Het was nog niet lang geleden toen de mensheid zichzelf hadden uitgeroeid. Geen enkel mens had het zien aankomen. Niet dat het nu nog uitmaakte. Het was allemaal al gebeurd.
Het dierenvolk nam het toen langzaam over, begonnen te wonen op de plekken waar mensen ooit leefden.
Veel grote steden waren veranderd in stille wildernissen. Het plantleven nam de gebouwen tot zich op, wat veel plekken eruit liet als een verlaten stad.
Zonder de mensheid leek alles weer tot bloei te komen.
Sommige, de kleinere dorpjes, bleven langer bestaan. De dieren namen langzamerhand een aantal idealen over van wat de mensheid ooit had achtergelaten.
Er begon weer een economie te ontstaan, huisjes waar dieren in begonnen te leven. Ze gebruikte meer hun poten, ieder geval, zo goed als ze konden.
De meeste wezens bleven liever leven in de bossen. Deze wezens leefde samen met de natuur, zoals ze altijd al hadden gedaan. Ze wilden niets te maken hebben met hoe die stads dieren leefden.
Ze hadden wel vragen, vragen over wat er was gebeurd met het mensenvolk.
Er was wel ooit een oorlog, dat weten ze nog wel, maar hoe het was ontstaan, wat er was gebeurd. Niemand leek het zich te herinneren.
Ze waren wel blij dat het mensenvolk er niet meer was. De natuur werd niet meer aangevallen, ze werden opeens niet meer bedreigd. Ze konden allemaal veilig staan en gaan waar ze wilden.
Maar was hun ergste vijand wel echt verslagen?
Of was er iets wat de mensheid had verslagen?
Zou het nieuwe gevaarte ooit tegen hun keren?
Niemand wist daar het antwoord op.
Niemand leek het ook te schelen.

Reacties (1)

  • Promare

    Sommige, de kleinere dorpjes, bleven langer bestaan. De dieren namen langzamerhand een aantal idealen over van wat de mensheid ooit had achtergelaten.
    Er begon weer een economie te ontstaan, huisjes waar dieren in begonnen te leven. Ze gebruikte meer hun poten, ieder geval, zo goed als ze konden.

    Dit is precies soort verhaal wat ik van jou gewend ben :')

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen