M'n telefoon gaat en mijn hart stopt even met kloppen van de schrik. Ik pak het vast en bekijk waarom iemand me om drie uur 's nachts wil bellen. Uiteraard is het niet erg dat je dat doet als je een vriend bent, maar als dit persoon m'n vijand zou zijn, zoals Isabel of Tianna, dan gaat ze er echt aan.
Zodra het scherm aan gaat, zie ik "Zack" staan. Waarom belt hij míj? Meteen neem ik op en noem mijn naam.
'Hey, uh, Violet, sorry dat ik bel, maar uh, ik wist niet wie ik anders moest bellen.'
Verbazing komt in me op en voor een paar seconden voel ik me als verlamd. Niet wetend wat ik anders zou moeten doen, stamel ik wat en uiteindelijk lukt het me wat te zeggen zonder te stotteren.
'Wat is er?'
'Ik weet niet, ik voel me gewoon niet goed, weet je wel. Ik bedoel, ik ben niet ziek of zo, maar ik kan niet slapen en zo. Ik blijf maar denken aan, je weet wel, het ongeluk en zo.'
Ik leef met hem mee. Ik sta op en trek een joggingbroek aan met een hoodie en kijk in de kamer van m'n vader. Hij ligt gewoon vredig te slapen. Om te voorkomen dat hij wakker wordt en in paniek raakt doordat ik niet meer in m'n bed lig, schrijf ik op een briefje dat ik naar Zack ga en leg het bij z'n nachtlampje.
'Ik kom wel,' verzeker ik Zack. 'Dan kunnen we er over praten, ik ben zeker dat je je dan beter zal voelen.'
Zack bedankt me en ik hang op, spring op m'n fiets en rij naar z'n huis. Ik bel aan, leg alles uit aan z'n vermoeide verzorgers en ga daarna naar z'n kamer.
'Zack!' Ik noem z'n naam alsof het het laatste is wat ik doe en tref hem op z'n bed met z'n hoofd omlaag. Hij heeft enkel een joggingbroek aan en pijnlijke sneden zijn te zien op z'n bovenrug.
'Oh god, Zack.' murmel ik. 'Heb je jezelf pijn gedaan?'
Ik loop naar de badkamer en pak een schone handdoek om hem vervolgens nat te maken. Het water drupt er nog een beetje vanaf wanneer ik z'n kamer weer enter. Ik ga op z'n bed zitten en met de koude handdoek over de wonden die hij zelf veroorzaakt heeft. Even hoor ik hem een hoog geluidje maken terwijl hij hard op z'n tanden bijt. Ik voel de spieren onder z'n huid samentrekken als over de wonden ga met de lap.
'Wat is er loos, Zack?' vraag ik bezorgd. 'Waarom deed je dit?'
'Ik voel me schuldig.' is het enige wat uit z'n mond kan komen. 'Ik voel me schuldig over hun dood.'
De gevoelens van medelijden vullen mijn bloedvaten en meteen voel ik me koud worden van binnen. De gillen weerklinken als een echo in m'n oren en ik haal even diep adem.
'Maar jij hebt Ryan en Candice niet gesaboteerd, toch?'
Hij schudt zijn hoofd. 'Maar het gaat niet alleen over hen. Ook mama en papa. En natuurlijk m'n tante...'
De pijn is in z'n stem te horen en ik ga naast hem zitten. Ik kijk hem aan, maar hij ontwijkt mijn blik.
'Weet je, ik heb ook heel vaak mezelf beschuldigt van de dingen die Mike en Keet overkwamen. Ook dacht ik altijd dat ik een slechte dochter was voor m'n moeder en dat ze ons daarom verliet. En ook bij dit ongeluk heb ik steeds weer gedacht dat het mijn schuld was, maar ik besef me dat het niet ónze schuld was. Ondanks dat Tianna en Isabel haar hebben gesaboteerd, is het ook hun schuld niet. Het is noch Ryan noch Candice zelf! Het is het lot. Ik ben niet die persoon die in God gelooft, maar ik geloof toch wel degelijk dat er íets is dat bepaald wat er gebeurd en wanneer.'
Plotseling geeft hij me een knuffel en volgens mij boeit het hem geen ene fuck dat hij nog steeds shirtloos is. Ik moet zeggen, hij had vele spieren en een echte sixpack, maar toch vind ik het best ongemakkelijk. Uiteindelijk maakt het me ook niet meer uit en leg ik mijn handen op z'n rug, nog steeds vochtig maar niet meer bloedend van de sneeën.
'Gaat het weer een beetje?' vraag ik hem zacht.
Hij knikt. 'Bedankt voor het komen, ik had het even nodig.'
Hij laat me los en kijkt me aan met stralende ogen. Ik glimlach en leg mijn hand op z'n schouder.
'Geen probleem,' stel ik hem gerust. 'Ik ben er voor je als je me nodig hebt.'
'Ondanks alles wat ik heb gedaan?' vraagt hij twijfelend. 'Ik bedoel, ik heb je pijn gedaan, je gepest, en toch, toch doe je zo vriendelijk tegen mij?'
'Ik weet wat je doormaakt,' leg ik uit. 'Dus ik begrijp je gedrag toentertijd wel een beetje, maar zodra je niemand meer wat aandoet, denk ik dat we het gewoon achter ons moeten laten. Vergeven is vergeten, right?'
Zijn ogen glinsteren dankbaar en ik geef hem nog een knuffel.
'Ik ga zo denk ik maar naar huis,' zeg ik. 'Dan spreek ik je morgen wel weer, goed?'
Hij knikt en ik verlaat de kamer. In het donker fiets ik terug naar huis, maar een gil in een steegje waar ik langs moet fietsen. Al m'n spieren spannen zich samen voor ieder mogelijk gevaar en ik stap voorzichtig en stil van m'n fiets. In films zie je altijd dat het hoofdpersoon dan "hallo" roept, maar denk je nou echt dat de schurk dan zou antwoorden? Iedereen weet dat als hij of zij een persoon echt wil laten schrikken, het uit het niets moet komen. Ik parkeer mijn fiets en draai hem op slot om vervolgens op de bron van geluid af te lopen. Ik ben klaar voor iedere aanval, maar gelukkig komt er niks. Toch voel ik de misselijkheid omhoog komen, als ik een kind vind. Gewond. Bloedend. En ijskoud. Ik leg mijn vinger in de nek bij de halsslagader, maar voel geen hartslag. Even kijk ik angstig om me heen. Zolang de moordenaar er niet meer is, ben ik veilig. Heb ik nou net wanneer ik het nodig kan hebben geen wapen mee; door mijn paranoia wil ik dat namelijk nog wel eens doen. Ik pak m'n telefoon en bel het alarmnummer terwijl ik de wonden van het kind bekijk. Hij zal acht jaar zijn, I guess. Hij heeft gemene wonden in z'n armen en z'n benen. De wond die hem fataal is geworden is de grote wond in z'n wond. Eén ding weet ik zeker: ik heb geen autopsie nodig om te weten dat de jongen is aangevallen met een doodnormaal keukenmes.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    bovenrug

    Hoe kan hij zichzelf in zijn bovenrug gesneden hebben? Dat is oprecht nog best wel moeilijk om voor elkaar te krijgen.

    Hoe weet ze zo zeker dat het een keukenmes is? Hoeveel moorden heeft zij in het echt gezien met een keukenmes? Hoe kan ze daar zoveel vanaf weten dat ze het precies kan onderscheiden van alle andere soorten messen op de wereld? Een wond van een jachtmes is moeilijk te onderscheiden van dat van een keukenmes, zeker midden in de nacht in een donker steegje.

    Wie heeft dat in godsnaam gedaan? Was het haar vader?! Omg, laat het alsjeblieft niet haar vader zijn!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen