Foto bij 6

Harry Edward Styles


Ik voel me zo disconnected van alles en iedereen. Ik probeer erbij te horen. Mezelf te voelen zoals iedereen zich voelt. Ik ben het zat om mijzelf anders voor te doen dan dat ik ben. Er zijn zoveel dingen die ik voel waarvan ik wil dat mensen het weten, maar ik weet niet hoe ik ze het moet vertellen. Het voelt alsof ik een leven leef van een persoon die ze willen zien, maar ik niet ben. Ik kan mezelf totaal niet mengen met anderen. Ik heb altijd de voorkeur alleen te blijven. Alleen met mijn gedachten en de drugs. Ik kan mezelf niet eens normaal openstellen voor Daya. Het meisje waar ik zo fucking veel van houd. Het voelt alsof ik altijd alleen ben. In alles wat ik doe. Ik was altijd maar de rare, degene die er niet bij hoorde. Soms gaf het me een wel een soort gevoel van blijdschap, eentje die ik niet kan omschrijven. Maar het deed me soms ook zo fucking veel pijn. Zoveel pijn dat ik soms van de wereld wilde verdwijnen. Een nieuw leven wilde starten, maar hoe? Overal werd ik herkend. Ik zal nooit een normaal leven kunnen lijden. Waarom heb ik mezelf zo laten meeslepen? Waarom ben ik een droom gaan leven, die eigenlijk nooit echt een droom voor mij was? Een droom van anderen. Voor heel even, een aantal maanden, dacht ik dat het goed met mij zou komen. Ik voelde me gelukkig. Ik had vier nieuwe vrienden erbij. Vier vrienden die dag en nacht voor mij klaar stonden. Wisten van mijn mentale issues. Wisten van de problemen. Die me soms uit bed trokken, wanneer ik het liefst nooit meer zou opstaan. Mijn geluk deelden, wanneer ik stond te springen. Mij een schouder boden, wanneer ik ontroostbaar was en mijn gevoelens niet meer onder controle kon houden. Niet terug schreeuwden, maar mij juist kalmeerden wanneer er weer iets in mij knapte. Voor me zorgden, wanneer het weer even voelde alsof ik hier niet meer op deze aardbol wilde zijn. Mij als persoon zijnde niet minder leuk vonden door mijn mood swings. Toen de bipolaire stoornis als diagnose werd gesteld, luchtte dat ontzettend op. Het had nu een naam en het was dus verklaarbaar, maar aan de andere kant… Je hebt een stoornis. Je bent gek. Mensen zien je als gek. Verklaren je voor gek. Mensen hadden geen flauw benul wat het inhield en toch… Telkens elke keer opnieuw dat oordeel. Ik ben ontzettend dankbaar over het feit dat het nooit zo in de media is opgeblazen. Ik wilde niet dat mijn fans mij anders gingen zien. Ik wilde hen medelijden niet, deze had ik niet nodig. Ik kon echt wel met deze shit omgaan. Tenminste, dat dacht ik. Het duurde eigenlijk niet heel lang meer daarna, dat One Direction werd opgeheven. Dat we er voor kozen ons eigen pad te betreden. Het was er niet meer. Het was op. Forceren heeft toch geen zin. Als niemand weer wilde, waarom zou je dan doorgaan? Waarom zou je aan een dood paard willen trekken? Wat werd je er beter op? Helemaal niets. Wat had de muziek voor toegevoegde waarde, als niemand het meer voelde? Ik snapte er compleet niets van. En toen realiseerde ik me, dat die vier vrienden eigenlijk niets meer voorstelde. Ik was compleet in de war. Mijn gevoelens en emoties, die al lastig controleerbaar waren, schoten alle kanten op. Ik kon niet meer. Ik moest alles alleen doen. Ik voelde me alles behalve mezelf. Niets voelde echt. Alsof ik in een soort van bubbel had geleefd die jaren. Kort daarna was de eerste keer dat ik met drugs in aanraking kwam. Tuurlijk, de jongens en ik hadden echt wel eens een jointje gerookt. We waren geen heilige boontjes. Het was ook het moment dat ik mijzelf compleet was verloren. Elk klein beetje hoop, dat ik nog in mij had, was compleet weg. Het gevoel dat het ooit nog beter zou worden, was weg. Ik weet niet eens meer hoe eens het kwam. Volgens mij had ik me op een avond weer compleet de tering ingedronken en was het weer een of andere avond dat ik om zes uur in de ochtend huilend aan de bar zat. Volgens mij was dat het moment dat ik Joe had leren kennen en hij me voor het eerst in aanmerking bracht met de drugs. In het begin was het leuk. Het gebeurde wel eens in de weekenden als ik een feestje had. Maar het begint bij een feestje. Daarna wordt het een keer bij iemand thuis en voor je het weet kan je niet meer zonder. Je blijft telkens maar doorgebruiken. Je slaapt niet en dat knaagt aan je. Je bent moe de hele dag door, maar slapen lukt gewoon niet. En om die bijwerking op te heffen, ga je er mee door. Je voelt je opnieuw euforisch. En zo is precies hoe de neerwaartse spiraal werkt. Hoe mensen in de schulden komen. Hoe mensen alles kapot maken. Mensen draaien door. Ik draai door. Daya draait door. We draaien allemaal door. Maar kunnen we stoppen? Nee. Families vallen uit elkaar hierdoor. Mannen of vrouwen die er zo diep in zitten en er niet meer uit kunnen en het gezin opgeven voor deze shit. Het criminele circuit ingaan, omdat ze het niet meer kunnen bekostigen. Zo diep in de problemen raken, tot ze in eens het licht zien. Ze er uit willen en wat fucked up is… Dan is het te laat. Het heeft alles al kapot gemaakt. Hoe de drugs in combinatie werkt met mijn bipolaire ik? Het effect werkt voor mij in het kwadraat. Zowel het euforische als de downer. Ik herken mezelf dan niet eens meer terug en om heel eerlijk te zijn. Het maakt me doodsbang en Daya ook. Ik zie het in haar ogen. Ik zie het iedere dag opnieuw. Ze haat me, maar toch houdt ze zoveel van me dat ze mij niet kan opgeven. Het doet me pijn om zoiets te zien, maar aan de andere kant… Het laat me machtig voelen. Ik heb de controle over haar. Alles wat ik zeg of zeg wat ze moet doen, doet ze. Ze is mijn marionet. Ik leef haar leven. Het voelt verschrikkelijk om het zo te brengen, maar als ik dit niet had… Kan ik zeker niet voor mezelf instaan. Nergens, maar ook nergens in mijn fucking leven heb ik controle over. Mijn gedachten niet. Mijn drugs gebruik niet. Mijn emoties niet. Fucking nergens. Behalve over Daya. Het voelt zo machtig om te weten dat ze haar leven zou geven voor mij. Maakte mij dit een beter persoon? Nee. Maar had ik het niet, dan weet ik niet of ik hier nog wel was. Mijn mooie, lieve en naïeve Daya. Ze had het er echt niet makkelijk mee, maar ik was zo trots op haar. Hoe ze toch met mij dealde iedere dag weer. Er was geen pijl op mij te trekken. De ene dag ging het goed. We communiceerden dan met elkaar, lachten weer samen. We bleven even af van de drugs en slapen dan weer normaal. Eten dan weer normaal. Maar dan gebeurde er iets. Alsof er een knop ergens in mijn hoofd switchte. Alsof daadwerkelijk het licht uitging in mijn hoofd. Het enige wat er dan nog was, was de duisternis die door mijn hoofd spookte. Elke keer als dit gebeurde leek het alsof ik dieper zonk. Steeds dieper naar beneden. Ik ben zo bang. Bang dat ooit een dag ik nooit meer naar boven zou drijven. Het voelt alsof ik naar adem snak. Schreeuwend om help. Maar iedereen kijkt me aan met een blik in hun ogen.. Ze vragen zich af waar ik zo moeilijk over doe, terwijl zij zich prima voelen. Het laat me voelen alsof ik een idioot ben. En het laat me telkens weer afvragen what the fuck er verkeerd met me is. Mijn Daya. Mijn lieve engel. Ze had soms echt niet door dat ik het beste met haar voorhad. Dat ik alles alleen maar deed om haar te helpen. Oké, ik zou niet gaan liegen. Sommige deed ik ook om mezelf beter te laten voelen. Die angst in haar ogen, daar kickte ik soms op. Een zucht verliet mijn mond. Wat een fucked up kut wereld waar we in leven. Meer kon ik er helaas niet van maken. Ook niet minder. Daya en ik hadden het er wel eens over… Wat als we hier niet meer waren? Zouden we iets missen? Zou het uitmaken? Zou echt iemand er wakker van liggen… Zou überhaupt iemand ons missen?


Okeeeee, there is again my darlings. Sorry voor de vertraging, maar ik had even een off week, zat overduidelijk niet lekker in mijn vel en mijn creativiteit was ook ver te zoeken.

Wat vinden jullie van het stukje vanuit Harry's perspectief? Vinden jullie dit fijn? Or not? Let me know, ik ben zoals altijd benieuwd naar jullie mening.

Thanks again!

Reacties (3)

  • NicoleStyles

    Wauw wat een emotie in dit hoofdstuk, heel mooi om te zien hoe Harry zich voelt!

    4 maanden geleden
  • Smexy

    Holy wauw! Prachtig geschreven en inderdaad interessant om van Harry's kant te horen. Ben heel benieuwd hoe dit verder gaat.

    5 maanden geleden
  • Brett

    Mooi hoofdstuk! Was interessant om vanuit Harry's perspectief te lezen (:

    5 maanden geleden
    • S10

      Bedankt voor je lieve berichtje! (:

      5 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here