'Ik snap het nog steeds niet, waarom wil je zo graag met me praten?'
Geërgerd zucht ik en ik ga op de bank zitten. 'Omdat je het nodig hebt, Zack. Voor je het weet word je nog gek! Je moet er met íemand over praten en aangezien jij naar mij wilde luisteren toen we nog jong waren, zal ik dat nu bij jou doen.'
'Ik heb het je nooit gevraagd,' reageert hij. 'Dus wie zegt dat ik het wíl?'
'Je hebt niks te willen.' antwoord ik een beetje ongeduldig. 'Dus ga zitten en vertel me nou gewoon wat je precies dwars zit!'
Zack deinst geschrokken terug en gaat gedwee zitten op de bank naast me. Ik draai me naar hem toe en kijk hem verwachtvol aan. Uiteindelijk kijkt hij weg en even mompelt hij wat.
'Toen ik de lichamen van Candice en Ryan zag, dacht ik aan m'n ouders.' zegt hij zacht. 'Plotseling kwam het gewoon aan, nu krijg ik dat beeld maar niet van m'n netvlies.'
Een paar tranen biggelen over z'n wangen en ik leg troostend mijn hand op zijn rug. Hij geeft geen enkele reactie, maar kijkt me enkel even aan. Om zijn waterval van verdriet te stoppen, geef k hem een knuffel en even voel ik hem bevriezen.
'Waarom doe je dat?' stamelt hij. Ik laat hem los en kijk hem glimlachend aan.
'Ik dacht dat je er eentje nodig had.'
Blooste hij nou? Of was dat slechts mijn verbeelding?
'Dankje dan.' mompelt hij terwijl hij z'n hoofd weer wegdraait. 'Misschien had je toch gelijk. Ik had het wel nodig om met iemand te praten.'
Ik grinnik. 'Ik heb altíjd gelijk, Zack. Heb je dat nou nog niet door?'

Zodra we klaar zijn met school, loop ik naar de Losers Hut om met Jenna, Tom en Alice te praten. Zouden Jenna en Tom mijn plan wat vinden?
'Fantastisch!' roept Tom enthousiast, voor ik ook maar iets zeggen kan. Jenna knikt bevestigend en ik kan aan Alice zien dat ook zij helemaal over de dolle is.
'Maar misschien is het leuk als er ook een jongen bij zingt,' denkt Tom hard op na. 'Ik niet: ik kan niet zingen, maar iemand die het wel kan!'
Jenna knikt en kijkt me dan aan. 'Ik zal wel vast een groepsapp aanmaken, dan kan jij vast familie en kennissen van Candice vragen voor foto's en filmpjes van toen ze nog jong was en er eventueel zelf naar toe gaan. Tom zal hetzelfde doen met Ryan. Alice en ik zullen alvast samen een leuk liedje uitzoeken. Dan kunnen we er later over praten, maar ik moet nu echt gaan. Ik heb zometeen balletdansen.'
'Doe jij balletdansen?' vraag ik verbaasd en ze knikt.
'Al sinds m'n achtste.'
Ze rent er van door en al gauw gaat ook Tom weg. Alice blijft nog even met me hangen.
'Gaat het goed?' vraagt ze bezorgd. 'Ik bedoel, na wat er allemaal is gebeurd.'
Ik knik en zucht. 'Het is alleen, moeilijker zonder Candice.'
Ze legt haar hand troostend op m'n rug en glimlacht. 'Ik weet hoe je je voelt, echt waar. Mijn beste vriendin stierf ook een paar jaar geleden. Ze kwam om het leven na doodgeschoten te zijn na een vergiste moord. De dader is nog steeds niet gevonden, maar de pijn is nog in leven.'
Het medelijden voor haar groeit en ik glimlach. Zal ik mijn geheimen aan haar toevertrouwen net als zij de hare aan mij toevertrouwt? Ik heb Candice niet meer, dus misschien zal ik nieuwe vriendschappen moeten versterken!
'Ik verloor mijn grote zus, Kaitlyn, twaalf jaar geleden. Ze was toen nog vijftien en het was nog al een dingetje. Ze was op de fiets en werd aangereden. Er was een wond op haar hoofd dat haar uiteindelijk fataal geworden was, ondanks dat mijn hoofd het nog wel eens door elkaar wil halen. Maar ze was ook al suïcidaal, dus is het voor ons nog niet bekend of het nou een ongeluk was, of dat ze expres voor de auto is gefietst. Het lijkt ons logisch dat dat niet zo is, ik bedoel, dan kon ze net zo goed voor een trein springen, of haar polsen verticaal doorsnijden, maar soms had ze de gekste ideeén voor zelfmoord. Ze heeft me verteld dat ze het een keer in de klas had willen doen tijdens geschiedenis door een potlood door haar oog te steken. Ook heeft ze wel eens haar hoofd door de televisie proberen te gooien, maar wij konden haar nog op tijd tegenhouden. Ze had al zoveel dingen geprobeerd en stel nou dat het echt een zelfmoord was, dan is het haar eindelijk gelukt. Maar dat was nog niet alles; ik had ook een broer, Michael. Hij stierf acht jaar geleden. Dat was niet eens zijn schuld. Hij werd net zo erg gepest als Kaitlyn, maar hij weigerde ooit zelf z'n leven te beëindigen. Hij bleef positief en dacht aan de dingen die hij nooit zou willen verliezen. Maar toen wilden zijn vrienden dat hij drugs uitprobeerden. Ectasy om precies te zijn. Hij weigerde, maar al gauw werd hij gedwongen met geweld en kreeg hij een overdosis binnen. Daarna sneuvelde hij. Alsof dat nog niet erg genoeg was, scheidde mijn moeder vier jaar geleden. Ze is een compleet ander mens sindsdien.'

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Het is allemaal echt zo zielig. Ik heb het echt met haar te doen.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen