Foto bij 249 - Emmeline

Julien lijkt, tot mijn grote vreugde, zijn angst voor zijn moeder te hebben overwonnen. Hij ligt in mijn armen, zijn oogjes vallen zo af en toe even dicht, waarna hij ze koppig weer opent.
Ik begin langzaam over mijn ziek zijn heen te komen, of weet in ieder geval heel goed te doen alsof. Diep in mijn lichaam voel ik me nog moe, maar ik vecht tegen elk gevoel van zwakte. Ik ben er klaar mee, besluit ik.
Mijn tegen de slaap vechtende zoon in mijn armen zorgt er al voor dat alle angstige, negatieve gedachten en gevoelens wegwaaien.
Na een tijdje, als de slaap het daadwerkelijk gewonnen heeft, leg ik hem in zijn wiegje. Het is voor het eerst in een tijd dat hij rustig slaapt, waarschijnlijk is zijn systeem platgelegd door de alcohol. Echt heel enthousiast ben ik niet over die gedachte, maar voor nu is het even goed.
"Kom eens," ik klop op het bed, naast de plek waar ik ben gaan zitten.
Lucien weet wel beter dan vraagtekens te zetten bij een commando van zijn vrouw, en doet meteen wat ik van hem verwacht, met een zwakke glimlach. Ik zie dat er van alles door zijn hoofd gaat. Met de kroning op komst, en het wennen aan het koninklijke leven na ons avontuur kan ik me ongeveer voorstellen waar hij aan denkt.
Ik leg mijn hoofd op zijn schouder en pak een van zijn handen in de mijne. Ik druk er een kus op. "Zo." Ik leun naar achter, mijn rug tegen de muur. "En nu je hoofd in mijn schoot."
Hij kijkt vragend, maar doet wederom wat ik van hem vraag.
Ik speel met zijn haren terwijl ik zie hoe hij zijn benen moet intrekken om comfortabel te liggen. "We gaan het even niet hebben over alle zorgen in ons hoofd," ik tik met een vrije vinger tegen zijn neus, "maar gewoon even samen zijn."
Hij glimlacht en sluit zijn ogen terwijl ik vlechtjes leg in zijn haren.
"En het hebben over onze zoon, die bijna één jaar wordt," het is bijna ongelofelijk, voor mijn gevoel kwam ik er gisteren pas achter dat ik zwanger was, en nu is hij al bijna een heel jaar in ons leven.
"De tijd gaat...," Lucien heeft zijn ogen nog steeds dicht, "zo snel, maar ook zo.. langzaam."
"Let maar op, voor je het weet spreekt hij hele zinnen, en als hij zoveel op zijn vader lijkt als ik denk, wordt het nog een hele klus om hem de baas te blijven."

De dagen, weken vliegen voorbij. Lucien heeft vergadering na vergadering.
Zo af en toe mag ik daar bij zijn, maar meestal gaat die eer aan mijn neus voorbij. Die tijd kan ik dan weer spenderen met iets anders - het plannen van Julien's eerste verjaardag. Hij zal het zich niet herinneren, maar het is wel de bedoeling dat het gevierd wordt.
Door alle omstandigheden hebben we onze eigen verjaardagen niet gevierd, en de mensen worden ongeduldig. Ze hebben behoefte aan een feest, een reden om hun werk even te laten liggen en om zich genoegen te doen aan eten en drank.
Overdag zal er net buiten de kasteelgrond een feest zijn, met genoeg te doen voor alle jeugd. Er zullen bootjes varen, theater te zien zijn, en vers fruit voor iedereen. De vaders en andere mannen zullen kunnen boogschieten, en er is muziek.
'S avonds is er, enkel voor genodigden, een diner. Al het eten is geregeld, de versieringen worden gemaakt. We hebben eenieder gevraagd om niets voor onze zoon te kopen. Hij zal later genoeg speelgoed hebben, en wij komen niets tekort. Als ze toch graag iets willen schenken, zijn dat cadeau's voor de vele weeshuizen in de omringende dorpen.
Zonder Lucien's weten heb ik ook onze nieuwe vrienden uitgenodigd. Hopelijk kunnen ze herberg een tijd achterlaten, dan kunnen ze hier overnachten. Het is normaal gesproken niet iets dat regelmatig gebeurt, het normale volk dat verwelkomd wordt binnen deze muren, maar we willen hen net zo ontvangen als zij dat voor ons deden.
De naaisters maakten een prachtig, lichtblauw linnen broekpak voor Julien, waar ik zelf een gouden J op borduurde. Hij heeft niets door van alle heisa om hem heen, voor hem zal het gewoon een dag zijn als alle anderen, alleen dan met aandacht van allerlei vreemden.
Lucien doet zijn best om hem te leren lopen, maar hij heeft er nog geen enkele behoefte aan. Hij kruipt naar hartenlust over de houten vloeren, waardoor al zijn kleding slijtplekken krijgt. Zijn tandjes komen door, maar veel huilen doet hij niet meer. Praten doet hij nog niet, zelfs na al onze pogingen. We praten constant tegen hem, en ik zing hem in slaap, maar hij lijkt nog niets overgenomen te hebben. Hij is nu al net zo eigenwijs als zijn vader, en stiekem ook wel een beetje als zijn moeder. Madeleine vertelde me dat Lucien er ook lang over deed om zijn eerste woorden te zeggen, maar dat hij vóór zijn eerste verjaardag al rap door de gangen stapte.
      Waar het de dag voor zijn verjaardag nog regent, is het als de ochtend aanbreekt droog en zonnig.
Zijn wieg staat naast ons bed, en als ik rechtop ga zitten om naar hem te kijken, kijkt hij me al vrolijk aan.
De krullen op zijn hoofd staan alle kanten op, net zoals die van zijn nog slapende vader.
"Luce..," ik kus zijn blote huid, en til daarna Julien ons bed in.
"Nog heel eventjes," hij smakt en maakt aanstalten om zich om te draaien, maar Julien is hem te slim af. Hij klautert, behendig en lomp, bovenop zijn vader. Zijn mollige handjes knijpen in zijn schouders, en een druppel kwijl landt op Lucien's borst. Het zorgt er voor dat Lucien zijn poging om om te draaien moet staken, maar zijn ogen blijven nog koppig dicht.
"Wakker worden, het is je zoon's verjaardag..," ik veeg de kwijl van hem af en lach zachtjes als ik zie hoe Julien naar zijn vader's gezicht toe leunt, zijn natte en bekwijlde lippen op zijn wang drukt en dag terug leunt. Hij lijkt even na te denken, en dan horen we, luid en duidelijk, "papa?"

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen