. . .


Zijn vader was weg…
      Raine kon het maar niet bevatten. Waarom zou iemand in vredesnaam zijn váder ontvoeren? Ze waren niet rijk, hij had geen banden met wat voor shady organisatie dan ook… zijn vader was gewoon een verdrietige, simple man die al genoeg had meegemaakt omdat dit óók nog te moeten doorstaan.
      Misschien zaten ze er wel naast. Misschien was zijn vader gewoon onwel geworden en had hij geen identificatie bij zich gehad…
      De tocht naar Oakland had nog nooit zo lang geduurd. Toen hij eindelijk zijn motor had geparkeerd beende hij naar binnen toe zonder op de anderen te wachten. Er was maar één Mayan in het clubhuis aanwezig. Dat vond hij een goed teken; hopelijk was de rest dan iets op het spoor.
      Vluchtig omhelsde hij Giorgio, de oudste van zijn broeders.
      ‘Ze hebben hem gepakt. De dader.’
      Giorgio was altijd al een man van weinig woorden geweest, ook nu droeg hij Raine met een hoofdgebaar op om hem te volgen. Door een deur gingen ze naar de werkplaats toe, en vandaar naar een loods die eraan vastzat. Er zat iemand op een stoel, zijn hoofd voorovergebogen.
      ‘Ah, je bent net op tijd voor de grand finale,’ riep Esai over zijn schouder. Hij pakte de knuppel uit Lucilles hand en stak die naar Raine uit.
      Raines ogen schoten weer naar de man die ze gevangen hadden genomen. Veel leven leek er niet meer in te zitten.
      Een tl-buis flikkerde. In het veranderende licht ving Raine opeens een glimp op van een deels kaalgeschoren hoofd en tatoeages. Abrupt bleef hij staan. Plotseling kon hij geen adem meer halen, de ruimte tolde om hem heen. Is dat… Is dat…
      Hij knipperde met zijn ogen, ervan overtuigd dat het gewoon een angstbeeld was dat hem plaagde. Maar nee – het was hem.
      Het was hem echt.
      ‘Oh nee,’ fluisterde hij. ‘O nee, wat hebben jullie gedaan?’
      Hij negeerde de uitgestoken knuppel en holde naar zijn vriend toe. Tranen verdrongen zich in zijn ogen toen hij zag hoe erg hij bloedde. Hij viel op zijn knieën voor hem neer en nam zijn gezicht tussen zijn handen.
      ‘Juice…’ zei hij indringend. ‘Juice… Lieverd kijk me aan. Hoor je me?’
      Juice reageerde niet.
      Iemand greep hem bij zijn schouders en trok hem naar achteren. ‘Wat de fuck doe je? Hij is het Raine, we hebben hem op heterda-’
      Raine vloog overeind en greep Esai bij zijn strot. ‘Hij is mijn vriend, idioot! Je hebt mijn vriend verrot geslagen. Ik had hem gevráágd om Sasha op te halen! Wat is er mis met jullie man!’ Hij voelde tranen langs zijn wangen kriebelden. Snikkend duwde hij Esai van zich af. Dit zou hij later moeten rechtzetten. Nu wilde hij alleen maar Juice hiervandaan halen. Hij trok een mes en sneed de touwen rondom Juice’ polsen los. Direct zakte hij voorover, tegen Raine aan. Hij kermde zacht. Het geluid joeg een steek door zijn hart.
      ‘Sorry,’ fluisterde hij. ‘Het spijt me zo erg lieverd.’ Hij haalde diep adem, dwong zijn tranen weg. Voorzichtig schoof hij zijn arm onder Juice’ knieën, zijn andere arm sloeg hij om Juice’ rug. Daarna tilde hij hem op en draaide zich om, zijn vriend in zijn armen.
      ‘Sta daar niet zo en haal een dokter,’ snauwde hij naar Esai. Daarna landde zijn donkere blik op Lucille. ‘En jij… Als hij dit niet overleeft sla ik jouw schedel in.’
      Het kon hem niet schelen dat de Mayan twee keer zo breed was als hijzelf. Hij bleef niet staan om te wachten tot iemand commentaar op hem leverde, maar keerde zich van hen af en droeg Juice door de loods en de werkplaats naar zijn kamer. Moeizaam viste hij zijn sleutel uit zijn zak, daarna schoof hij die met trillende vingers in de deur en duwde de klink met zijn elleboog naar beneden.
      Voorzichtig legde hij zijn vriend op zijn bed neer. De deur draaide hij weer op slot; behalve een arts zou hij niemand binnenlaten. Nadat hij zich omgedraaid had, haalde hij diep adem. Hij staarde naar Juice’ roerloze lichaam, naar de blauwe plekken die zich al op zijn armen en zijn gezicht gevormd hadden en het bloed dat de hals van zijn shirt bedekte. Het was een afschuwelijk zicht, eentje dat hem aan de grond genageld hield.
      Het was zo… cru. Hij had er gewoon geen woorden voor.
      Zelf was hij bijna gestorven doordat hij twee Sons had willen helpen.
      Nu overkwam Juice bijna hetzelfde omdat hij Raine te hulp was geschoten.
      Een overweldigend schuldgevoel liet bijna zijn knieën knikken. Had hij dit kunnen voorkomen? Had hij rekening met het feit moeten houden dat Juice een van zijn broeders tegen het lijf kon lopen? Weer prikten de tranen in zijn ogen. Bang dat zijn benen hem niet veel langer konden dragen, zakte hij op het bed neer en streek heel voorzichtig langs Juice’ wang, daar waar zijn huid niet verkleurd was. Zijn lip was gespleten, opgedroogd bloed en speeksel zat op zijn kin. Zijn rechteroog zat dicht… Een beetje opluchting sijpelde zijn hart binnen toen hij zich realiseerde dat de verwondingen in zijn gezicht vrij oppervlakkig waren en dat die klootzakken niet op zijn schedel hadden ingeslagen.
      Voorzichtig legde hij zijn vingers om Juice’ hand heen. Hij verstijfde toen Juice zijn hand omdraaide en hun vingers tussen elkaar vielen. Zijn blik schoot weer naar het gezicht van zijn vriend, en hij zag dat zijn ogen langzaam opengingen.
      Zijn lippen bewogen, de fluisteringen waren echter te zwak.
      ‘Probeer maar niet te praten,’ zei hij.
      Toch schraapte Juice zijn keel. ‘Ik heb het… Ze niet verteld.’
      ‘Wat niet?’ vroeg hij verward.
      ‘Van jou… en mij.’
      ‘Oh Juice…’ Zijn onderlip begon weer te trillen. Had hij al die pijn doorstaan omdat hij hun geheim had willen bewaren? Zelf had hij daar niet eens over nagedacht. Hij besloot het echter niet te zeggen, hij wilde niet dat Juice dacht dat hij voor niets zo erg had geleden.
      ‘Kan ik iets voor je doen? Wil je wat water? Er is een dokter onderweg.’
      ‘Water… is goed.’
      Raine kwam meteen overeind en vulde in de badkamer een glas water. Hij stapelde de twee kussens op het bed op tegen de muur en hielp Juice rechtop te gaan zitten. Steeds wanneer er een jammerkreetje over zijn lippen rolde, was het Raine die ineenkromp. Stilletjes hielp hij Juice het glas vasthouden terwijl hij een paar kleine slokjes kwam.
      ‘Hebben ze… je vader… gevonden?’
      Raine haalde scherp adem. Het deed hem veel dat dát uitgerekend de vraag was die zijn vriend bezighield.
      ‘Nee,’ zei hij zacht.
      ‘Ik… kan helpen.’
      Raine kneep zijn ogen even dicht. Allemachtig, wat hield hij veel van deze man. Hij raakte er zo door geëmotioneerd dat hij niet goed wist wat hij moest antwoorden.
      ‘Eerst moeten we jou hierboven op helpen,’ zei hij uiteindelijk. ‘Kom, laat me je helpen om je kleren uit te trekken, dan kan de arts je verwondingen beter bekijken.’
      Raines maag verkrampte toen hij voorzichtig Juice’ shirt oprolde en de vele felrode en paarse plekken zag die zijn ribben en zijden bedekten. Het kon niet anders dan dat sommige gebroken waren. Weer snifte hij zachtjes. Dat zijn vriend zo mishandeld was, was één ding. Dat het zijn broeders, mensen van wie hij híéld, waren die hem dit hadden aangedaan, was nog veel erger. Zeker omdat hij zélf degene was geweest die hen niet over Juice had durven vertellen. Ergens, op een verknipte manier, was híj verantwoordelijk voor Juice’ pijn.
      Er ging een rilling door hem heen toen Juice’ vingertoppen opeens lichtjes langs zijn betraande wang streken. De beweging moest pijn doen, maar de aanraking voelde als een stille belofte van vergeving. Hij ving Juice’ hand op en kuste een voor een zijn vingertoppen. Er was zo veel wat hij tegen hem wilde zeggen, maar zijn keel voelde dik en hij kreeg er geen woord uitgeperst.
      Uiteindelijk besloot hij te zwijgen en maakte hij Juice’ riem los zodat hij zijn spijkerbroek een stuk naar beneden kon trekken. De zijkant van de groene boxer die hij droeg was doordrenkt met bloed, zijn heup zat vol gruwelijke schaafwonden en afgrijselijke plekken waar zijn shirt omhoog gekropen moest zijn. Hij kneep zijn lippen op elkaar in een poging te voorkomen dat hij wéér ging huilen. De emoties bleven echter zijn keel dichtknijpen. Dat zijn vader ontvoerd was, was al heftig genoeg. Dat zijn vriend nu ook nog mishandeld was… Het maakte hem misselijk.
      Er werd op de deur geklopt. Raine kwam overeind en draaide de sleutel om. Het was Melany, de oudere zus van een van zijn broeders die. Ze werkte bij de spoedeisende hulp van het lokale ziekenhuis en werd er vaker bijgehaald wanneer een van de Mayans gewond raakte.
      Over haar schouder heen zag hij Esai staan, die zijn armen over elkaar heen had geslagen en hem met een chagrijnig gezicht aankeek.
      ‘Ik kan niet geloven dat je je hier druk staat te maken om een Son terwijl je vader verdwenen is,’ zei hij.
      Raine was geneigd om de deur voor zijn gezicht dicht te slaan en zijn woorden te negeren, maar in plaats daarvan stapte hij de gang op. ‘Doe niet zo verschrikkelijk kleinerend. Denk je dat ik hier sta te janken omdat hij ‘maar’ een Son is? Ik hou van hem, Esai. Ik hou kapotveel van hem. Ik vind het verschrikkelijk dat mijn vader verdwenen is, maar ik kan nu niets doen terwijl híj,’ hij gebaarde over zijn schouders, ‘dood had kunnen zijn. Je weet hoeveel mensen ik al ben kwijtgeraakt. En ik kan hem niet verliezen, Esai. Ik kan hem niet verliezen. Het kan me niet schelen wat jij – wat jullie allemaal van hem vinden. Het doet niets af aan hoeveel hij voor me betekent en hoe verwoestend het voor mij zal zijn als ik hem kwijtraak.’ Hij veegde langs zijn vochtige ogen.
      Esai zuchtte, maar trok hem toen in een omhelzing. ‘Ik had hem nooit zo hard aangepakt als ik geweten had dat je een relatie met hem had,’ zei hij.
      Raine kneep zijn ogen dicht. Het voelde wrang dat het uitgerekend Juice’ beul was die hem nu stond te omhelzen, maar hij was zijn beste vriend en hij was blij dat iemand hem nu vasthield.
      ‘Maar Raine… Kun je het me echt kwalijk nemen dat ik dacht dat hij je zusje probeerde te ontvoeren? Ik dacht dat hij een jaloerse ex was, dat hij erachter was gekomen dat je zijn vriendin neukte.’
      Maar hij nam het hem wel kwalijk. Hij kon er niets aan doen. ‘Ik kan niet naar hem kijken zonder te denken dat jíj dit hem hebt aangedaan, Esai. Zelfs al was het een misverstand.’
      ‘Het is net zo goed je eigen schuld,’ snoof Esai.
      ‘Denk je dat ik dat niet weet?’ snauwde hij. ‘Denk je dat ik me niet fucking schuldig voel?!’
      ‘Ik snap niet dat je er überhaupt aan begonnen bent.’
      ‘Ik verwacht ook niet dat je het snapt. Je bent zelf nog nooit verliefd geweest.’
      ‘En zelfs als ik dat wel was, zou ik nooit de club…’
      ‘Dit heeft niks met de club te maken. Juice en ik vertellen elkaar nooit wat. Denk je dat het makkelijk voor ons is geweest? Natuurlijk niet. We wilden het geen van tweeën, maar we konden onze gevoelens niet tegenhouden. We hebben geprobeerd elkaar niet te zien. We hebben geprobeerd om alleen vrienden te zijn. En daar werd geen van ons gelukkig van.’
      Er was nog veel meer wat hij wilde zeggen, maar hij wist dat hij de hele situatie toch nog aan iedereen moest gaan uitleggen. Op dit moment wilde hij gewoon terug naar Juice.
      ‘Ik moet eerst weten hoe het met hem gaat,’ zei hij. ‘Daarna focus ik me op mijn vader. En Sammy. Waar is Sasha?’
      ‘Bij mijn moeder.’
      Raine knikte even. Hij kon geen bedankje opbrengen en ging zonder verder nog wat te zeggen zijn kamer weer binnen. Hij ging naast Melany staan.
      ‘Hoe staat het er voor?’ vroeg hij zacht. ‘Moet hij naar het ziekenhuis?’
      ‘Dat kan geen kwaad,’ mompelde ze. ‘Voor de zekerheid. Zijn ribben zijn in ieder geval gekneusd, net als zijn linkerheup en -schouder. Hij heeft een hoop pijn, maar de verwondingen lijken oppervlakkig te zijn.’ Ze drukte hem een zalf in de handen. ‘Smeer alle beurse plekken hiermee in, verder moet hij rusten.’ Ze gaf hem een kneepje in zijn schouder.
      ‘Dank je, Melany,’ zei hij zacht. Hij wachtte tot ze de kamer had verlaten, daarna zakte hij naast zijn vriend neer. ‘Gaat het een beetje?’ vroeg hij zacht.
      ‘Ze heeft me pijnstillers gegeven, die zullen zo wel gaan werken,’ mompelde hij.
      ‘Mooi zo. Ik ga je verwondingen insmeren, goed?’
      Juice knikte.
      Raine begon met zijn armen, daarna zijn torso, zijn heupen en benen en ten slotte zijn gezicht. Al die tijd keek Juice zwijgend naar hem. Zijn ademhaling klonk diep, maar niet alarmerend.
      ‘Hoe moet het nu?’ vroeg Juice zacht toen hij het potje had weggelegd. Raine ging naast hem liggen en legde heel voorzichtig een arm om hem heen. Hij moest zijn vriend gewoon even vasthouden, even dicht bij hem zijn.
      ‘Jij moet nu slapen en herstellen,’ zei hij. ‘Ik blijf bij je tot je in slaap bent gevallen, daarna ga ik bij Sammy langs en hoop ik dat de anderen info over mijn vader hebben.’
      ‘Ik red me wel. Ga maar naar Sammy.’
      Heel lichtjes streelde hij Juice’ gezicht. ‘Nog niet. Ik moet nog ietsje langer bij je zijn.’
      Juice tilde eveneens zijn hand op en liet zijn gezicht langs Raines wang dwalen. ‘We moeten mijn club bellen,’ zei hij toen moeizaam. ‘Ze – ze hebben ook een van onze ouders meegenomen, al een behoorlijke tijd geleden. Ik denk – ik denk dat het dezelfde groep is. Misschien dat we ze vinden… als we samenwerken.’
      Raine keek hem verbijsterd aan. ‘Serieus?’
      ‘Ja.’ Juice kreunde toen hij zuchtte. ‘Ik kan me niet voorstellen dat het toeval is.’
      ‘Nee…’ peinsde Raine. ‘Ik zal het zo met Alvarez bespreken.’
      Juice’ duim streek langs zijn lippen hij glimlachte zwakjes. ‘Ik ben blij je weer te zien, ondanks de omstandigheden.’
      Zijn stem klonk vermoeid en Raine zag dat het hem moeite kostte om zijn ogen open te houden. Raine kuste zijn duim en boog zijn hoofd daarna iets zodat hun voorhoofden tegen elkaar leunden.
      ‘Slaap een paar uur,’ zei hij. ‘Als ik je hack-hulp heb dan maak ik je wel wakker.’
      ‘Oké.’ Het was even stil. ‘Blijf je nog heel even?’ Juice opende zijn ogen weer en keek hem aan.
      Voorzichtig kuste hij het puntje van Juice’ neus. ‘Ja.’
      Weer die mooie glimlach. Hij sloot zijn ogen even, genoot van de aanwezigheid van degene die hij zo erg gemist had dat het pijn had gedaan.
      ‘Weet je wat ik vandaag bedacht?’ Juice’ stem klonk afwezig, alsof de slaap hem ieder moment kon onthalen.
      ‘Nou?’ Langzaam streelde hij langs de zijkant van Juice’ hanenkam.
      Pas na een lange tijd antwoordde Juice, zonder zijn ogen te openen.
      ‘Dat ik met je wil trouwen.’

Reacties (1)

  • VampireMouse

    Omg omgomg.... Mijn reactie zijn zo niet nuttig tegenwoordig maar jij maakt mijn hoofd van slag! Hahahahaha
    Wat kan jij goed schrijven zeg! ❤

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen