Foto bij Scar 156

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Wanneer ik in de kantine aankom, voel ik opeens de haartjes in mijn nek overeind staan. Paige zie ik nergens.
En Chris ook niet.

Paige en Chris zie ik niet, maar Armando zie ik wel. Hij staat bij het koffiezetapparaat met indrukwekkende snelheid een kop koffie te drinken.
'Armando?' vraag ik.
Hij zet de lege koffiemok neer op de tafel en draait zich naar me om.
'Nathan, wat kan ik voor je doen?' vraagt hij.
'Heb je Paige en Chris gezien?' vraag ik, tevergeefs proberend mijn zenuwen te verbergen.
Hij fronst naar me. Ik zie dat hij zich afvraagt waarom ik er zo paniekerig uit zie, maar hij zegt er niets van.
'Ze waren hier net nog. Paige zei dat ze even naar het toilet ging. En een minuutje later ging Chris ook weg. Hij heeft niet gezegd waar hij naartoe ging,' antwoordt hij. Dan pakt hij opeens een pistool van de tafel en geeft die aan mij. 'Oh, ja. Ik hoorde dat je pistool blokkeerde. Neem deze maar even. Deze doet het.'
Ik bestudeer het wapen kort en stop hem in mijn holster.
'Dank je,' weet ik uit te persen en ik draai me weer om naar de deur.
'Heb je nog hulp nodig?' vraagt hij me nog na, maar ik schud mijn hoofd en loop weg.
Als een bezetene loop ik door de gangen, niet precies wetend waar ik moet zoeken.
Ik heb Paige beloofd dat ik Chris haar nooit pijn zou laten doen, dat ik haar nooit met hem alleen zou laten. Ik heb het haar beloofd. Ik heb het beloofd.
Terwijl ik in gedachten een lijstje maak van alle plekken waar ze mogelijk kunnen zijn, strompel ik paniekerig de verhoorkamer binnen. Ik heb meteen al raak.
Chris heeft haar tegen de muur van de verhoorkamer gedrukt. Hij heeft haar hoofd een stukje opzij geduwd en is haar in haar hals aan het zoenen, zijn lichaam dicht tegen de hare aan gedrukt. Terwijl hij met zijn linkerarm steun zoekt bij de muur, heeft hij zijn rechterhand onder het bovenstuk van haar uniform geschoven en omvat haar borst. Ik kan hem zachtjes horen kreunen.
Paige zelf stribbelt niet eens meer tegen. Haar armen hangen slap langs haar lichaam en haar lippen zijn iets van elkaar geweken, alsof geen enkele spier in haar lichaam nog iets doet. Het lijkt wel alsof ze niet meer in haar eigen lichaam zit, alsof ze heel erg haar best doet om niet meer te bestaan en gewoon aan het wachten is tot het voorbij is. Er druipen stille tranen over haar gezicht, zonder gesnik of geluid. Ik denk niet dat ze me ziet. En zelfs als ze me ziet, is ze te ver heen om erop te reageren.
Ik grijp Chris, die blijkbaar zo opging in zijn eigen gestoordheid dat hij me niet eens heeft gehoord, bij zijn kraag vast en sleur hem van Paige af. Net wanneer hij zich verbijsterd naar me omdraait om te kijken wie zijn aanvaller is, geef ik hem een gemene rechtse hoek, recht tegen zijn slaap. Hij duizelt een paar stappen naar achteren en botst tegen de verhoortafel aan. Ik geef hem nog een klap in zijn gezicht, en nog een, en nog een. Hij weet na een regen van klappen weg te komen, maar ik duw hem ruw achterover, zodat hij valt. Zijn hoofd slaat hard tegen de vloer en hij raakt meteen bewusteloos. Toch geef ik hem nog een trap in zijn ribben met de stalen neuzen van mijn werkschoenen en hij maakt een zacht piepend geluidje. Ik wil op hem in blijven schoppen tot hij niets meer is dan een hoopje botscherven en bloed, en mijn handen jeuken bij het besef dat ik een nieuw, functionerend pistool bij me draag, maar mijn bezorgdheid om Paige wint het en ik ren snel naar haar toe. Ze zit ineengezakt op de vloer, nog steeds met dezelfde waas van leegheid over haar heen. Ze staart betekenisloos voor zich uit. Ik kniel bij haar neer en neem haar gezicht in mijn gehavende handen. Ze kijkt me wel aan, maar ik zie geen herkenning in haar blik. Ze is volledig in shock.
‘Paige?’ vraag ik, mijn ademhaling oppervlakkig en onregelmatig. ‘Paige, lieverd, gaat het?’
Ze kijkt me aan met betraande ogen. Ze is nog steeds helemaal van de kaart, maar ik zie dat het besef langzaam naar binnen sijpelt, druppeltje voor druppeltje.
‘H-Hij… Ik… Hij heeft… Hij heeft me…’ stamelt ze, niet in staat een volzin uit te brengen.
‘Ik weet het,’ zeg ik. ‘Liefje, je bent nu veilig.’
Ze opent haar mond om iets te zeggen, maar wanneer opeens de deur weer ruw open wordt gedaan, komt er alleen maar een verschrikte gil uit. Ik draai me gespannen om. Het is Marco. Met een krijtwit gezicht kijkt hij van Chris’ bewusteloze lichaam op de grond naar Paige en mij.
‘Wat de fuck is hier gebeurd?!’ roept hij met overslaande stem uit.
Paige krimpt ineen door het geschreeuw en slaat doodsbang haar handen voor haar oren. Haar ogen knijpt ze stijf dicht. Ik wend me direct weer tot haar en doe met een trillende hand een poging om over haar gezicht te strijken.
‘Paige, het is oké.’
Marco loopt nerveus naar Chris toe en drukt even twee vingers in zijn nek, zodat hij kan zoeken naar een hartslag. Wanneer hij die gevonden heeft, komt hij snel weer naar ons tweeën toe.
‘Wat is er gebeurd?’ vraagt hij nog een keer, een stuk zachter dan net. Ditmaal klinkt hij juist heel verstikt. Hij hurkt bij ons neer en kijkt van mij naar Paige en weer terug.
Ik kijk hem aan, met een blik waarin zonder twijfel nog steeds mijn woede en minachting te zien is. Toch klinkt mijn stem juist bijna verslagen wanneer ik zeg: ‘Wat denk je zelf?’
Hij slikt, want hij weet dat ik weet wat hij denkt, en daardoor weet hij ook dat hij gelijk moet hebben. Hij komt overeind, werpt nog een blik op Chris, en pakt dan zijn walkietalkie.
Ik weet dat hij om een ambulance gaat vragen, dus ik draai me even naar hem om en zeg: ‘Zorg dat Paige ook naar het ziekenhuis gebracht wordt. Ik wil zeker weten dat het goed gaat met haar.’
Misschien komt haar schijnbaar volledige dissociatie van de buitenwereld puur door de schok en mogelijke onderdrukte herinneringen die weer naar boven zijn gekomen, maar misschien heeft hij haar wel gedrogeerd. Beide scenario’s zijn slecht nieuws, maar het is wel belangrijk dat ik weet welke.
‘Paige?’ vraag ik zachtjes. ‘Paige, kun je me vertellen wat er precies gebeurd is?’
Ze antwoordt niet. Ze kijkt me niet eens aan. Het enige wat ze doet is naar de muur staren, haar gezicht een klein stukje van me afgedraaid, zodat de linkerhelft van haar lichaam een beetje in een schaduw gehuld is. Ik heb geen idee of ze me überhaupt hoort. Maar dan schudt ze zo lichtjes haar hoofd dat ik het nauwelijks kan zien. Haar hand beweegt zich aarzelend naar de mijne toe. Even is ze stil, op een bijna angstige manier, maar dan laat ze haar hand in de mijne glijden en ik voel bijna iets wat lijkt op opluchting.
‘Lieverd, kijk me eens aan,’ zeg ik zachtjes. Nu ik weet dat ik contact met haar heb, wil ik niet zomaar opgeven, bang dat ik haar dan weer kwijtraak in de wirwar van emoties die nu door haar hoofd razen. Wanneer ze het niet uit zichzelf doet, neem ik haar kin voorzichtig tussen de duim en wijsvinger van mijn vrije hand en draai haar gezicht naar die van mij toe. Mijn hele lichaam dreigt spontaan te verkrampen wanneer ik zie dat haar linkerwang een beetje gezwollen en rood is, bijna blauwig. Mijn bloed bevriest en kookt tegelijkertijd in mijn aderen.
Hij heeft haar geslagen.
Hoewel elke vezel in mijn lichaam schreeuwt om iets kapot te maken - het liefst Chris’ gezicht - wil ik Paige geen pijn doen en dwing mezelf om haar nog altijd met zoveel mogelijk tederheid aan te raken.
Plotseling klinkt er opeens gekreun uit Chris' lichaam - dat nog steeds een eindje verderop op de grond ligt - en ik trek Paige automatisch naar me toe. Er gaat een schok door haar heen en ze kruipt tegen me aan, zodat ze praktisch bij me op schoot zit. De angstige, stikkende geluiden die over haar lippen komen zijn voor mij aansporing genoeg om in actie te komen en ik haal met mijn voet naar hem uit. Ik raak hem tegen zijn hoofd en ik heb geen idee of hij ook maar één seconde bij bewustzijn is geweest, maar nu is hij in ieder geval weer bewusteloos en stil, zoals het hoort.
Wanneer ik een korte blik werp op Marco, die net zijn walkie talkie weer wegstopt, zie ik dat hij me wel aankijkt, maar er niets van zegt en geen greintje afkeur in zijn blik heeft liggen. Het ziet er bijna naar uit dat hij Chris zelf een trap verkocht had, als ik het niet had gedaan.
Ondertussen is de paniek uit Paige weggeëbd en heeft het weer plaatsgemaakt voor die verschrikkelijke leegte van net. Ik zet haar weer zo neer dat ze met haar rug tegen de muur aan leunt en doe een poging haar blik te vangen. Zelfs wanneer ze me recht aankijkt, voelt het niet alsof we contact hebben. Ik heb haar nog nooit zo in zichzelf gekeerd gezien.
Ik bekijk de plek op haar wang en zeg: 'Marco, zou je misschien een icepack kunnen gaan halen?'
Hij aarzelt even, alsof hij niet weet of het slim is om mij in mijn eentje achter te laten met Chris, maar uiteindelijk knikt hij en loopt hij naar buiten. Ondertussen ontferm ik me weer over Paige.
De kneuzing op haar wang ziet er vrij pijnlijk uit, en Chris heeft zich duidelijk niet ingehouden, maar haar ogen zien er ook gekneusd uit, op een nog veel ergere manier.
Ik ga voor haar op mijn knieën zitten en leg aarzelend mijn hand op de hare. Ze reageert er niet op. En ze reageert ook niet wanneer ik zachtjes haar naam zeg, en wanneer ik vraag of ze me kan horen. Ik weet niet eens of ze me wel hoort of ziet. Ze staart alleen maar in het niets. Ze beweegt alleen om te knipperen, en elke keer als ze haar ogen weer opent zijn die net zo glazig als eerst.
Na een paar minuten gaat de deur weer open. Wanneer ik over mijn schouder kijk zie ik Marco met een icepack in zijn hand naar binnen lopen, gevolgd door dokter Iesha Salib en Armando.
Ik zie dat Iesha instinctief naar Paige wil lopen om haar te helpen, en in haar ogen zie ik dat ze bezorgd is, maar dan dwingt ze zichzelf toch om naar Chris toe te gaan, zodat ze hem kan onderzoeken. Armando volgt haar. Waarschijnlijk heeft Marco hem erbij geroepen om haar te helpen, voor het geval dat Chris naar een andere plek gedragen moet worden.
Marco geeft het icepack aan mij en ik bedank hem er binnensmonds voor. Ik wend me weer tot Paige en duw het kompres zachtjes tegen haar wang aan. Ze krimpt niet eens ineen van de plotselinge kou. Ik pak een van haar handen vast en hou die zachtjes tegen de icepack aan, zodat ze hem zelf tegen haar gezicht kan houden. Misschien wordt ze weer iets helderder als ze zelf iets moet doen. En hoewel ze er wel in slaagt het ding tegen haar gezicht te houden, blijven haar ogen even leeg.
Wanhopig probeer ik contact met haar te zoeken, maar het is tevergeefs. De vorige keer dat Chris haar aanraakte, viel ze flauw. Nu lijkt ze zelfs nog verder heen te zijn gegaan, ook al zijn haar ogen nog open.
Wanneer ik haar aandachtiger bekijk, zie ik dat hij haar een zuigzoen in haar hals gegeven heeft, en ineens wens ik dat ik hem nog harder had geslagen.
'Heeft ze al iets gezegd?' vraagt Iesha opeens.
Ik had niet door dat ze inmiddels naast me neer was gehurkt, en ik kan niet anders dan een beetje opschrikken van haar stem. Zodra ik haar vraag geregistreerd heb, antwoord ik: 'Toen ik haar net vond wist ze een paar woorden te stamelen, maar daarna is ze... zo... geworden.'
Ik gebaar een beetje aarzelend naar Paige, die nog altijd in dezelfde apathische staat op de grond zit.
Iesha knikt en even weet ze oogcontact met haar te maken, maar al snel heeft ze door dat er inderdaad geen sprake is van echt contact.
'Heeft ze in het verleden een traumatische ervaring meegemaakt of heeft ze vastgestelde PTSS, misschien?’ vraagt ze me, haar stem emotieloos en professioneel.
'Ze heeft PTSS,' antwoord ik, en de woorden smaken vreemd in mijn mond, als een vieze combinatie.
Iesha knikt. Ik weet niet wat er allemaal in haar omgaat, maar ze heeft een perfecte pokerface.
'Weet je toevallig welke arts die diagnose gesteld heeft?' vraagt ze.
Paige is zelf een doctorandus in de psychologie, maar het is nooit officieel vastgesteld of gedocumenteerd.
'De diagnose is nooit officieel gesteld, maar...' Ik slik en een beetje verloren voeg ik eraan toe: '... Ze heeft PTSS.'
'Is ze in het verleden ooit eerder slachtoffer geweest van seksueel geweld?' vraagt Iesha door.
Hoewel ik me heel erg bewust ben van het feit dat Marco er ook bij staat, wil ik het niet achterhouden en antwoord ik: 'Ja. Iets meer dan tien jaar geleden.'
Wanneer ik een korte blik werp op Marco, zie ik dat hij lijkbleek is geworden. Ik leg het echter niet verder uit en wend me weer tot Paige, die haar hand met het inmiddels afgekoelde ijskompres naar beneden laat zakken en in haar schoot laat rusten.
'Hoe gaat het met Chris?' vraag ik met een beetje tegenzin.
Het kan me geen fuck schelen hoe het met hem gaat, maar een knagend iets binnenin mij zorgt ervoor dat ik er toch naar vraag. Ik heb geen spijt van wat ik hem aan heb gedaan, maar ik was dusdanig woedend dat ik even de controle kwijtraakte, en dat vind ik geen fijn gevoel.
'Hij groeit wel weer aan elkaar,' antwoordt ze bitter, en in haar professionele stem schemert eindelijk iets door wat me vertelt dat ze stiekem wenst dat ik hem nog harder geslagen had.
Ik kijk weer naar Paige, met die ondraaglijke leegte in haar blik. Chris groeit wel weer aan elkaar, ja. Hij wel.
Iesha legt even een hand op mijn schouder en zegt dan: 'Ik ga even een glas water voor haar halen, oké? Misschien dat ze wat wil drinken.'
Ik knik.
'Ik ben zo terug.'
Ze loopt weg en in de minuten die volgen probeer ik weer even Paiges aandacht te krijgen, maar na een tijdje geef ik het op en blijf ik maar gewoon stilletjes bij haar zitten. Wanneer ik achterom kijk naar Marco, zie ik dat hij net zijn telefoon gepakt heeft en iemand belt.
Hoewel het midden in de nacht is, wordt er vrij snel opgenomen.
'Hailey, schatje? Hey, lieverd... Nee, alles komt goed... Er is alleen wel iets gebeurd waar je van moet weten, maar je hoeft niet te erg te schrikken, oké? Iedereen is veilig...' hoor ik hem zeggen, waarna hij aan haar uitlegt wat er gebeurd is, van de schietpartij tot wat Chris haar aan heeft gedaan. Wanneer hij het nieuws gebracht heeft, hoor ik dat hij haar gerust probeert te stellen, en na al die jaren herken ik meteen de toon die hij in zijn stem krijgt wanneer Hailey aan het huilen is.
'Het is oké, liefje. Ze is veilig. Het komt wel goed. Er komen nu ambulances aan om Paige en Chris naar het ziekenhuis te brengen, gewoon voor de zekerheid. Ze kunnen er nu elk moment zijn. Nathan blijft bij haar,' probeert hij haar te sussen. 'Zodra ze vertrokken zijn, kom ik je ophalen en gaan wij ook naar het ziekenhuis, oké?'
Ineens voelt het alsof ik hen af aan het luisteren ben, dus ik doe eventjes heel erg mijn best om juist niet naar ze te luisteren.
Iesha komt net de kamer weer binnen en gaat naast mij voor Paige zitten. Ze reikt haar het glas water toe, maar Paige kijkt er niet eens naar. Na een korte aarzeling zet ze het glas maar gewoon neer op de grond, waarna ze een verbandtrommel pakt en zich tot mij wend.
'Nathan, laat me je handen eens zien,' zegt ze en gedachteloos steek ik mijn handen naar haar uit.
Door de klappen die ik uit heb gedeeld liggen mijn knokkels open en hoewel het pijnlijk brandt, is het momenteel niet de ergste pijn die ik voel.
'Ik doe even wat ontsmettingsalcohol op je knokkels. Is dat goed?' vraagt ze terwijl ze alle benodigdheden al pakt.
Ik knik een beetje afwezig. Het geprik terwijl ze de oppervlakkige wonden schoonmaakt voel ik nauwelijks. Wanneer ze klaar is en alles opbergt, kom ik overeind en stap naar Marco, ook al durf ik instinctief niet ver bij Paige uit te buurt te gaan staan.
'Hoe gaat het met Hailey?' vraag ik.
'Geschrokken,' antwoordt hij zo onverschillig mogelijk, maar ik merk dat hij gestrest is. 'Het is nu eenmaal ook niet het fijnste nieuws om mee wakker te worden gemaakt.'
Ik knik.
'Ga anders maar gewoon alvast naar haar toe. Wij redden ons wel,' beloof ik hem, maar hij schudt zijn hoofd.
'Een van mijn werknemers heeft medische hulp nodig,' zegt hij, en het feit dat hij het maar over één werknemer heeft betekent dat Chris inderdaad niet lang meer agent zal zijn. Hij recht zijn pas achtentwintig jaar oude rug en zegt: 'Het is mijn taak om erbij te blijven. Ik ben de commissaris.'
'Je bent een getrouwde commissaris,' zeg ik. 'En ik vind het geen fijn idee dat ze nu alleen is.'
Aan de manier waarop zijn kaakspieren onder zijn huid bewegen, zie ik dat hij het zelf waarschijnlijk een nog minder fijn idee vindt. Wat uiteindelijk zijn beslissing is zullen we nooit weten, want net op dat moment komt het ambulancepersoneel naar binnen, begeleid door Joseph.
Aan de ene kant ben ik geïrriteerd doordat het ze er zo lang over hebben gedaan om hier te komen, maar aan de andere kant ben ik gewoon blij dat ze er überhaupt zijn.
Heel voorzichtig help ik Paige overeind, zodat ik haar niet bang maak. Ze staat een beetje trillend op haar benen, dus ik ben vrij opgelucht wanneer ik zie dat ze twee brancards naar binnen rollen: één voor Chris en één voor Paige.
Ik help Paige het brancard op en doe mijn best om de verplegers bij te houden wanneer ze haar zonder iets te zeggen naar buiten beginnen te rollen.
Aangekomen op de parkeerplaats tillen ze het brancard met Paige de ambulance in en wanneer ik probeer te volgen legt een van de ambulancemedewerkers een hand op mijn schouder om me tegen te houden.
‘Sorry, meneer. U moet hier blijven,’ zegt hij.
Ik schud mijn hoofd, volledig uit het veld geslagen.
‘Maar... D-Dat is mijn vriendin,’ sputter ik.
‘U zult toch echt hier moeten blijven. Regels zijn regels,’ gebiedt hij me en ik voel de wanhoop in me opkomen.
Ik weet niet hoe, maar om de een of andere manier dringt het tot Paige door dat het ambulancepersoneel ons van elkaar probeert te scheiden, en de emotieloze waas maakt plaats voor blinde paniek. Zodra ik de doodsangst in haar ogen zie, worstel ik me langs de verpleger en vang haar op wanneer ze snikkend naar me toe strompelt.
‘Jij moet bij me blijven,’ jammert ze en haar knieën knikken vervaarlijk.
Ik neem haar snel in mijn armen, terwijl ze zich wanhopig aan me vastklampt. Ik ben even zo van mijn stuk gebracht door dat ze ineens weer terug is gekeerd naar de realiteit dat ik een tijdje niets uit kan brengen, maar dan sputter ik snel: ‘Natuurlijk, liefje.’
Ze wendt zich wanhopig tot de ambulancemedewerker die mij toegang probeerde te weigeren en zegt zachtjes snikkend: ‘Hij moet bij mij blijven.’
De verbijsterde jongeman knikt ademloos en ik voel een golf van opluchting door me heen gaan.
Wanneer ik voel dat Paiges benen het begeven, til ik haar snel even op en leg waar weer op het brancard.
De twee verplegers stappen ook naar binnen en trekken de schuifdeuren achter zich dicht. Nog geen seconde later hoor ik de motor starten en rijden we weg.

Reacties (3)

  • BethGoes

    GODVERDOMME KUT CHRIS! HIJ MOET GEWOON MET ZIJN HANDEN VAN HAAR AF BLIJVEN! WAT EEN VIEZERIK! IK BEN HEEL BLIJ DAT NATHAN HEM HEEFT GESLAGEN! NATHAN HAD VOOR MIJN PART BEST EEN KOGEL DOOR CHRIS HEEN MOGEN JAGEN. DODELIJK OF NIET DODELIJK. I DONT CARE. GODVER CHRIS! NU KOMT ER NATUURLIJK WEER GEDOE MET DE COMMESARIS! SHITTTTTTT.

    1 jaar geleden
  • CrazyUnicornLuf

    heftig dit...
    Paige moet weer beter worden!

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    O nee arme Paige, arme arme Paige!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen