Foto bij Scar 159

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Ik val bij het eerste de beste toilet op mijn knieën en geef over.

Het duurt niet lang voordat Marco me vindt. Hij spoelt het toilet voor me door en aangezien ik nog steeds niet in staat ben om overeind te komen, hurkt hij naast me neer. Zijn hand vindt mijn klamme rug en hij strijkt er geruststellend overheen. De toiletdeur heeft hij op slot gedaan, om ons een beetje privacy te geven.
Ik laat mijn voorhoofd tegen de wc-bril rusten en knijp mijn ogen dicht. Mijn schouders schokken een beetje, en ik kan met geen mogelijkheid het beven van mijn handen stoppen.
'I-Ik... Hij...' stamel ik uiteindelijk, volledig buiten adem.
'Ik weet het,' zegt hij zachtjes en hij strijkt even door mijn haar. 'Ik weet het.'
Ik begin te snikken en hij trekt me tegen zich aan. Ik verstop mijn gezicht in zijn kraag en laat me door hem getroost worden.
Het heeft iets heel vertrouwds om door hem gerustgesteld te worden. Marco en ik zijn samen opgegroeid. En terwijl ik Blueberry kwijtraakte en mijn ouders me tegen me keerden, is Marco de enige die me nog nooit in de steek heeft gelaten, van begin tot eind.
'Ik weet niet hoe ik haar kan helpen,' snik ik.
Marco antwoordt niet. We weten allebei dat hij geen antwoord heeft. Dezelfde vraag heeft hij namelijk keer op keer snikkend aan mij gesteld, toen Hailey ziek was en zelfs hij als gezaghebbend commissaris niets kon doen om haar te helpen.
De wereld is wreed en de wereld is verschrikkelijk, en er is niets wat mensen als Marco en ik kunnen doen om de mensen waar we van houden ertegen te beschermen.
Hij laat mij zonder te klagen al mijn vermoeide stress en angst eruit huilen, en wanneer ik weer helemaal gekalmeerd ben, helpt hij me overeind.
‘Gaat het?’ vraagt hij me en ik dwing mezelf om te knikken. Uit angst dat het misschien een leugen is, zeg ik het niet hardop.
Hij klopt me op de rug en doet de deur van het toilet open, waarna hij me naar de wasbak leidt.
‘Probeer even wat te drinken,’ zegt hij.
Ik knik en wanneer hij de kraan voor me opendoet, steek ik mijn handen als een kommetje eronder, om het water op te vangen. Ik drink het water op, vul mijn bijeen gestoken handen opnieuw en gooi het in mijn gezicht. Ik dacht dat het me zou verfrissen, mijn geest helderder zou maken, maar in werkelijkheid is het enige verschil dat mijn gezicht nu nat is er en er straaltjes water mijn shirt in lopen.
Zodra ik voldoende gekalmeerd hebben, lopen we de wc's uit, waar we al snel Hailey tegen het lijf lopen. Zodra ze mijn gezicht ziet, waar ze blijkbaar al aan kan zien dat ik gehuild heb, slaat ze haar armen om me heen en trekt me tegen zich aan. Direct moet ik weer moeite doen om de tranen weg te slikken. Ik laat me even door haar geknuffeld worden, maar dan laat ik me los.
'Wat doe je hier?' vraag ik.
'Er kwam net een arts de wachtkamer binnen die ons zocht. Het ging over Paige. Ik zei dat ik jullie wel zou gaan zoeken. Ze staat waarschijnlijk nog te wachten.'
Ik slaag erin om te knikken en ze pakt mijn hand vast, alsof ik een kind ben. Aangezien ik zeker niet in staat ben om geheel zelfstandig te functioneren, laat ik haar mij en Marco weer meenemen waar de wachtkamer, waar een vrouw met een inheems uiterlijk in een witte doktersjas op ons staat te wachten. Zodra ze ons ziet, glimlacht ze beleefd.
‘Ik ben dokter Peshlakai. Aangenaam,’ zegt ze en ze steekt uitnodigend haar hand naar me uit. Wanneer ik die aanneem en schudt, zijn mijn handen nog steeds lichtjes aan het beven.
‘Nathan,’ weet ik uit te persen en ze knikt, waarna ook Marco en Hailey zich voorstellen.
De arts wendt zich weer tot mij.
‘Ik ben de psychiater die Paige Bourgeoiselle zojuist behandeld heeft,’ legt ze uit.
Ik veer op, één en al bezorgdheid.
‘Hoe gaat het met haar?’ vraag ik smekend.
‘Toen ze binnenkwam, vertoonde ze sterke psychoseverschijnselen. Die zijn inmiddels als wat meer afgezwakt. Ik ga ervan uit dat ze binnen de kortste keren weer aanspreekbaar zal zijn. Hierna zal nog een lang psychisch revalidatieproces volgen, want het is overduidelijk dat er dingen ik haar los zijn gekomen die ze in het verleden niet goed verwerkt heeft,’ antwoordt ze, en ze weet waarschijnlijk niet half hoeveel gelijk ze heeft. ‘Als ik het goed begrijp bent u Nathan, toch?’
Ik knik snel en bijna koortsachtig sputter ik: ‘Ja. Ja, dat ben ik. Ik... Ik ben haar vriend.’
Ze knikt.
‘Ze bleef onder andere uw naam steeds herhalen, en ze zei steeds dat ze naar jou toe wilde. Ik wilde u bij haar laten, maar toen kwam ik erachter dat de verplegers u al weg hadden gestuurd en kon ik u niet meer traceren. Anders had u misschien kunnen helpen op het gebied van communicatie,’ vertelt ze.
Ik knik, nog altijd een beetje van slag.
‘Ze lieten me niet bij haar,’ zeg ik verloren.
‘Het is de standaardprocedure,’ legt ze uit, alsof dat alle stress goedpraat. ‘Maar dit is nu eenmaal geen standaard geval.’
Ik weet niet precies hoe ik dit op moet vatten. Het lijkt wel alsof ze over Paige praat alsof ze een experiment is.
‘Waar is ze nu?’ vraag ik met geknepen stem, want dat is eigenlijk het enige wat me nu nog kan schelen.
‘Ze raakte dusdanig in paniek dat we haar hebben moeten sederen,’ vertelt ze. ‘Het is echter mogelijk dat we haar te veel kalmeringsmiddel hebben gegeven.’
Ik wenkbrauwen vliegen de lucht in.
‘Wát?!’ stoot ik uit.
‘Het was geen gevaarlijke dosis,’ legt ze snel uit, maar de knoop in mijn maag wordt nog niet echt losser. ‘Het was de bedoeling om haar gewoon een beetje te helpen kalmeren, maar de hogere dosis heeft ervoor gezorgd dat ze in slaap is gevallen. Ze ligt momenteel in een ziekenhuisbed en is nog niet bijgekomen. Het is dus niet zo dat haar gezondheid in gevaar is gebracht. Dat is het echt niet. Ze reageerde er gewoon acuter en heftiger op dan gedacht.’
Ik wil eigenlijk boos worden - want hoe kunnen ze nou in godsnaam zo’n domme fout maken? - maar mijn bezorgdheid om Paige wint het en ik vraag op smekende toon: ‘Mag ik haar zien?’
De vrouw knikt en ze wenkt ons. Het duurt niet lang voor we bij een eenpersoonskamer aankomen en ze maakt de deur voor ons open. Ik glip meteen naar binnen, gevolgd door Hailey en Marco.
Paige ligt op het bed te slapen, en ze ziet er bijna vredig uit, ook al is haar haar een wat warrig en is haar wang een beetje rood en gezwollen van de klap die Chris haar gegeven heeft.
‘Als ik het goed begrepen heb heeft een andere arts ook nog even naar de schotwond aan haar arm gekeken, maar hij vertelde me dat daar eigenlijk niets meer aan gedaan hoefde te worden. De wond is goed schoon, dus hij hoeft alleen nog maar te herstellen,’ gaat ze verder.
Ik luister maar half naar haar, en ik loop ademloos naar Paige toe. Ik durf geen plotse bewegingen te maken, alsof we in een veilige luchtbel zitten die elk moment kan knappen. Zachtjes laat ik mezelf naast het bed om mijn knieën zakken, mijn blik onlosmakelijk op haar gericht. Mijn hand vindt de hare en ik neem hem vast. Ik bekijk haar kleurloze gezicht, en haar bleke lippen, en ik weet niet precies waar ik op wacht, maar het komt niet.
Ik voel Hailey hand op mijn schouder en wanneer ik erin slaag mijn blik van Paige los te scheuren, zie ik dat ze een stoel voor me heeft gepakt.
Een beetje gedesoriënteerd ga ik erop zitten, mijn ogen weer non-stop aan Paige vastgekluisterd. Ik ben bang dat ze in stof op zal gaan als ik wegkijk.
'Ze is ongesteld geworden, trouwens. Ze heeft nu maandverband in,' zegt dokter Peshlakai tussen neus en lippen door.
'Had ze veel pijn?' vraag ik. Dit is de eerste keer dat ze ongesteld is geworden sinds dat ze de pil begon te slikken, en ik ben benieuwd of het heeft geholpen.
'Ze zei niets over pijn, maar u zult het haar zelf moeten vragen wanneer ze weer wakker wordt,' antwoordt ze me en ik knik afwezig.
'Ik zal jullie nu alleen laten. Als ze bijkomt, hoor ik het wel,' zegt de vrouw, waarna ik halfslachtig afscheid neem en de deur dicht hoor gaan.
Ook Hailey en Marco gaan zitten, bij de muur achter mij. Eigenlijk zegt niemand iets. We zitten maar gewoon in stilte en kijken angstvallig naar Paige, die geen spier vertrekt.
Het is inmiddels zes uur 's ochtends. Vierentwintig uur geleden was alles nog geweldig. Toen hadden we net Paiges verjaardag achter de rug en lagen we gewoon in elkaars armen te slapen. We wisten nog niets van het plotselinge bezoek van Paiges moeder, en nog niemand had op Paige geschoten, en Chris was gewoon irritant in plaats van gevaarlijk. Ik wil dolgraag terug naar dat moment.
Een kwartier lang zitten we daar, in stilte. Wanneer ik een keer over mijn schouder kijk zie ik dat Hailey en Marco in slaap zijn gevallen, hun lichamen verstrengeld en tegen elkaar aan gezakt. Net wanneer ik ook besluit om misschien maar gewoon mijn hoofd op het matras van Paiges bed te leggen en mijn ogen dicht te doen, beweegt heel lichtjes haar hand.
'Ze beweegt!' zeg ik, net iets te snel. Ik hoor mijn vrienden achter me wakker schrikken en overeind komen. Hailey gaat naast me aan het bed op haar knieën zitten, en Marco's schaduw valt over ons heen wanneer hij achter ons komt staan.
Paiges oogleden trillen een beetje, en haar lippen bewegen heel zachtjes, zonder geluid te maken.
'Paige?' zeg ik zachtjes.
Het duurt even, maar dan gaan haar ogen open. Een heel klein beetje maar. Eerst denk ik zelfs dat ik het me ingebeeld heb.
‘Jack,’ lispelt ze, amper verstaanbaar. Er gaat een schok door haar heen en haar ogen gaan wijder open, vol angst. ‘Jack.’
Ik veer op en leg snel weer mijn hand op de hare. Ook Hailey gaat op de rand van het bed zitten.
‘Wat is er met Jack, liefje?’ vraag ik en ik til haar hand op om een kus op de rug ervan te drukken.
Er gaat een zucht van verlichting door haar heen wanneer ze doorheeft dat ik er ben, en haar vallen weer dicht, zonder iets te zeggen. Ik vind het eigenlijk niet heel erg dat ze geen antwoord geeft, want ze ziet er in ieder geval weer kalm uit, en dat vind ik op het moment het belangrijkste.
Na een paar seconden van rust denk ik dat ze weer in slaap ben gevallen, of dat ze misschien helemaal niet eens echt wakker is geweest, maar dan schiet ze opeens overeind in het bed. Onder de waas van tranen kan ik de paniek in haar ogen zien. Ze blijft een combinatie van "nee" en "Jack" en "alsjeblieft niet" herhalen.
Met een voorzichtige hand op haar schouder duw ik haar terug op het matras.
'Hij is niet hier, liefste. Je bent veilig. Het is oké,’ sus ik haar en na een lichte aarzeling laat ze zich terug op het bed zakken.
Ik buig me voorover om een kus op haar voorhoofd te geven en veeg daarna de paar tranen weg die uit haar ogen ontsnappen. Ze kijkt een beetje verbouwereerd naar de infusen die in haar handen zitten, om haar vochtgehalte op pijl te houden. Ze lijkt even niet helemaal te begrijpen waar ze is.
'Hoe voel je je?' vraagt Hailey en bijna uit een instinctief soort moederlijkheid legt ze een op Paiges voorhoofd, alsof ze misschien koorts heeft.
'Ik... Ik...' sputtert Paige, niet in staat om een vast antwoord te formuleren. Ze hoeft niets te antwoorden om duidelijk te maken dat ze zich vooral heel erg verwart voelt, alsof alles wat ze concreet probeert te begrijpen als vloeistof tussen haar vingers door glipt. Uiteindelijk weet ze eruit te persen: 'Mijn hoofd doet zeer.'
'Dat kan kloppen,' zegt Hailey geruststellend. 'Je hebt natuurlijk heel veel stress gehad, en de sedatieven die ze je gegeven hebben kunnen ook voor hoofdpijn zorgen. Maak je maar geen zorgen.'
Paige knikt, ook al staan haar ogen een beetje afwezig en glazig.
'Herinner je je wat er gebeurd is?' vraag ik voorzichtig en ze kijkt me kort aan, met angstige, grote ogen.
Heel lang antwoordt ze niet, maar de manier waarop haar ogen vochtig worden vertelt genoeg. Er licht een verbijsterd soort afschuw op haar gezicht, en al snel rollen de tranen stilletjes over haar wangen, zonder gesnik. Haar hand gaat omhoog om de tranen weg te vegen, en dan beginnen ineens toch haar schouders te schokken. Ik schuif ietsje dichter naar haar toe en wrijf in een poging tot geruststelling over haar bovenarm.
Ik druk een kus op haar hoofd en zeg: 'Het is oké, liefje. Hij kan je geen pijn meer doen.'
Haar hand vindt bevend weer de mijne en ik knijp er zachtjes in. Hoewel ze wel wakker is, lijkt ze nog steeds heel gedesoriënteerd, alsof ze er toch niet helemaal bij is.
'Chris droeg dezelfde cologne als Jack,' zegt ze uiteindelijk. Haar stem breekt. 'E-En toen ik het rook was ik er opeens weer helemaal van overtuigd dat ik daar was, met... met hem. En ik... ik... ik probeerde wel tegen te stribbelen en ik... maar het lukte gewoon niet en mijn spieren deden niets en... en...'
Ze begint weer te snikken en wanneer ze haar gezicht tegen mijn schouder verbergt, sla ik een beetje onhandig mijn armen om haar heen om haar te kunnen troosten.
'Het is oké,' beloof ik haar opnieuw, ook al komt haar ademhaling zo hard en schokkerig over haar lippen dat het waarschijnlijk pijn doet en hamert haar hart zo hard tegen haar huid dat ik het kan voelen.
Blijkbaar heeft de plotselinge verhoging van haar hartslag ervoor gezorgd dat de hartmonitor de verpleging gewaarschuwd heeft, want er komt een arts naar binnen lopen, gevolgd door twee verplegers. Terwijl zij naar Paige toe lopen en haar allemaal vragen beginnen te stellen waarvan ze de helft maar kan verstaan, zie ik in mijn ooghoek dat Marco ineens gebeld wordt.
En ik heb zo'n vermoeden dat ik met vrij veel zekerheid kan zeggen dat hoofdcommissaris Cassidy is, die altijd klaarstaat om zijn zoon uit de brand te helpen.

Reacties (2)

  • BethGoes

    Stomme commesaris. Stomme kut commesaris. Stomme Chris. Stomme commesaris. Stomme wereld. Lieve Nathan. lieve Marco. Lieve Paige. Lieve Hailey. Verdomme stomme kut Chris. Bah. Nee. Stom. Bah. Grr. Graa. Groo. Groee. Gristelgrasteldegras… stom.

    Dat.

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Awh arme Paige...

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen