Foto bij Scar 155

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Heel lang is ze stil, en ik weet niet of ze er oprecht over nadenkt of dat ze mij gewoon wil laten denken dat ze erover nadenkt. Uiteindelijk zegt ze toch: 'Ik kan het aan.'
Ik spreek haar niet tegen, ook al geloof ik er geen zak van.
Ook al geloof ik achteraf dat het beter was geweest als ik haar niet had laten gaan.

Ik heb eigenlijk zelden zo'n rustige dienst meegemaakt, zeker 's nachts. En eigenlijk is dat maar goed ook, want ik zie dat Paige duizelig wordt als ze zich te snel omdraait of te snel opstaat. We weten allebei dat het komt omdat ze te weinig gegeten heeft, maar we zeggen het geen van beide. Hoewel we wel wat praten, zijn we tijdens onze patrouille vrij stil. Ze zit duidelijk ergens anders met haar gedachten, wat ik haar niet echt kwalijk kan nemen. Iets meer dan twaalf uur geleden kwam ze erachter dat haar vader haar vader niet is. Ik kan niet van haar verwachten dat ze dat nu al heeft verwerkt.
We hoeven maar een halve nachtdienst te draaien, wat betekent dat we maar van middernacht tot drie uur 's nachts hoeven te werken. Dus een paar minuten voor drie zetten we de patrouillewagen weer op de parkeerplaats en beginnen naar het bureau te lopen om uit te klokken, zodat we daarna weer naar huis kunnen gaan.
De dienst zelf was rustig, maar blijkbaar wordt het nu toch spannend, want ineens wordt ons de weg versperd door een onbekende man. Het ziet eruit alsof hij vroeger vrij groot en gespierd was, maar het overduidelijke drugsgebruik heeft hem mager gemaakt, met knokige botten die in zijn vel prikken. Zelfs onder zijn voddige kleren, in het zwakke licht van de maan en lantaarnpalen, kan ik zijn schouders en heupen uit zien steken.
'Kunnen we iets voor u doen, meneer?' vraagt Paige, met die ontspannen stem die ze opzet wanneer ze gespannen is.
Hij kijkt haar aan, met rode, manische ogen. Zijn mond hangt een beetje open. Zijn gebit bestaat uit een wirwar van rotte tanden. Hij geeft geen antwoord.
'Identificeer uzelf,' zeg ik, met een iets barsere stem dan Paige. Mijn intuïtie vertelt me dat er iets niet aan hem klopt.
Hij verplaatst zijn blik naar mij. Nog altijd zegt hij niets.
'Blijf hier,' gebiedt Paige, heel zachtjes. Haar lippen zie ik bijna niet bewegen.
'Wat? Nee,' protesteer ik.
'Nathan, vertrouw me. Het is het beste als één iemand gaat praten en één iemand op de achtergrond blijft om in te kunnen,' zegt ze. 'Kijk dan naar hem. Hij is zwaar onder invloed. Als we allebei naar hem toe lopen, voelt hij zich misschien bedreigd.'
Ze begint al naar de man toe te lopen, maar ik pak haar onderarm vast om haar tegen te houden.
'Laat mij dan naar hem toegaan,' zeg ik zachtjes.
Ze schudt haar hoofd. 'Jij ziet er iets intimiderender uit dan ik. Het komt wel goed. Ik ben een grote meid.'
Ik wil nog protesteren, maar ze geeft me de kans niet en begint naar de onbekende toe te lopen. Automatisch voel ik hoe mijn hand met de seconde dichter naar de holster aan mijn riem gaat, wat ook waarschijnlijk de reden is dat zij degene is die gaat proberen met hem te overleggen.
Tegen de tijd dat Paige binnen handbereik van de man is, heeft hij nog steeds niets gedaan. Maar dan komt hij van het een op het andere moment in beweging.
Hij grijpt haar zonder enige aanleiding bij haar keel en slaat haar tegen de muur van het politiebureau, waar hij haar op haar plaats houdt. Ik trek meteen mijn pistool, maar dan zie ik dat hij zelf ook een vuurwapen heeft en die tegen Paiges wang aan drukt. Hij kijkt naar me om en zegt met een overduidelijke rokersstem: 'Laat het wapen vallen en blijf daar staan.'
In alle paniek weet ik niet meer precies wat het protocol voorschrijft, maar momenteel houdt iemand een pistool tegen het gezicht van de vrouw waar ik van hou, dus ik neem een passieve houding aan en beweeg langzaam mijn hand naar beneden, zodat ik mijn wapen neer kan leggen.
Ik ben echter nog niet eens halverwege wanneer Paige het heft in eigen handen neemt en de controle overgeeft aan haar opvoeding. Alles gaat zo snel dat ik het niet helemaal kan volgen, maar tegen de tijd dat de worsteling afgelopen is ligt de man op zijn rug op de grond, met Paige bovenop hem. Zijn pistool heeft ze tegen zijn hoofd gedrukt.
Ik begin naar hen toe te rennen.
Paige weet echter dat pistolen bijna alleen maar in je voordeel werken van een afstandje, dus ze maakt aanstalten om overeind te komen, zodat ze hem beter onder schot kan houden. Nog voor ze dat heeft kunnen doen grijpt hij haar vast in een zwakke poging haar te overmeesteren. Normaal gesproken zou het niet echt iets uitmaken, want het is niet meer dan een ondoordachte wanhoopsdaad, maar toevallig dringen zijn vingers precies in het litteken op haar rug. Ze slaakt een bloedstollende kreet en er trekt een schok door haar lichaam, waardoor hij erin slaagt haar om te duwen en bovenop haar gaat liggen. Hij is mager, maar wel lang, en het zou me niet verbazen als hij haar momenteel aan het pletten is onder een goede tachtig kilo.
Zonder ook maar een seconde te aarzelen richt ik mijn pistool op hem en haal de trekker over, maar het wapen vuurt geen kogel af. Precies die ene avond dat Paiges leven in gevaar is en ik mijn vuurwapen nodig heb, blokkeert die.
Ondertussen weet Paige een stomp in haar gezicht af te weren, maar dan pakt de man het pistool weer, en het is wel duidelijk dat hij deze keer niet zal wachten voordat hij een kogel door haar hoofd jaagt. Net wanneer hij schiet, weet Paige hem van zich af te duwen, waardoor hij haar niet weet te raken.
En dan klinken er ineens weer schoten. Het zijn er drie, snel achter elkaar. Eerst denk ik weer dat het de vreemdeling is, maar dan hoor ik dat het geluid van ergens achter mij komt en dat de man degene is die geraakt werd. Hij zakt levenloos op de grond, van Paige af.
Ik draai me met een ruk om naar de schutter achter mij, en zie dat het Chris is. Hij draait de dienst na ons, en toen hij over de parkeerplaats naar het bureau liep heeft hij waarschijnlijk het rumoer gehoord.
Hij stopt zijn wapen terug in de holster en rent naar me toe, zijn hoofd witheet van woede. Wanneer hij bij mij aangekomen is, plant hij zijn handen op mijn schouders en duwt me naar achteren.
'Waarom heb je hem godverdomme zelf niet neergeschoten?!' schreeuwt hij. 'Ben je fucking zwakzinnig of zo?! Weet je niet hoe je dat klotepistool moet gebruiken of was je te laf om de fucking trekker over te halen?!'
'Mijn fucking pistool blokkeerde,' snauw ik terwijl ik hem van me afduw en met mijn wijsvinger tegen zijn borstkas prikt. 'En jij was verdomme de laatste persoon die alle wapens schoon heeft gemaakt! En dat heeft Paige bijna het leven gekost!'
Voor het eerst kijkt Chris weer echt naar Paige, maar ik houd mijn blik strak op hem gericht.
Maar dan stuift hij ineens naar haar toe. Ze is net aangevallen en beschoten, dus het is niet heel raar in deze situatie, maar de doodsangst op zijn gezicht zorgt ervoor dat mijn hart een slag overslaan. Wanneer ik naar haar kijk en zie dat er bloed aan haar vingers kleeft, begrijp ik zijn reactie meteen.
'Ben je geraakt?' vraagt hij haar met verstikte stem.
'Mijn arm. Het is maar een schampschot,' probeert Paige ons tevergeefs gerust te stellen. Ze is inmiddels al overeind gekomen, maar ze staat niet heel stevig op haar benen.
Binnen twee tellen sta ik bij hen en met een hand op Chris' borst duw ik hem weg. Ik pak Paiges bloederige rechterarm vast en bestudeer de wond bij haar bovenarm, ten hoogte van haar schouder. Zelfs voor een schampschot is het vrij ondiep, en het is meer een schaafwond dan een schotwond, maar ze is geraakt door een kogel en dat alleen al zegt genoeg. Als de schutter ook maar een paar graden naar rechts had gemikt, had ze nu dood kunnen zijn.
Wanneer ik zachtjes mijn vingers erlangs laat gaan, sist ze met opeengeklemde kaken. Ik laat haar snel weer los.
'Het is maar een krasje,' zegt ze, in een tweede poging mijn bezorgdheid te temperen.
Ik knik stilletjes, niet in staat om iets uit te brengen.
'Was het een van mijn kogels?' vraagt Chris, bijna jammerend. 'Paige, heb ik dat gedaan?'
Ze schudt haar hoofd.
'Het gebeurde toen hij schoot terwijl ik hem van me af duwde,' zegt ze, en ik heb Chris zelden zo opgelucht gezien.
Ik sla mijn armen om Paige heen en omhels haar, waarbij ik haar wond zo goed mogelijk ontwijk.
'Help me er alsjeblieft aan herinneren dat ik nooit meer naar je luister als een stom idee hebt,' fluister ik in haar haar.
Ze strijkt zachtjes door mijn haar.
'Ik ben oké,' belooft ze me, wat tegelijkertijd wel en niet waar is. Het hangt er maar vanaf wat je definitie van "oké" is, en mijn definitie van "oké" bevat geen schotwonden.
Ik laat haar los en rust mijn voorhoofd even tegen de hare. Het kan me niet schelen dat Chris erbij staat.
'Ik hou zo veel van je,' prevel ik, en het voelt alsof ik stik in de woorden. Ik was haar bijna kwijtgeraakt. In één minuut was ik haar bijna kwijtgeraakt.
'Ik ook van jou, liefje,' drukt ze me op het hart en ze trekt zich terug. En ze zegt nog een keer: 'Ik ben oké.'
Ik maak me van haar los en haal een hand door mijn haar.
'We kunnen maar beter naar het bureau gaan. Iemand moet iets aan die arm van jou doen,' zeg ik, en ze knikt.
Ik wend me even tot het lijk van de man, dat nog steeds op de grond ligt. Zijn identiteit moet zo snel mogelijk achterhaald worden, maar niet door mij, en niet door Paige, en niet door Chris. Ons probleem is het niet meer.
'Weet je heel zeker dat het gaat?' hoor ik Chris vragen, en de bezorgdheid in zijn stem klinkt tenenkrommend oprecht.
Chris is één grote paradox, en ik snap helemaal niets van hem. Het ene moment lijkt hij Paige te haten met alles wat hij in zich heeft, en het andere moment lijkt hij helemaal in haar op te gaan, lijkt hij haast wel verliefd op haar. Ik vertrouw Paige en ik weet dat ze me nooit zou bedriegen, maar wanneer ik me naar hen omdraai en zie dat Chris wel heel dicht bij haar staan, kan ik niet anders dan een steek van jaloezie in mijn borstkas voelen.
'Ja. Het gaat. Echt,' stelt ze ook hem gerust, maar hij blijft haar bezorgd aankijken.
Met een gebroken puppyblik in zijn ogen heft hij zijn hand op, vol aarzeling, bijna alsof hij haar wang wil strelen, maar net op het moment dat ik in wil grijpen trekt hij zich terug en slaat zijn blik neer.
'Laten we naar het bureau gaan,' murmelt hij, en wanneer hij net aanstalten maakt om naar het gebouw te lopen, klinken er rennende voetstappen.
Allemaal agenten komen de parkeerplaats op rennen, hun wapens getrokken. Ik zie Marco, en Ashley, en Armando, en Joseph. Er gaat gelijk een zucht van verlichting door me heen.
Marco komt meteen naar ons toerennen en kijkt Paige en mij met een verbleekt gezicht aan.
'Zijn jullie oké? We hoorden schoten en geschreeuw en we zijn meteen komen kijken,' vraagt hij, duidelijk geschrokken.
Paige knikt alsof ze haar verwonde arm is vergeten, maar ik zeg: 'We zijn oké, maar Paige heeft een schampschot aan haar rechterarm die behandeld moet worden.'
Hij kijkt reikt automatisch naar haar arm, maar voordat hij haar aanraakt werpt hij haar een om toestemming vragende blik toe. Pas wanneer ze zachtjes knikt pakt hij haar arm vast en bestudeert de wond, voor zover die zichtbaar is onder haar uniform.
'Het had heel veel erger kunnen zijn,' zegt hij. 'Maar het moet wel even behandeld worden. Als het goed is is dokter Salib nog op het bureau. Jij en Nathan kunnen daar beter even naartoe gaan en dan regel ik dit alles wel. Ik zal ook een nieuw uniform voor je bestellen. Het zal een paar dagen duren voordat die binnen is. Oké?'
Ze knikt weer en bedankt hem zachtjes. Wanneer hij zich tot Chris wendt, lopen Paige en ik weg, het bureau binnen. We lopen in stilte naar het kantoortje van dokter Iesha Salib en met haar goede arm klopt Paige op de deur.
'Kom binnen,' hoor ik haar zeggen, en we gaan naar binnen.
'Hey, Iesha,' zegt Paige.
'Hoi. Wat kan ik voor jullie doen?' vraagt ze met een oprechte glimlach, ook al ziet ze er vermoeid uit.
Ik laat Paige het woord doen en blijf achter haar staan, klaar om te helpen waar nodig.
'Tijdens mijn dienst heb ik een schotwond aan mijn rechterarm opgelopen. Zou je er even naar willen kijken?' vraagt ze en Iesha knikt meteen.
Ze klopt op de behandeltafel en zegt: 'Ga zitten.'
Terwijl ze in haar kastjes rommelt naar de juiste spullen om de wond te kunnen behandelen, vraagt ze: 'Het was rechts, toch?'
'Ja, rechts.'
'Wat is je dominante kant ook alweer?'
'Links,' antwoordt Paige. Ze klinkt een beetje afwezig.
'Oh, gelukkig. Dan zul je er niet zoveel last van hebben,' zegt Iesha. 'Blijft Nathan in de ruimte?'
Ik kijk Paige vragend aan. Zelf wil ik het liefste blijven, maar als zij wil dat ik ga, zal ik gaan.
'Hij blijft, als dat kan,' zegt Paige.
'Geen probleem, hoor,' meldt Iesha terwijl ze op haar bureaustoel met wieltjes de kamer door vliegt om van alles te verzamelen. 'Nathan, kun je haar helpen om het bovenstuk van haar uniform uit te doen?'
Blijkbaar weet het hele bureau al van onze relatie.
'Ja, natuurlijk,' zeg ik meteen en ik maak voorzichtig de knoopjes van het kledingstuk los, één voor één. Wanneer ze allemaal los zijn, help ik haar om het overhemd zo voorzichtig mogelijk uit te doen. Ze krimpt heel even ineen wanneer de stof langs de wond strijkt, maar ze laat er amper iets van merken.
Onder haar uniform had ze nog een hemd aan, dat ze van Iesha wel aan mag houden.
Wanneer ze alles heeft verzameld, rolt ze haar bureaustoel ook naar de behandeltafel en bestudeert met kundige ogen de wond.
'Je hebt heel erg veel geluk gehad. Het lijkt nog het meest op een schaafwond of brandwond. Ik kan niet beloven dat je er geen klein littekentje aan over zal houden, maar ik hoef het niet te hechten. Ik ga de wond echter wel schoonmaken, wat vrij pijnlijk kan zijn, en daarna doe ik er een verband omheen. Is dat goed?' legt ze uit.
Paige knikt.
'Wil je dat ik het plaatselijk verdoof voordat ik het schoon ga maken?' vraagt Iesha.
'Nee, liever niet.'
'Oké, dan begin ik nu gewoon.'
Zodra het schoonmaakgoedje Paiges arm raakt, bijt ze haar tanden op elkaar.
'Je doet haar pijn,' flap ik er gedachteloos uit.
Iesha houdt op met het desinfecteren en kijkt me met opgetrokken wenkbrauwen aan. Ze hoeft niet eens iets te zeggen.
'Sorry, ga maar door,' murmel ik, maar toch blijf ik gespannen naar haar bewegingen kijken
Ze gaat vakkundig te werk, met een gefocuste blik in haar ogen. Ik kan zien dat ze voorzichtig probeert te doen, ook al kan het niet volledig pijnloos zijn.
Tegen de tijd dat ze klaar is met het schoonmaken, staan Paiges ogen vol tranen, ook al heeft ze niet één geluid gemaakt. Ik pak haar goede hand vast en breng die omhoog naar mijn gezicht, zodat ik er een kus op kan geven.
'Ik ga nu je arm verbinden. Ik zal een vrij dun verband aanleggen. Het is gewoon om de oppervlakte van de wond te beschermen. Je voelt er misschien wel iets van, maar de ergste pijn is voorbij, oké?' legt Iesha uit.
Paige knikt weer. 'Oké.'
Het lijkt haar inderdaad een stuk minder pijn te doen, ook al spant ze om de zoveel tijd haar spieren stevig aan. Iesha is net klaar wanneer ik opeens hoor dat ik over mijn walkietalkie wordt opgeroepen.
'Hallo?' vraag ik.
'Nathan, hoi. Kun je zo even naar mijn kantoor komen?' hoor ik Marco vragen.
Ik kijk kort naar Paige, die geruststellend naar me knikt.
'Ik kom eraan,' zeg ik in de walkietalkie, waarna ik me tot Paige wend: 'Zie ik je zometeen in de kantine?'
Ze knikt en staat op van de behandeltafel.
Ik geef een kus op haar wang en zeg: 'Probeer iets te drinken.'
Ze knikt opnieuw en ik loop naar Marco's kantoortje. Wanneer ik naar binnen loop kijkt hij verschrikt naar me op, vanachter zijn bureau.
'Ooit gehoord van kloppen?' vraagt hij.
Ik aarzel even, klop dan op de deur, en doe die achter me dicht. Ik trek een opvouwstoeltje dat tegen de muur geleund staat naar me toe en ga voor Marco's bureau zitten.
'Wat is er?' vraag ik.
Hij zit op zijn bureaustoel, nerveus klikkend met zijn pen.
'Moet ik Hailey nu al bellen of zal ik tot morgen wachten?' vraagt hij.
'Wat?'
'Hailey. Moet ik haar nu wakker bellen of zal ik wachten tot het ochtend is?' vraagt hij opnieuw. 'Want aan de ene kant wil ik haar gewoon laten slapen, maar aan de andere kant wordt ze misschien boos als ze erachter komt dat haar beste vriendin neergeschoten is en ik haar dat niet heb laten weten.'
Ik haal mijn schouders op.
'Weet ik veel,' antwoord ik. 'Weet je al wie die man is?'
Hij knikt en gaat rechtovereind zitten, gelijk een stuk professioneler.
'Owen Styer,' zegt hij, en ik herken de naam meteen. 'Hij werd gezocht voor drugsmisbruik en verkrachting. Blijkbaar had hij geen zin meer om te rennen van de politie.'
Ik produceer een combinatie tussen een zucht en een minachtende snuif. Ik heb een hekel aan dat soort types.
Dan schiet me ineens iets te binnen en vraag ik: 'Waar is Chris, nu?'
'We hebben even gepraat. Daarna is hij naar de kantine gegaan,' antwoordt Marco.
Oh, fuck. Daar is Paige nu ook.
'Hoe gaat het met je, Nathan?' vraagt hij dan en hij kijkt me onderzoekend aan, alsof hij bij me naar binnen wil kijken.
Ik haal mijn schouders op.
'Geschrokken,' zeg ik, en ik kom overeind, ook al zie ik dat hij ervan uit ging dat dit een wat langer gesprek zou worden. 'Ik moet nu gaan, oké? Succes met Hailey. Ik hou van je.'
'Ik ook van jou. Doe even rustig aan,' roept hij me na.
Ik murmel iets over dat ik dat zal doen en doe voorzichtig de deur achter me dicht. Dan begin ik op een hoog tempo door de gangen te lopen. Wanneer ik in de kantine aankom, voel ik opeens de haartjes in mijn nek overeind staan. Paige zie ik nergens.
En Chris ook niet.

Reacties (2)

  • BethGoes

    Ahhh wel schattig dat Nathan opens "ik hou van je" tegen Marco zegt.

    En. Shit. Waar zijn Paige en Chris?

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    O nee.. beter doet Chris niks doms..

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen