Het zijn gorgonen! Hun namen zijn anagrammen. Mevrouw Yelareu staat voor Euryale, mevrouw Toniesh heeft een "i" in haar naam geplaatst, maar als je die weghaalt wordt het Stheno en mevrouw de Saum staat voor Medusa! Ze lopen om me heen in een cirkel en even ga ik alle informatie in m'n hoofd na over gorgonen die ik heb. Stheno en Yelareu zijn geloof ik onsterfelijk, maar Medusa niet. Zij was toch eens vermoord door Perseus? Is ze weer opgestaan uit de dood?! Angst vervult mijn lichaam en een huivering loopt een rondje op m'n rug. Maar, waarom kiezen ze specifiek mij?
'Rose, je moet terugkomen!' De jongen die ik het minst had gewild, komt tevoorschijn en ik kijk hem waarschuwend aan. Stefan.
'What the.' begint hij, maar al snel grijpt Stheno hem vast en gooit hem naar mij toe waardoor we allebei vallen met een harde klap op de grond.
'Kijk hoe zwak,' lacht Euryale. 'Kleine halfgodjes, ongelofelijk, willen ze dat zij óns verslaan?'
Halfgodjes? Wij zijn helemaal geen halfgoden! Toch?
'Uh, Rose? Wat heeft dit in hemelsnaam te maken?' schreeuwt Stefan woedend en ik zucht geërgerd.
'Denk je dat ik dat soms weet?'
De gorgonen cirkelen om ons heen terwijl Stefan en ik op staan en met rug tegen rug staan. Plotseling hoor ik een stem van een vrouw. De zachte stem komt me vaag bekend voor, maar het wil maar niet tot me doordringen waar ik haar al eens eerder gehoord heb.
'Pak een wapen!' zegt ze. 'En bedenk een plan, niet als een idioot op de vijand afrennen, dat zal enkel ongeluk veroorzaken!'
Even sluit ik m'n ogen en denk goed na. Dan open ik ze weer en kijk om me heen. Beelden rondom ons, met daarvoor de gorgonen. Ik kijk naar het voorwerp dat zojuist voor m'n voeten is verschenen en Stefan heeft hetzelfde. Het voorwerp voor zijn neus is een lijmstift te zien en ik heb een potlood met een gum voor me. Is dít mijn wapen? Dank u wel, mysterieuze vrouw. Stefan zucht boos.
'Wat moet ik hier dan mee!?' roept hij razend. Heeft hij ook een stem gehoord? Dezelfde of een andere? Wat krijgen we nou?!
Hij pakt het op en houdt het in de lucht, schreeuwend van boosheid.
'Wat moet ik hier mee doen? Die krengen aan de grond vast lijmen?!'
Als hij de dop er af haalt, krijgen wij twee een halve hartaanval. In plaats van een stift van lijm, wordt het namelijk een zwaard. Het heeft een zwarte greep met een ijzeren, glimmende kling die in een schede is gedaan van een weer donkere stof.
'Holy shit?' gilt hij met een hoge stem terwijl hij het wapen goed vastpakt met beide handen. Als dit een magisch wapen zou zijn, zijn de mijne dat dan ook? Twijfelend pak ik het vast en knipper ik even een paar keer met m'n ogen. Al snel veranderen de gum en het potlood in twee bruikbare spullen: een speer en een schild. De woorden van de vrouw spoken nog even door m'n hoofd.
"Bedenk een plan, niet als een idioot op de vijand afrennen, dat zal snel ongeluk veroorzaken."
Voor ik het weet, zie ik de strijdlust vlammen in de ogen van Stefan en ik stamp even hard op z'n voeten. Ik kijk hem waarschuwend aan en fluister het plan dat zich zojuist in mijn hoofd gevormd heeft in z'n oor.
'Dat is echt niet slim,' murmelt hij. 'We moeten ze gewoon verslaan geen vervelend, kut plan achter na gaan.'
'Wel.' snauw ik, een beetje klaar met hem. 'En waag het niet in hun ogen te kijken! Dan zul je hier achtergelaten moeten worden als een standbeeld.'
Ik hoor hem zuchten, maar toch lijkt hij te gehoorzamen en kijkt onmiddellijk naar de grond. Even haal ik diep adem, niet wetend wat ik moet doen. Of nou, wel wetend, maar nog steeds bang dat het zal mislukken. Nee, het zal niet mislukken. Het móét werken! Zonder er nog langer over na te denken, tik ik Stefan aan en tegelijkertijd gooien we ons wapen weg als een boomerang. Ze stoten de zware beelden zo om, dat ze met een harde klap belanden op onze vijanden. De gorgonen worden geraakt en komen pijnlijk op de grond. Enkel Medusa wordt niet geraakt, maar haar zusters zitten onder het puin. De armen die er nog onderuit steken, veranderen in een soort zwarte stof die vervolgens omhoog gaat. Medusa's ogen stralen van pure woede die ik kan voelen branden op m'n huid, maar we kijken haar niet in de ogen aan.
'Hier zullen jullie voor boeten!' roept Medusa woedend en ik zie haar benen opgaan in dezelfde stof als haar zusters gingen. Alleen leeft zij nog. Ik kijk op en bekijk de schade. Hier gaan we een flinke boete voor moeten betalen.
'Waar blijven jullie nou?' hoor ik een van m'n klasgenootjes roepen terwijl hij tevoorschijn komt. Ik voel alle spieren onder m'n huid samentrekken en bijt op m'n lip. Shit. Al betrapt.
'Kom nou, meneer Noriech wacht op jullie! En hebben jullie de andere docenten gezien?'
Is hij blind of zo? Ziet hij die puinhoop dan niet?! Stefan schudt zijn hoofd en de jongen zucht geërgerd. Hij loopt weer verder en al gauw verschijnt Theodor. Zijn reactie is heel anders.
'Oh kut.' zegt hij geschokt en hij kijkt ons aan. Hij kijkt naar onze wapens en Stefan doet snel de dop van het zwaard er weer op zodat het op een doodnormale plakstift lijkt. Het schild en de speer veranderen weer in hun eerdere verschijningen en ik doe ze in m'n zakken.
'We komen er zo aan, hoor.' zegt Stefan verontwaardigd, niet beseffend dat Theodor hetzelfde zien als wij zien. Zodra het tot hem doordringt, kijkt Stefan een beetje wantrouwend naar mijn vriend. 'Dit ga je toch niet doorvertellen, hè?'
Theodor zucht. 'De enige die me zou gaan geloven op deze school is waarschijnlijk meneer Noriech, dus hem is precies wie ik het ga vertellen.'
Hij rent er van door en meteen ben ik zo teleurgesteld als wat. Nu zijn we er helemaal bij.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen