Foto bij Scar 161

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Ze drukt zich dicht tegen me aan. Ik houd haar stevig vast en vraag me af of ze, ergens onder mijn armen, zijn handen nog steeds op haar lichaam voelt.

Ongeveer om half drie drie 's middags ga ik naar het appartement om wat kleding voor Paige op te halen, zodat ze die aan kan trekken wanneer ze naar huis mag. Ik gok dat ze uiterlijk om een uur of vijf uit het ziekenhuis ontslagen zal worden.
Ik stop alle kleren die ze nodig heeft in een tas en gooi er voor de zekerheid ook een haarborstel bij. Op weg naar het ziekenhuis stop ik nog even bij de afhaal van het lokale Mexicaanse restaurant, als verassing.
Wanneer ik eventjes later Paiges ziekenhuiskamer weer binnenloop . Deze keer ligt ze op haar zij, een klein beetje opgekruld. Haar ene hand ligt onder haar kussen en de andere op het matras bij haar gezicht. Ze ligt met haar rug naar de stoel waar ik vannacht in zat, de voorkant van haar lichaam naar de deur gericht, alsof ze zelfs in haar slaap op de uitkijk ligt.
'Paige, lieverd?' zeg ik terwijl ik om het bed heen naar mijn stoel toe loop.
Ze wordt er half van wakker en wanneer ik op de rand van het bed ga zitten en over haar rug wrijf, draait ze zich slaperig naar me om. Ze glimlacht een beetje loom en ik buig me naar haar voorover om een kus op haar voorhoofd te drukken.
Ik strijk een pluk haar uit haar gezicht en streel eventjes over haar wang, genietend van de zachte stilte tussen ons in.
Dan ga ik weer rechtovereind zitten, nog steeds op de rand van het bed, en pak de tas erbij.
'Alsjeblieft,' zeg ik terwijl ik in tussen de spullen heen graai en er een in aluminiumfolie verpakte burrito uit haal. 'Ik dacht dat je hier misschien wel zin in zou hebben.'
Ik heb zelden zoveel dankbaarheid in iemands blik gezien. Ze pakt het ding uit en neemt meteen een hap, gevolgd door een genotzalige kreun en nog een erkentelijke blik. Ik pak mijn eigen burrito ook en ga weer op het stoeltje naast haar bed zitten.
'Ik heb thuis wat kleren voor je opgehaald. Warme kleren. Het vriest,' zeg ik, ook al weet ze dat zelf natuurlijk ook wel. Waarschijnlijk heeft ze de hele tijd uit het raam lopen staren, naar de sneeuw die naar beneden dwarrelt en een spierwit tapijt op de grond vormt.
'Dank je,' zegt ze terwijl ze wat in de tas rommelt en de kleding bekijkt.
Ze legt de tas opzij en eet de rest van de burrito op, af en toe genietend hummend. We zijn ongeveer op hetzelfde moment klaar met eten en ik gooi de verpakkingen voor haar in de prullenbak.
'Hoe voel je je?' vraag ik haar dan.
'Beter,' antwoordt ze. 'Echt beter. Ik... Ik wil gewoon naar huis. Ik voel me zo invalide in dit ziekenhuisbed. Ik wil gewoon weer kunnen lopen en bewegen en iets doen.'
Ik knik. 'Kan ik me voorstellen.'
Ze glimlacht een beetje droevig en ik graai weer in de tas, waar ik uiteindelijk de haarborstel uit haal. Haar ogen lijken op te lichten. Ze wil hem al aanpakken, maar ik geef hem haar niet.
'Ik doe het wel eventjes,' zeg ik, gewoon omdat ik graag het idee wil hebben dat ik haar kan helpen.
Ze knikt en gaat met haar rug naar me toe zitten. Toen ze haar ribben had gekneusd, deed het haar soms pijn om haar haren te kammen en deed ik het een tijdje voorhaar, dus het gevoel van haar zachte haren die door mijn vingers glijden voelt aangenaam bekend. Terwijl ik haar haar kam, zie ik in de weerspiegeling van het raam dat ze haar ogen dicht laat vallen. Ik ga net iets langer door dan nodig is, gewoon omdat ze er zo ontspannen uitziet, maar uiteindelijk leg ik toch de borstel weg.
Ik geef een kus op haar schouderblad en sla van achteren mijn armen om haar heen. Ze legt haar handen op de mijne en leunt tegen me aan. Haar lichaam voelt zwaar van alle verschrikkingen die ze mee heeft gemaakt, en eventjes vat ik ze allemaal in mijn armen, zodat het gewicht niet meer helemaal op haar rust.
Eventjes blijven we zo zitten, en ik heb me zelden zo verbonden met iemand gevoelt, maar na een tijdje maakt ze zich toch van me los en recht ze haar rug weer onder de druk van alle trauma's die in haar keel blijven steken, gedoemd om er altijd te zijn maar nooit uitgesproken te worden. Ze ziet er bijna een beetje schuldbewust uit, alsof ze vindt dat ze het allemaal in haar eentje bij zich moet dragen.
'Wat gaat er nu gebeuren?' vraagt ze me trillende stem. Ze klinkt zo angstig dat ik haar meteen weer in mijn armen wil nemen.
'Nu gaat Chris ontslagen worden. Hij gaat de gevangenis in,' antwoord ik.
Ze aarzelt.
'Maar... Maar de hoofdcommissaris...' sputtert ze.
'... Kan niets doen om Chris te redden,' vul ik haar aan. 'Het staat op film.'
Er lijkt een knoop in haar maag te ontstaan.
'Op film?' perst ze eruit.
Ik knik.
'De camera's in de verhoorkamer stonden nog aan. Het staat van begin tot eind op film, zei Marco.'
Ze slikt even.
'Het staat op film,' zegt ze, alsof ze de woorden uitprobeert, alsof ze wil testen hoe ze smaken.
Haar blik wordt een beetje glazig en ik leg mijn hand op de hare.
'Je hoeft de beelden niet te zien,' zeg ik. 'Niemand zal je dwingen om die beelden te bekijken.'
Ze knikt, maar de afwezigheid in haar ogen vertelt me dat ze het waarschijnlijk al voor zich ziet.
'De hoofdcommissaris komt wel hier naartoe. Vanochtend heeft hij Marco gebeld om te zeggen dat hij in het vliegtuig zou stappen.'
Er ontstaat een soort wanhoop op Paiges gezicht, alsof een diepgewortelde angst bezit van haar maakt. Ik wil haar geruststellen, maar net op dat moment gaat de deur open en loopt een arts naar binnen. Met een allegorisch klembordje in haar handen glimlacht ze naar Paige.
'We hebben besloten dat u zometeen naar huis mag gaan. Het is voor ons echter wel noodzakelijk dat u eerst nog even een gesprek met de psychiater voert. Is dat oké?' stelt ze voor.
Paige knikt.
De vrouw wendt zich tot mij en zegt een tikkeltje aarzelend: 'Het is niet de bedoeling dat u erbij blijft.'
Ik knik en wend me tot Paige, die er ook niet al te veel bezwaar tegen blijkt te hebben. Ik geef nog een kus op haar voorhoofd en loop dan naar buiten, belovend dat ik in de buurt zal blijven.
Ik zie dat de psychiater - dokter Peshlakai, heette ze - de kamer binnengaat.
Het gesprek duurt niet lang, en al snel komt er een verpleger naar me toe om te vertellen dat ik weer naar haar toe mag. Wanneer ik weer naar binnen loop, heeft ze zich al aangekleed. De lege tas die ik mee had genomen heeft ze in haar hand en ik pak hem van haar over.
'Ik heb net een taxi gebeld. Hij zal er zo wel zijn. Mogen we gaan?' vraag ik en ze knikt.
'Ik heb alle formulieren ook al ingevuld. We kunnen gaan,' antwoordt ze met een verlangende opluchting in haar stem.
Mijn vrije hand vindt de hare en samen lopen we door het ziekenhuis naar de parkeerplaats, waar al na een paar minuten de taxi aan komt rijden. Terwijl we op weg naar huis zijn, voel ik uit het niets de vermoeidheid weer over me heen kruipen. Ik heb vannacht misschien maar een paar uurtjes slaap meegepikt, en nu merk ik dat dat toch echt zeker te weinig is. Ook Paige ziet er volledig uitgeput uit, ook al heeft zij de afgelopen dag en nacht voornamelijk slapend doorgebracht. Alles wat er gebeurd is was natuurlijk een enorme aanslag op haar psychische en daarmee ook haar fysieke gezondheid. En het feit dat de artsen haar per ongeluk teveel verdovende middelen gegeven hebben helpt natuurlijk ook niet.
Dat de te hoge hoeveelheid medicatie een grote invloed op haar heeft blijkt wel weer wanneer we bij het appartement aangekomen zijn en vanwege een defecte lift met de trappen naar boven zijn gelopen. Tegen de tijd dat we op onze verdieping aan zijn gekomen, is Paige aan het hijgen van vermoeidheid. We pauzeren even en ik zie haar bleek worden van ellende.
'Paige, gaat het wel?' vraag ik en hoewel ze knikt, geloof ik er helemaal niets van.
Wanneer we uiteindelijk toch verder lopen, hou ik mijn arm stevig om haar heen, gewoon voor het geval dat. Zodra we in het appartement aangekomen zijn, besluiten we allebei dat we dolgraag naar bed willen.
'Ik wil eerst even douchen,' zegt Paige, en ik vraag me af of het het ziekenhuisleven is dat ze van zich af wil spoelen of iets anders.
Ik knik, en terwijl zij de badkamer in verdwijnt en ik even later de douche aan hoor gaan, kleed ik me alvast om. Vermoeid laat ik me voorover op bed vallen, en het duurt een paar minuutjes voor ik de wilskracht heb om weer in beweging kan komen, zodat ik de gordijnen dicht kan doen en onder de dekens kan gaan liggen.
Met een zucht wrijf ik over mijn gezicht. Ik wil in ieder geval wakker blijven tot Paige er ook is. Toch kan ik mijn ogen nauwelijks meer openhouden tegen de tijd dat de douche uitgaat.
Ik pak mijn telefoon erbij en scroll even door het nieuws. Er is nog geen artikel geschreven over wat er gebeurd is met Paige en Chris. Aan de ene kant is dat goed, want ik weet dat Paige niet zou willen dat iedereen er opeens van weet. Maar aan de andere kant ben ik ook bang dat het door hoofdcommissaris Cassidy bewust uit het nieuws gehouden wordt.
Net wanneer ik mijn mobiel weer weg wil leggen, krijg ik een berichtje binnen van Marco en stolt het bloed in mijn aderen:
Chris is net als vermist opgegeven.

Reacties (2)

  • Hermione2003

    Aaahh hoe kan dat?! Hij zat toch vast aan het bed? Huh? Nee dit kan niet! Aaaah!!😧

    1 jaar geleden
  • BethGoes

    Wat?! Waar is Chris heen?! VERDOMME!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen