Foto bij Scar 158

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
‘Klopt het dat u een verzoek had ingediend om met Chris Cassidy te praten als hij weer bij bewustzijn was?’ vraagt de dokter aan Marco. Wanneer hij knikt, zegt ze: ‘Kom maar mee. Hij is wakker.’

Marco wendt zich allereerst tot Hailey en stelt voor: 'Het is de bedoeling dat het een professioneel gesprek wordt, maar als je wilt mag je van mij mee.'
Ze schudt haar hoofd en slaat haar blik neer.
'Nee. Ik... Ik denk niet dat ik dat kan,' zegt ze zachtjes. 'Ik blijf wel hier wachten, oké?'
'Oké, lief,' zegt Marco, waarna hij haar hand in de zijne neemt en zachtjes een kus op haar trouwring drukt.
Alsof hij al weet wat ik ga zeggen, wat waarschijnlijk zo is, draait hij zich naar me om en zegt: 'Je mag mee als je denkt dat je jezelf kan beheersen.'
Ik aarzel, want ik weet dat dat makkelijker gezegd dan gedaan is. Maar dan knik ik. Ik moet met hem kunnen praten. Het moet gewoon. Ook als ik hem dan niet in zijn gezicht mag slaan.
'Ik zal me inhouden,' beloof ik hem.
Hij kijkt me aan.
'Zeker?'
Ik knik.
'Oké, kom dan maar mee,' geeft hij toe, en ik volg hem en de dokter wanneer we door de gangen lopen.
Na een paar minuten komen we aan bij een ziekenhuiskamer en de dokter laat ons naar binnen. Ik kan aan haar zien dat ze niet helemaal zeker weet of het wel zo'n goed idee is om ons met hem alleen te laten, maar ze besluit er niets van te zeggen.
Aangezien Chris nu officieel een misdadiger is, ligt hij in zijn eentje in een kamer. Dat zijn gezicht bont en blauw is en dat zijn linkeroog bijna dicht zit, maakt alle pijn aan mijn geschaafde knokkels het waard.
Hij krimpt ineen wanneer hij me ziet, en dat doet me meer goed dan ik toe wil geven. Zijn rechterpols is met handboeien aan het ziekenhuisbed vastgemaakt, wat me zelfs nog meer goed doet.
Een paar seconden na ons komt er een ziekenhuisbewaker de kamer binnen en ze gaat in de hoek staan. Blijkbaar vertrouwen de artsen ons niet genoeg om ons in ons eentje met Chris achter te laten, wat ergens ook wel begrijpelijk is.
Er staan drie plastic klapstoeltjes in de hoek van de kamer, waar Marco en ik er allebei een van pakken. Marco zet de stoel een de ene kant van het bed neer en gaat er een beetje stijfjes op zitten, alsof hij niet helemaal weet welke houding hij zichzelf moet geven.
Ik ga aan de andere kant van het bed zitten, met mijn stoel omgedraaid, zodat ik er eigenlijk andersom op zit. De rugleuning schermt de voorkant van mijn lichaam af, en zo voelt het alsof ik een beetje van hem wordt afgeschermd. Bovendien kan ik hem zo minder gemakkelijk bespringen als ik mijn zelfbeheersing verlies.
Ik leun met mijn armen op de bovenkant van de rugleuning en kijkt hem aan. Wanneer we voor het eerst echt oogcontact hebben, zie ik een waas voor zijn ogen hangen. Waarschijnlijk hebben ze hem een flinke dosis pijnstillers en kalmeringsmiddelen gegeven.
Hij zegt niets. Ik zeg niets. Marco is uiteindelijke degene die als eerste de stilte doorbreekt.
'Chris,' zegt hij, heel beheerst.
Chris draait zijn hoofd naar hem om en maakt een vragend geluidje.
'Je bent ontslagen,' zegt Marco dan.
'Mijn vader laat dat niet gebeuren,' prevelt Chris. Zijn stem klinkt een beetje slepend, waarschijnlijk door de medicijnen en de ongetwijfeld hersenschudding die hij heeft.
Marco schudt zijn hoofd.
'Je vader heeft heel veel macht, maar er zijn teveel ooggetuigen. Paige was erbij. Nathan was erbij. En ik. En dokter Salib. En Armando. En Joseph,' zegt hij, waarna hij zich naar het bed vooroverbuigt. Er valt een schaduw over zijn gezicht, en hij klinkt heel veel killer dan de Marco die ik ken. 'En de camera's in de verhoorkamer stonden nog aan. Er was nog niemand die ze uit had gedaan. Alles wat je gedaan hebt staat op film.'
Nu zie ik de angst in Chris' gezicht doorbreken, de schok, de wanhoop. Ik denk zelfs een beginsel van tranen in zijn ogen te zien. Ik neem het mezelf bijna kwalijk dat ik ervan geniet - bijna.
'Waarom heb je het gedaan?' vraag ik dan, en ik ben verbaasd over hoe rauw en ongecontroleerd mijn stem klinkt. Ik heb eigenlijk pas door dat ik het hem vraag wanneer ik het mezelf hardop hoor zeggen.
Hij wendt zich tot mij, met een gezicht vol blauwe plekken, ook al zijn het er lang niet genoeg.
'Omdat ik het wilde,' murmelt hij, nauwelijks verstaanbaar. Hij schaamt zich er niet voor. Het is de medicatie die zijn stem zo raar maakt. En diezelfde medicatie zorgt er ook voor dat hij bereid is alles te vertellen wat er in zich opkomt zonder na te denken over de consequenties. 'Omdat ik haar wil.'
Ik voel woede onder mijn huid borrelen, klauwend en vechtend naar zich een weg naar buiten te vechten.
'Heb je enig idee wat je haar aan hebt ge-' begin ik, bijna schreeuwend.
'Nathan, houd je in,' onderbreekt Marco me en ik haal zuchtend een hand door mijn haar. Ik werp een korte blik op de bewaker in de hoek, maar haar gezicht is een leeg blad.
Marco pakt een microfoontje uit zijn zak en legt die op de rand van het bed neer.
'Vanaf dit moment wordt dit hele gesprek opgenomen,' zegt hij. 'Vertel me wat er gebeurt is, Chris.'
Even gaan zijn ogen dicht, en bijna denk ik dat hij in slaap zal vallen. Maar dan gaan zijn oogleden een stukje uit elkaar en likt hij over zijn droge lippen.
'We waren in de kantine. Armando, zij, en ik. En ik... ik... ik móést even met haar praten. Het moest gewoon. Ik moest even alleen met haar zijn. Dus toen ze naar het plee ging, ben ik haar na een minuutje of zo gevolgd. Ik heb haar bij de wc's opgewacht, en toen ze naar buiten kwam vroeg ik of ze even mee wilde komen. Eerst wilde ze niet, en ze vroeg waarom. Ze was heel zenuwachtig en bang en zo, en ik vertelde haar dat ik echt niet zou bijten of zo. Ik zei dat het belangrijk was. Uiteindelijk ging ze met me mee. Ze vroeg of ik jou ergens had gezien, maar ik negeerde haar maar gewoon,' begint hij en het is afgrijselijk, want ik kan het precies voor me zien. 'Toen we in de verhoorkamer waren, vertelde ik haar... alles wat ik haar wilde vertellen. Dat ik verliefd op haar was. Dat ik van haar hield. Dat ik haar zo graag wilde, en dat ik haar zou kunnen beschermen waar jij dat niet zou kunnen, en dat we zo goed bij elkaar zouden passen. Ik zei dat ik haar alles kon geven wat jij haar niet kon geven, en dat ze me een kans moest geven.'
Ik knijp in de stoel om mijn woede te kunnen bedwingen.
'Bullshit,' sis ik met opeengeklemde kaken.
Hij kijkt me aan en schudt loom zijn hoofd.
'Nee. Nee, ik ben verliefd op haar,' weet hij uit te brengen.
'Dat ben je niet.'
'Ik hou van haar.'
'Je weet niet eens wat dat betekent,' snauw ik hem toe. 'Je bent gewoon een-'
'Nathan,' onderbreekt Marco me weer, waarna hij zich weer tot de klootzak in het ziekenhuisbed wendt. 'Ga verder, Chris. Wat gebeurde er toen?'
Hij likt weer even over zijn droge lippen. Zijn ademhaling is diep en langzaam, en hoewel hij degene is die het meest in de problemen zit, lijkt het wel alsof hij de kalmste persoon in de hele kamer is.
'Ze wilde weglopen, maar ik pakte haar vast zodat ze niet weg kon gaan. En toen...' Hij tilt zijn rechterhand op. Zijn gehele onderarm zit onder de krassen, diep genoeg om te bloeden. Dat was me nog niet opgevallen. 'Ik zei dat ze op moest houden met tegenstribbelen, maar dat deed ze niet, en na een kleine worsteling werd ze opeens... anders. Het was alsof ze ergens van schrok. Ze aarzelde, en het leek ineens alsof ze elk moment door haar benen kon zakken. Dus ik duwde haar tegen de muur en begon haar te kussen. Ze probeerde me nog wel van zich af te duwen, maar het leek alsof haar spieren niet meer werkte. Ze begon te huilen en toen ik haar in haar hals begon te zoenen begon ze iets te jammeren over "niet weer, alsjeblieft" of zo. Het was echt heel raar. Ik negeerde het maar gewoon.'
Ik voel me licht in mijn hoofd worden, en ik wil hem heel graag heel veel pijn doen, maar ik denk niet dat ik op zou kunnen staan. Alle spieren in mijn lichaam zijn dusdanig gespannen dat het pijn doet en ik ben zo van slag dat alles een beetje een wazig randje heeft.
'Toen ik mijn hand onder haar kleren deed om haar tieten te voelen, begon ze zich weer te verzetten. Ze kon niet echt iets doen, maar ze bleef maar van die zwakke pogingen doen om me weg te duwen, en ik wilde dat ze daarmee ophield. Ik... Ik heb haar geslagen. Gewoon met de vlakke hand. Ik... Ik deed het echt niet heel hard en ik wilde haar niet verwonden of zo, maar ze... ze moest gewoon even ophouden met tegenstribbelen en ik was gewoon zo boos,' vertelt hij en ik doe mijn ogen dicht, met mijn hoofd in mijn handen. Ik voel me misselijk en mijn buik doet pijn. Chris zucht en fluistert, bijna in een kreun: 'Ze rook zo lekker.'
Ik klem mijn kaken zo hard op elkaar dat ik bijna bang ben dat ik een tand kapot zal bijten. Marco werpt me even een bezorgde blik toe, waardoor ik me afvraag hoe gestoord ik eruit zie.
'En toen?' vraagt Marco. Ik kan aan hem horen dat ook hij vervuld is met afschuw.
'Toen kwam Nathan. En toen raakte ik bewusteloos. En toen werd ik wakker. En toen...' Hij rinkelt even met de handboeien die hem aan het bed houden.
'Als ik je niet tegen had gehouden, hoe ver was je dan gegaan?' vraag ik, en de woorden voelen aan als glas wanneer ze door mijn keel naar boven komen. Ik moet het weten, ook al weet ik niet of ik het wel wil weten.
Hij haalt moeizaam zijn schouders op, alsof het allemaal niet zoveel uitmaakt.
'Zover als ze me had laten gaan,' antwoordt hij.
De woede vlamt zo agressief door me heen dat er een schok door mijn lichaam gaat.
'Ze liet je helemaal niets doen. Alles wat je gedaan hebt, was tegen haar wil in,' weet ik uit te brengen. Mijn stem klinkt rauwer en dieper dan normaal, en ik klink niet helemaal meer als mezelf. 'Als ik je niet tegen had gehouden, had je haar dan verkracht?'
Hij trekt een gezicht alsof hij iets vies ruikt.
'Verkracht is zo'n naar woord,' murmelt hij.
Bijna ontplof ik, maar ik weet mezelf in bedwang te houden.
'Ja, maar het is wel het woord dat ik ga gebruiken,' sis ik tussen opeengeklemde kaken door. 'Ik vraag het je nog één keer: had je haar verkracht als je de kans had gehad?'
Heel lang is hij stil, en net wanneer ik me af begin te vragen of hij me wel gehoord heeft, antwoordt hij een schorre: 'Ja.'
Er valt een stilte. Er zijn miljoenen dingen die op dit moment zouden kunnen worden gezegd, maar ik ben gewoon zo verbijsterd dat ik niet weet wat te zeggen. Wanneer ik naar Marco kijk, zie ik dat hij ook van zijn stuk gebracht is, en wanneer ik naar de bewaker kijk zie ik dat zij er niet uitziet alsof ze me tegen zou houden als ik nu Chris' schedel door midden zou splijten, ook al is dat wel waarom ze hier is.
'Dat is alles wat ik nu hoefde te weten,' zegt Marco, en hij zet de opname-apparatuur af.
Dan wendt hij zich heel even tot de bewaker en kijkt haar vragend aan. Hij ziet er ineens een stuk professioneler uit dan de slungelige jongen waar ik mee ben opgevoed, een stuk gezaghebbender. Wanneer de bewaker kort knikt en de ruimte verlaat, vraag ik me opeens af of hoofdcommissaris Cassidy de enige is die een hele hoop invloed heeft in de regio.
De deur gaat achter haar dicht, en ineens zijn we nog maar met z'n drieën in de ruimte. Er valt een schaduw over Marco's gezicht heen, een duisternis die ik maar heel zelden bij hem heb gezien. Ik heb hem maar een paar keer eerder zo gezien, in de tijd dat we Hailey leerden kennen en ze nog regelmatig als boksbal gebruikt werd door Dean.
Hij staat kalm op uit zijn stoel, bijna nonchalant, en buig zich voorover naar Chris, zijn handen op het bed. Er ligt een gevaarlijke glans in zijn ogen wanneer hij rustig zegt: 'Kijk me aan, Chris.'
Chris, die zijn voormalige baas nog nooit zo gezien heeft, doet met een terechte angst in zijn blik wat er van hem wordt gevraagd.
'Je bent je baan kwijt. Je reputatie gaat naar de kloten, en je zult nooit meer een succesvolle carrière hebben. En je zult naar de gevangenis gaan, voor minstens een paar jaar. Daar zorg ik persoonlijk voor. En je weet dat politieagenten die in de gevangenis terechtkomen over het algemeen niet heel hartelijk ontvangen worden door de andere gevangenen.' Hij praat langzamer dan normaal, en met een lagere stem, zodat elk woord goed binnendringt. 'En zelfs als je de gevangenis wel overleeft, zul je nooit meer bij Paige in de buurt komen. Ook daar zal ik voor zorgen. Als je wel bij haar in de buurt komt, kan zelfs je pappie je niet meer beschermen. Begrijp je dat?'
Chris antwoordt niet, ook al ziet hij er dusdanig bleek uit dat het niet anders kan dan dat hij het heel goed begrepen heeft. Wanneer Marco vindt dat het te lang duurt voordat hij een antwoord krijgt, schenkt hij Chris een kille, ijzige glimlach.
'Sorry. Misschien heb je me niet goed verstaan. Ik vroeg: begrijp je dat?' herhaalt hij.
Chris slaagt erin om ademloos te knikken.
'Ik begrijp het,' stoot hij uit.
Marco glimlacht weer diezelfde onvriendelijke glimlach.
'Mooi,' zegt hij, waarna hij naar mij kijkt. 'Heb jij nog wat te zeggen, Nathan?'
Eventjes ben ik stil, maar dan schud ik van nee en kom ik overeind.
'Als ik nog een seconde langer in deze kamer blijf, breek ik zijn kaak,' zeg ik, en met onvaste stappen loop ik naar buiten.
Ik zwalk door de gangen, weg van de ziekenhuiskamer, zonder te weten waar ik precies naartoe moet.
Ik zie voor me hoe Chris zijn armen om Paiges soepele, kwetsbare middel slaat wanneer ze weg probeert te komen, en hoe Paige haar nagels in zijn vlees begraaft, wanhopig om losgelaten te worden.
Het voelt alsof mijn benen langzaam vloeibaar worden.
Ik zie voor me hoe Chris haar tegen de muur duwt en zijn mond op de hare drukt. Ik zie voor me hoe de tranen over haar wangen beginnen te rollen.
In al mijn onoplettendheid bots ik tegen iemand op, maar ik kan het me niet opbrengen om mijn excuses aan te bieden.
Ik zie voor me dat Chris zijn mond over haar hals laat gaan en zijn hand onder haar shirt omhoog laat glijden, en dat hij haar in haar gezicht slaat wanneer ze zich verzet.
Blindelings strompel ik een van de toiletten binnen.
Ik zie voor me wat er gebeurd was als ik hen niet op tijd had gevonden.
Ik val bij het eerste de beste toilet op mijn knieën en geef over.

Reacties (3)

  • Hermione2003

    Arme Nathan... hopelijk komt Paige er weer bovenop

    1 jaar geleden
  • BethGoes

    Ik begin Marco steeds meer te mogen!

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Awh Nathan!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen