar zal niemand zijn nu.'

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Ik ben blij dat Zack blijkbaar toch hersens heeft. Dat is een zeer positieve ontwikkeling.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen