Foto bij 244. - Lucien

Alsof ik in één keer in een ijsbad word gedompeld, zo voelt het als Emma de woorden spreekt. Alle ogen zijn direct op haar gericht - alleen de hertog werpt een bezorgde blik op mij. Jehanne is sneller; ze slaat haar armen om Emma's schouders, het schaamrood op haar kaken.
"Mes plus sincères excuses, messieurs! Mon amie, elle est ... malade." hakkelt ze. Emma duwt haar van zich af.
"I am not unwell!" roept Emma in perfect Engels, haar Schotse accent in alle hevigheid aanwezig. Jehanne kijkt haar stomverbaasd aan. "I am perfectly fine, but very very much marre de cette ... cette pièce de théâtre!" Het halverwege de zin switchen van taal doet me glimlachen. Toen ze net in het paleis was aangekomen, overkwam het ons allebei regelmatig. Nu doen we het grootste deel in het Frans, maar ik zou liegen als ik zeg dat ik Emma's accent niet stiekem mis.
"Edouard!" briest één van de gasten. "Wat is dit?! Verwijder haar! Dit is geen manier om het koninklijk paar aan te spreken!"
"Monsieur! Je vais te mettre the dungeons! Alongside these imposteurs!"
In plaats van Emma aan te spreken, keert Edouard zich naar mij. "Does she know that besides me, no-one can truly understand her?" Zijn Engels heeft een zwaar Frans accent - zwaarder dan dat van mij, maar het is goed te verstaan. Ik glimlach.
"I believe that realisation may have been lost in all the frustrations."
Emma, die het Engels moeiteloos oppikt, kijkt me enigszins verwilderd aan. Ik geef haar mijn beste bemoedigende glimlach en hoop dat die goed overkomt.
"Edouard! Verklaar je nader!" eist een andere gast. De hertog zucht.
"Vrienden... Het spijt me u te moeten mededelen dat u vanavond deel uit heeft gemaakt van een toneelspel. Dat wil zeggen: u bent al langer getuige van spel, maar ik ben er slechts sinds vanavond van op de hoogte."
"Waar heb je het over?" Eén van de mannen, die volgens mij Luis heet, knijpt zijn ogen samen. "Is dit een van je zieke spelletjes?"
"Helaas, Luis. We zijn met zijn allen verwikkeld geraakt in een web van leugens en bedrog. Het was altijd de bedoeling geweest om dat vanavond aan het ligt te brengen, maar..." Hij glimlacht breed naar Emmeline. "de impulsiviteit van de prinses zorgt ervoor dat dit iets minder subtiel gaat dan in eerste instantie de planning was."
"De prinses?" Er stijgt geroezemoes op aan tafel; het stel dat zich voordoet als prins en prinses kijkt ongemakkelijk, maar ze houden zich goed staande. Credit where credit is due.
"Zie, heren, het blijkt dat jullie al dagenlang met twee bedriegers tafelen."
Tijdens het spreken begeef ik me voorzichtig naar de andere kant van de ruimte, waar Emma staat. Iedereen is te zeer op Edouard gericht om het op te merken. Ik pak haar hand. Met een blik vraag ik haar of ze oké is - ze knikt stijfjes.
"Al weken, dan niet maandenlang, doen deze twee zich voor als onze prins en prinses. Een goed bedachte zwendeltruc! Niemand in dit deel van het land weet namelijk hoe zij er echt uitzien. Een mens gelooft wat hij wil geloven."
"Edouard, je hebt teveel wijn gedronken." spuwt een gast - Ramon. "Je wordt oud! Je kan niet zoveel meer hebben als vroeger!"
De hertog glimlacht alleen maar. "Ik snap dat je dat zegt. Ik heb echter verschillende mensen die mijn verhaal zullen bevestigen... Robèrt de Vry en Winoc Cyrasse, hoogstaand legerofficier met een vaste positie op het koninklijk paleis. Daarnaast heb ik nog een bekentenis. Hoewel deze mensen hier aan tafel het niet zijn, zijn wij allen vanavond wel degelijk in het gezelschap van prins Lucien Castellon en prinses Emmeline Middleton."
Het geroezemoes versterkt. Ongeloof prijkt op vrijwel alle gezichten aan tafel. De 'prins en prinses' kijken daar tevreden naar; onder de tafel verstrengelen hun vingers. Ik voel mijn lip omkrullen in woede.
"Je wordt seniel, Edouard. Tijd om het hertogdom over te dragen aan je zoon." Ramon rolt met zijn ogen. "Hier ben ik niet van gediend. Ik vertrek."
"Dat zal helaas niet mogelijk zijn, Ramon." Edouard schudt zijn hoofd. "Alle in- en uitgangen zijn afgesloten, tot nader order van de prins."
"Dan gebied ik bij deze dat ze weer opengaan!" De stem van de 'prins' slaat over en verraad daarmee de zenuwen. "Dit is een belediging voor het koningshuis die wij niet snel zullen vergeten. Ik zal u van uw hertogdom laten strippen! Open de deuren!"
Edouards ogen vallen op mij. "Wat zegt u ervan, hoogheid?"
Het gemompel en gefluister valt per direct stil, alle ogen vinden langzaam hun weg naar mij. Ik klem mijn krul mijn tenen om mijn eigen zenuwen te verbergen.
"Houd ze gesloten." gebied ik. "Houd ze zo totdat ik of mijn vrouw zeg dat ze weer open mogen. Onder geen beding zullen deze twee bedriegers het pand verlaten zonder dat zij geboeid en gekneveld zijn."
Even verwacht ik dat iedereen gaat lachen. Dat blijft uit, maar het is duidelijk dat niemand me gelooft. "Jehanne." Ik draai me naar onze nieuwe vriendin. Haar ogen staan vol ongeloof, ze is duidelijk gekwetst. "We zullen je alles uitleggen, dat beloof ik. Voor nu... Haal alsjeblieft Winoc."
"Hoe weten wij dat dit niet eveneens een toneelstuk is?" eist Luis. "Of sterker, dat zij de bedriegers niet zijn?"
"Allereerst heeft u zojuist mijn echtgenote vloeiend Engels horen praten." zeg ik droogjes. "Voor het feit dat zij de Schotse prinses is..."
"Oefening!" briest een ander.
"Laat haar het dan spreken!" kaatst Emma fel terug. "Laat haar zeggen hoe haar aankomst op het paleis was, in het Engels!"
De 'prinses' trekt bleek weg en schudt haar hoofd. "Ik hoef dit niet te accepteren!"
"Omdat je het niet kan. Werkelijk, zijn jullie allemaal zo achterlijk dat jullie hier in meegaan?!"
"Stel mij een vraag." stel ik voor. "Velen van jullie zullen bekend zijn met verhalen van het paleis, verhalen over mijn vader en mijn broer. Dingen die het gewone volk niet weet."
Een vragenvuur barst los. Er worden zoveel vragen tegelijk gesteld dat ik er niet eentje kan verstaan, laat staan beantwoorden.
"ASSEZ!" brult Edouard dan. "Iedereen. Zitten. Nu."
Schoorvoetend wordt er geluisterd. "Nu, ik weet toevallig dat jullie allen in het bezit zijn van een kostbaar document dat afkomstig is van het paleis." Met zijn ogen scant hij de tafel, blijft hangen bij de bedriegers. Met de seconde zien zij er angstiger uit. "De huwelijksaankondiging. Alleen jullie weten hoe hij eruit ziet. Nee!" Hij houdt een hand op als iemand hem wil onderbreken. "Ik wil niks horen over gestolen uitnodigingen en alles. Daar hebben jullie een punt. Echter, zoals de traditie wil, was de aankondiging verzegeld met een bloem onder de was. Jullie hebben allen direct na opening deze bloem verbrandt om het toekomstig echtpaar geluk toe te wensen. Niemand anders dan jullie en de koninklijke boodschapper heeft deze bloem gezien. Correct?"
Iedereen knikt, zij het met enige tegenzin. Ik wijs mezelf erop om deze man naar zijn wensen te vragen en ze allen te vervullen.
"Dat betekent dat de bedriegers, wie van deze twee stellen het ook moge zijn, geen idee heeft welke bloem er op de aankondiging zat. Een simpele vraag, met duizend mogelijk antwoorden waarvan er maar eentje correct is." Hij glimlacht naar het stel dat nog steeds bij hem aan tafel zit, en dan naar mij en Emma.
"Ik zal het eerst aan onze tafelgasten vragen."
De prinses ziet eruit alsof ze flauw gaat vallen. De prins heeft parels zweet op zijn voorhoofd staan.
"Wel?" dringt Edouard aan.
"Een magnolia." zegt de prins dan uiteindelijk, met meer zelfvertrouwen dan ik op dit moment van hem had verwacht.
Edouard reageert niet op dat antwoord, gebaart simpelweg naar mij en Emma.
"Een blauwe druif, verzegeld met het wapen van Frankrijk." zegt Emma direct. "Op de aankondiging zelf zat, onder het zegel van Schotland, een gedroogd varenblad."
Er is abrupt chaos: de gasten roepen van alles door elkaar heen, Edouard probeert ze tot stilte te manen, de 'prinses' begint dramatisch te huilen en de 'prins'... die staat, voor ik er erg in heb, met een dolk tegen mijn borst gedrukt. In een reflex duw ik Emma achter me, als is ze het daar duidelijk niet mee eens. Maar ik weet niet wat voor wapens deze jongen of zijn metgezel verder heeft en ik wil geen enkel risico lopen. Zelf ben ik - stom genoeg - ongewapend en ik gok dat hetzelfde geld voor ieder van de andere gasten.
De jongen heeft tranen in zijn grijze ogen staan. "Het was het perfecte plan." sist hij. Hij staat zo dichtbij dat ik zijn adem kan ruiken en voelen. "We hebben niks gestolen! Alles wat we hebben, is ons gegeven! Mensen waren dankbaar dat ze ons konden geven, vielen ons aan de voeten simpelweg omdat wij er waren!" Het lemmet prikt pijnlijk tegen mijn huid. "Het is niet eerlijk! Waarom moeten jullie alles krijgen, en wij niks?! We hebben van de straat geleefd, Anna en ik! Terwijl jullie daar in het kasteel zaten te zuipen en jullie je vol zaten te vreten!"
"Laat je wapen vallen." zegt een nieuwe stem. In mijn leven ben ik al vaak dankbaar geweest voor deze stem, maar vandaag spant toch wel echt de kroon. Winoc staat achter de bedrieger, de punt van zijn zwaard tegen de achterkant van de jongen zijn nek, net onder de schedel. "Ik heb mijn leven toegezworen aan het beschermen van prins Lucien Castellon. Laat je wapen vallen of sterf."
"Ik zal hoe dan ook worden opgehangen voor hoogverraad!" De tranen rollen over zijn wangen; zijn gezicht vertrekt in pijn als Winoc zijn zwaard dieper in de huid drukt. Mijn hart raast in mijn keel.
"Laatste kans voordat ik je voor de ogen van je liefje ter aarde doe storten." waarschuwt Winoc. Er zijn maar enkele instanties geweest waarop ik hem zo serieus heb horen klinken en ik ben er dankbaar voor; het beeld past regelrecht in een nachtmerrie, zoveel macht als deze man nu uitstraalt. Hij is werkelijk bereid zijn leven voor mij te geven.
De jongen zakt schokkend van het huilen op zijn knieën. Zijn dolk laat hij los - Emma trapt hem uit handbereik. Ik durf weer voorzichtig adem te halen.
"Wat is je naam?" vraag ik schor.
"Quentin." snikt hij. "Quentin Hallé."
"Quentin Hallé." herhaal ik. "Bij deze laat ik je arresteren, in naam van de koningin, het zij mijn recht als kroonprins, voor hoogverraad en het aanvallen van leden van het koninklijk huis. Daarbij arresteer ik ook jou metgezel, eveneens voor hoogverraad. Het proces en de uiteindelijke straf zullen jullie afwachten in de cellen in Parijs."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen