. . .


Diep vanbinnen wist Juice wel dat hij het aan Chibs had moeten vertellen. Niet alleen omdat het zijn plicht was om wat voor aanknopingspunt dan ook aan de anderen te melden, ook omdat het misschien een klein beetje rust zou hebben geschept in zijn gedachten. Nu maakte hij zich niet alleen zorgen om Raine, Sammy en hun vader, maar was hij ook bang voor de reactie van de anderen wanneer hij het wél zou vertellen – en de conclusies die men zou trekken. Nog steeds volhouden dat Raine Skye’s vriend was, zouden ze dat geloven? Chibs had het niet geloofd, geen moment. Anderen waren wellicht wat trager van begrip, maar hij was geen vreemde voor hen. Vroeg of laat viel het kwartje vast.
      Juice probeerde de gedachten weg te drukken. Hij kon er nu toch niets meer aan veranderen. Bovendien lag Oakland niet om de hoek en hij wilde de kleine Sasha ook niet laten wachten. Wat de gevolgen ook voor hem persoonlijk waren, hij zou er later mee moeten dealen. Nu kon hij zijn aandacht maar beter op de weg richten, voor hij Muis’ auto in de kreukels reed. Ze had aangeboden om mee te gaan, maar Juice wilde niet dat ze haar werk hiervoor afzegde. Het enige wat hij hoefde te doen was een tweejarig kind uit de opvang ophalen. Dat kon hij heus wel. Hij zou geen aandacht trekken in een auto, dus er was geen reden om zich zorgen te maken.
      Door de spanning reed Juice sneller dan toegestaan was, waardoor hij uiteindelijk ruim op tijd bij de opvang was. Hij legitimeerde zich, blijkbaar had Raine al naar de opvang gebeld om te laten weten wie zijn nichtje zou komen ophalen. Een jonge griet verdween door een deur en kwam daarna terug met het kleine meisje aan haar hand.
      ‘Juan!’ riep ze blij, en haar gezicht lichtte op. Ze trok haar hand los uit die van haar begeleidster en holde naar hem toe. Haar rugzakje bonkte tegen haar rug. Zodra ze tegenover hem stond, strekte ze haar armen uit om zich te laten optillen.
      Het was alweer een tijdje geleden dat Juice haar had gezien en hij was een beetje overdonderd door haar enthousiasme. Hij tilde het meisje op en ze klemde gelijk haar armen om zijn hals. Ze giechelde toen hij plagend in haar zij kneep. Heel even glipte hij uit de realiteit vandaan waarin haar opa ontvoerd was. In plaats daarvan zag hij een huis met een grote tuin waar het meisje in rond rende. Ze draaide zich om en zwaaide naar hem. Juice wilde vanuit de deuropening terugzwaaien en merkte toen dat iemand zijn hand al vasthield. Hij keek opzij en kreeg het warm toen hij Raine daar zag staan, die naar hem glimlachte en daarna zijn hoofd tegen Juice’ schouder liet zakken. Geen van tweeën droeg een motorjack, geen van hen had een pistool achter zijn broekband gestopt. De man hief zijn hoofd iets, kuste hem net naast zijn oor en fluisterde toen in het Spaans dat hij gelukkig was.
      Het beeld loste op, en hij stond nu alleen in de ruimte met Sasha. Hij voelde een dof verdriet in zijn borst bij de gedachte dat Raine zich op het moment allesbehalve gelukkig voelde. Hij haalde even adem en vermande zich toen. Op dit moment kon hij toch niet helpen. Als Raine straks hier was en Sasha sliep, kon hij proberen om Raines vader te vinden. De gedachte dat hij de man misschien wel nooit zou ontmoeten, lag als een steen op zijn maag.
      ‘IJsje kopen?’ Het kinderstemmetje trok hem weer uit zijn overpeinzingen vandaan en hielp hem om te focussen.
      ‘Ja, dat kunnen we wel doen,’ zei hij. ‘En daarna gaan we op zoek naar een speeltuin.’ Hij had geen sleutel van Raines huis, dus hij moest nog maar even kijken wat ze zouden doen om de tijd te doden. Als het echt laat werd, boekte hij wel ergens een hotelkamer zodat die kleine kon slapen. Hij zette het meisje weer op de grond en pakte haar hand vast terwijl ze het gebouw verlieten, bang dat hij anders zou struikelen en haar zou laten vallen. Hij had maar weinig kinderen in zijn armen gehouden, erg vertrouwde hij zichzelf niet met hen.
      ‘De juffrouw zei dat tante Sammy een beetje ziek is,’ zei Sasha. ‘En dat opa ook niet kon komen. Gaan we straks daarheen? Na het ijsje kopen en de speeltuin?’ Ze slingerde enthousiast zijn hand heen en weer terwijl ze van stoeptegel naar stoeptegel sprong.
      ‘Raine is onderweg hierheen,’ zei hij. ‘Hij belt me als hij er is.’
      ‘Echt?’ Ze keek met een grote glimlach naar hem op. ‘Dat is leuk! Ik heb hem gemist. En jou ook! Heb jij ome Raine ook gemist? Want hij is jouw beste vriend toch?’
      ‘Ja.’ Zijn stem trilde een beetje omdat hij zijn vriend opeens vreselijk miste. ‘Ja. Ik hou heel van hem.’
      ‘En hou je ook van mij?’ vroeg ze. Ze bleef stilstaan en keek met grote ogen naar hem op.
      Net als Sasha, had ook hij zijn vader nooit gekend. Zijn moeder had hem min of meer verwaarloosd, dus hij wist hoe een klein kind naar de liefde van een volwassene kon verlangen, zelfs al hadden ze geen bloedband. Hij zakte door zijn knieën om haar aan te kijken en wreef even met zijn duim langs haar wangetje. ‘Ja, ik hou ook van jou.’
      Ze flitste weer een glimlach naar hem, daarna omhelsde ze zijn benen.
      ‘Soms ben ik bang dat ome Raine weggaat. Net als mama,’ zei ze zachtjes. ‘Naar die mooie plek waar ik pas naartoe kan als ik heel oud ben. Maar als dat zo is, ga jij dan voor mij zorgen?’
      Hij tilde het meisje op en keek haar aan. ‘Je oom gaat nergens naartoe. Maar ik hoop dat ik wel op een dag voor je mag zorgen. Samen met je oom.’
      Eigenlijk had hij nog nooit zo ver in de toekomst gekeken, maar het beeld dat hij net had gekregen kon hij niet van zijn netvlies schudden. Hij wilde dat. Samenleven met Raine, een vader zijn voor de kleine Sasha en misschien konden ze samen ook nog wel een kindje adopteren. Zijn eigen gedachten maakten hem aan het blozen. Hun clubs wisten nog niet eens van hun relatie, het was nog veel te vroeg om aan zulke dingen te denken. Maar hij kon het hevige verlangen dat hij voelde niet onderdrukken.
      Ze hadden de auto bereikt. Hij zette Sasha op de grond en maakte het portier open, waarna ze op de stoel klom en hij haar gordel vastmaakte. Toen ze goed vastzat, kwam hij weer overeind. Opeens werd er iets donkers over zijn hoofd getrokken. Voor hij kon schreeuwen, kreeg hij een enorme dreun tegen zijn hoofd. Pijn flitste door zijn kop, toen zakte hij in elkaar.

Juice was ervan overtuigd dat zijn schedel gebarsten was. Pijn rolde als golven over hem heen, opnieuw en opnieuw. Zijn oogleden voelden loodzwaar. Toch slaagde hij erin ze op te tillen, al was zijn blik troebel. Tranen? Bloed? Of kwam het door zijn hoofdtrauma?
      Hij bevond zich in een schemerachtige ruimte waar hij stilletjes dankbaar voor was. Alleen de gedachte aan fel licht liet hem vanbinnen al gillen van de pijn. Zijn maag voelde als een centrifuge, hij was kotsmisselijk.
      ‘Hij is bij.’
      Een schim bewoog, knielde voor hem neer.
      Juice staarde de ander wezenloos aan. Hij kon alleen contouren onderscheiden. Zijn armen voelden stijf. Hij probeerde ze te bewegen en merkte toen dat die op zijn rug gebonden waren. Hij verschoof iets, dacht te voelen dat hij op een stoel zat.
      ‘Sasha…’ fluisterde hij. Zijn keel schrijnde. ‘Waar is Sasha?’
      Het was een zinloze vraag, en hij wist niet eens of het hoorbaar was. Zijn oren gonsden alsof hij in een concertzaal met te luide speakers had gestaan. Dit moesten de ontvoerders van Raines vader zijn. Nu hadden ze zijn nichtje ook – en hem. Antwoorden gingen ze hem niet geven.
      Iemand praatte tegen hem, maar de woorden gingen langs hem heen. Hij zag alleen Raines paniekerige gezicht voor zich als hij zich realiseerde dat hij iedereen kwijt was. Klats. Een vlakke hand sloeg tegen zijn wang.
      ‘Hou op met stommetje te spelen.’
      De woorden druppelden zijn hoofd binnen. Het was niet de stem van een vreemde, realiseerde hij zich, al lukte het hem niet om hem te identificeren. Hij kneep zijn ogen even samen en probeerde daarna weer scherp te stellen.
      Er ging een schok door hem heen.
      Esai!
      Een van Raines beste vrienden. Hij wist niet of hij angst of opluchting moest voelen. In elk geval zou die Sasha niets zou aandoen.
      Hij slikte moeizaam.
      ‘Ah, zijn we weer bij?’ klonk het minachtend. ‘Waar is hij?’
      ‘Wie?’ slaagde hij te mompelen. Helder nadenken lukte niet, de pijnscheuten rolden nog steeds door zijn hersenpan.
      ‘Serieus?’ sneerde Esai. ‘Ga je het nog ontkennen? We hebben je op heterdaad betrapt terwijl je zijn nichtje in je auto duwde, ga je echt beweren dat je zijn vader niet hebt meegenomen?’
      ‘W-wat?’
      Juice’ hoofd sloeg naar links toen de man hem opnieuw sloeg, dit keer met zijn vuist. Hij gromde van de pijn, het voelde alsof zijn ruwe ringen zijn huid openrukten. Hij proefde bloed en spuugde het uit.
      ‘Waar is hij? Waar is Antonio?’
      Juice zweeg. Wat kon hij immers zeggen? Dat hij Raine zijn vriend was? Alsof ze dat zouden geloven… En zelfs als dat wel zo was, wat voor moeilijkheden leverde hij Raine dan wel niet op? Hij durfde niet te denken aan wat ze dan met zijn lief zouden doen.
      Weer een klap in zijn gezicht. Juice liet zijn hoofd hangen.
      Esai greep hem echter bij zijn kin en rukte zijn hoofd omhoog. Zijn ogen spuwden vuur. ‘Je verlaat hoe dan ook dit pand niet levend. Maar als je ons vertelt waar Antonio is, bestaat er nog een kans dat we je lijk naar je club sturen in plaats van je aan de varkens te voeren.’
      Het vooruitzicht om te sterven wakkerde opeens wél strijdlust aan. Hij ging rechterop zitten. ‘Ik heb die hele Antonio nooit ontmoet! Waarom zou ik hem willen ontvoeren?’
      Esai spuugde in zijn gezicht. ‘Omdat je erachter bent gekomen dat je vriendin al maanden lang mijn maatje neukt.’
      Allemachtig – dit was absurd. Het kwam echter voort uit leugens die Raine en hij hadden gecreëerd en daardoor kon hij ze niet zomaar ontkrachten.
      ‘Ik heb hier niks mee te maken.’
      ‘Wat deed je dan bij Sasha?’
      Juice wist hoe zwak zijn verweer klonk. ‘Sammy… Sammy vroeg me haar op te halen.’
      De leugen was te doorzichtig – hij zag in Esais woedende ogen dat hij er niets van geloofde.
      ‘Wacht maar. Je zult praten,’ siste hij tussen opeengeklemde kaken toe. ‘En als we met je klaar zijn, zullen we over je lijk heen pissen. Raine zal over je lijk heen pissen.’ Hij keek over zijn schouder en riep iets in het Spaans naar een paar Mayans die vanaf een afstandje toekeken.
      Raine zou hem straks zo vinden… Halfdood, of misschien wel dood… De tranen sprongen in zijn ogen. De waarheid brandde op zijn lippen, maar hij durfde hun niet de waarheid te onthullen. Ze zouden het toch niet geloven, het zou hem niet redden. Misschien vonden ze de gedachte dat hij met zijn vriend sliep nog wel erger dan dat hij zijn familie zou ontvoeren.
      Er kwam een andere man bij hen staan, een kleerkast van een vent.
      ‘Dit is Lucille,’ stelde Esai hem voor. ‘Raad eens waarom?’
      Juice staarde naar de honkbalknuppel die de beer in zijn hand hield, en die nonchalant tegen zijn legerlaars tikte. Het hout was besmeurd met opgedroogd bloed.
      ‘Dus nog één keer,’ zei Esai. ‘Vertel me waar Antonio is.’
      Juice kon hem geen antwoord geven. Angstig schoten zijn ogen tussen de twee Mayans heen en weer, maar geen van hen toonde medelijden. Lucille zwaaide zijn knuppel naar achteren en ramde hem tegen zijn schouder.
      Juice schreeuwde het uit toen het slaghout zijn lijf raakte. Hij kneep zijn ogen dicht, vocht tegen de tranen omdat hij zich niet wilde laten kennen. Het had geen zin, een rauwe pijn worstelde zich naar boven. Fysieke pijn, mentale pijn. Pijn omdat hij Raine nooit meer zou zien, omdat hij zijn lach nooit meer zou horen, omdat zijn lief hem hier straks tot pulp geslagen op de grond zou aantreffen. Omdat hij zou moeten accepteren dat zijn beste vriend zijn geliefde had vermoord.
      ‘Alsjeblieft,’ hoorde hij zichzelf smeken. ‘Het is – het is niet wat je denkt.’
      Het enige antwoord dat hij kreeg was de knuppel. Keer op keer. Op zijn armen, zijn borst, zijn knieën – overal behalve zijn hoofd.
      Maar Juice twijfelde er niet aan dat die fatale klap uiteindelijk zou komen.

Reacties (3)

  • EvaSalvatore

    Hallo,
    Ik had je gemist! Maar dit had ik niet verwacht en ik vind het niet leuk:(SNEL VERDEER

    1 maand geleden
  • VampireMouse

    Wtf!!!!!!!!!! 😱

    1 maand geleden
  • VampireMouse

    Wtf!!!!!!!!!! 😱

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen