. . .


Alex merkte wel dat anderen naar haar keken. Er waren vast ook niet veel nieuwelingen die in het midden van de eetzaal gingen zitten, in plaats van ergens aan de zijkant, hopend dat ze over het hoofd werden gezien.
      Ze mochten haar zien.
      Ze mochten ieder voor zich afwegen of ze Alex bij hun groepje vertrouwelingen wilden hebben of niet.
      Alleen hield ze het niet lang uit, dat was wel zeker. Ze wist echter zeker dat anderen eerder potentie zagen dan een gewillig slachtoffer voor wat voor ziek gedrag dan ook.
      Ze beantwoordde uitdrukkingloos de blikken van degenen die hun nieuwsgierig hun hoofd haar kant op hadden gedraaid. Achter dat onbewogen masker beoordeelde ze hen echter, observeerde ze hoe groot de subgroepjes waren, wie er de dienst uitmaakte.
      Ze was blank – en net als in de motorwereld was dat nog steeds een zwak excuus om mensen in bepaalde hokjes te duwen. Toch dacht niet iedereen zo zwart-wit, besefte ze toen een tengere jonge vrouw tegenover haar kwam zitten. Haar huid pikzwart, net als haar ogen en haar kroeshaar.
      ‘Nieuws verspreid zich snel,’ zei ze. ‘Ik hoorde dat je ook een ex-marinier bent’
      Alex staarde haar aan. Dát had ze nou niet verwacht. Deze vrouw was wel erg op de hoogte van wie hier in- en uitgingen.
      ‘Ja. Een commando.’
      ‘Ik een marinier. Vooral in Zuid-Amerika gewerkt.’
      Alex knikte.
      ‘Er zijn er nog een paar met een militaire achtergrond.’ Ze knikte over haar schouder naar een tafel in de hoek, waar een bonte verzameling aan vrouwen zat. Je bent welkom.’
      Alex keek haar even aan en knikte toen opnieuw.
      De vrouw kwam weer overeind en liep terug naar de andere tafel.
      Zelf bleef ze zitten en at ze in stilte haar maaltijd op, afwachtend of ze nog een uitnodiging kreeg. Al had ze voor zichzelf de keuze al gemaakt. Ze had bescherming nodig, zeker wanneer ze straks hoogzwanger was. Die vrouwen waren net zo gedrild als zij, ze zou daar in elk geval een gemeenschappelijke achtergrond mee hebben. Het was de meest veilige keuze.

Haar celgenoot was niet onaardig. Het was een vrouw van achter in de veertig en ze had een Aziatische afkomst. Ze respecteerde Alex’ privacy en Alex deed hetzelfde, en dat was op het moment alles wat ze wilde. Haar avondeten had ze bij de andere voormalige militairen doorgebracht. Veel had ze niet gezegd, ze probeerde nog steeds op een rijtje te krijgen hoe dit had kunnen gebeuren. Starend naar het plafond, dacht ze aan Juice. Hij was vast in alle staten omdat ze naar de gevangenis was gestuurd. Haar geheim was uitgekomen zonder dat ze daar zelf bij was geweest. Een scenario waar ze nooit rekening mee had gehouden. Wanneer zou ze Juice weer te spreken krijgen? Zou ze hem binnenkort mogen bellen? Ze wilde graag zijn stem horen, ervan overtuigd zijn dat hij alles goed doorstaan had. Zeker nu hij al gestrest was door het feit dat zij in de gevangenis zat, was ze bang voor de invloed die dit alles op hem zou hebben en hoe hij zou omgaan met de woede van de anderen – met name van Jax.
      De volgende dag al kreeg ze te horen dat er bezoek voor haar was. Dat was eerder dan verwacht, en het verbeterde haar humeur meteen. Ze wilde op dit moment niets liever dan weten of de mannen wisten wie ze was en hoe ze gereageerd hadden. Hopelijk hadden ze Juice niet te hard aangepakt, al hielp het te weten dat in ieder geval ook Kozik van haar geheim had afgeweten.
      Het was echter niet de bezoekersruimte waar ze naartoe geleid werd, maar een afgesloten kamertje dat haar aan een verhoorruimte deed denken. Het was ook niet Juice die daar zat, maar Jaeden.
      Niettemin was ze blij een vertrouwd gezicht te zien. Ze nam aan de andere kant van de tafel plaats. Een bewaker bleef bij de deur staan, haar armen over elkaar gevouwen. Alex richtte zich tot Jaeden. Hij droeg zijn motorjack niet.
      ‘Hé,’ zei hij. De blik in zijn ogen was bezorgd. ‘Hoe was je eerste nacht?’
      Ze haalde haar schouders op. ‘Ik heb weleens beter geslapen. Hoe gaat het met Juice? Heb je hem gesproken? Weten ze wie ik ben?’
      ‘Ja, hij heeft het hen verteld. Ik begreep dat vooral Jax boos was.’
      Alex had niet anders verwacht. Ze dacht niet dat het bij Jax zou blijven. Zodra het nieuws Chibs ter ore kwam, zou die waarschijnlijk ook door het lint gaan. Maar die zat op het moment net als zij in de gevangenis.
      ‘Ze zeggen dat je vijftien maanden krijgt, Alex.’
      ‘Geweldig,’ bromde ze. Ze hief haar geboeide handen op en wreef over haar gezicht. ‘Vijftien fucking maanden.’
      Dat was veel langer dan haar prospectperiode.
      ‘Dus mijn kind wordt me ook nog afgenomen na de geboorte?’
      Godzijdank was Juice niet gepakt en kon de baby in elk geval naar zijn of haar vader toe, in plaats van een pleeggezin.
      ‘Dat hoeft niet,’ zei Jaeden. Hij leunde met zijn ellebogen op de tafel en keek haar ernstig aan. ‘Ze zijn bereid om je straftijd fors in te korten in ruil voor wat informatie over de Sons.’
      Alex snoof. ‘Ja, dat zal best.’
      Een paar tellen gingen voorbij zonder dat een van hen iets zei.
      Jaeden trok zijn wenkbrauwen op. ‘Je neemt het niet eens in overweging?’
      ‘Natuurlijk niet,’ antwoordde ze met een dreigende frons. ‘Ik ben geen rat!’
      ‘Je bent ook geen lid, Alex.’ Zijn stem klonk koud. ‘En dat zul je ook nooit worden.’
      Haar frons werd dieper. Waar probeerde Jaeden nu op aan te sturen? ‘Je weet hoe ze met verraders omgaan. Ik snap niet waarom je ook maar suggereert dat ik de Sons zou verraden.’
      ‘Wij kunnen je beschermen,’ zei hij toen. ‘En Juice. Je weet dat hij niet op zijn plaats is binnen die club.’
      Haar mond zakte nog net niet open. ‘Wát? Wie is wíj?’ Een paar lange tellen staarden ze elkaar aan, daarna vloekte ze luid. ‘Wat de fuck, Jaeden! Wat de fuck ben je aan het doen? Ben je een smeris?’
      ‘Een informant,’ antwoordde hij. Hij keek langs haar heen en zuchtte. ‘Kom op Lex. Jarenlang hebben we gevochten voor rechtvaardigheid. Kun je het me kwalijk nemen dat ik niet zwijgend aan de zijlijn blijf staan wanneer er illegale wapens verhandeld worden, wanneer de zakken van de kartels gespekt worden?’
      ‘Jax probeert de club juist legaal te maken.’
      ‘Dat zal best. Maar op dit moment zijn jullie dat niet.’
      In ongeloof schudde ze haar hoofd. ‘Ze maken je af, Jaeden.’
      ‘Welnee.’
      Een paar doodstille seconden staarden ze elkaar aan. Kippenvel verspreidde zich over haar armen toen ze een andere conclusie trok. ‘Je hebt me verraden. Jíj hebt ons verlinkt.’
      ‘Ik heb een paar dagen geleden een zender aan je motorjack vastgemaakt. Ik kon het eerder gebruiken dan ik dacht.’ Hij zuchtte diep. ‘Het spijt me, Alex. Dat ik je moest gebruiken. Ze hebben jou strafvermindering beloofd, dat was het beste wat ik eruit kon krijgen.’
      Ze balde haar vingers tot vuisten en sloeg ermee op de tafel. Een verzengende woede trok door haar heen. ‘Je hebt me verraden.’
      ‘Ik kon niet anders. Je hoeft maar een paar maanden te zitten en…’
      ‘JE HEBT ME VERRADEN!’ schreeuwde ze. ‘Mijn beste vriend heeft me verraden. Heb je er weleens aan gedacht wat er gebeurd was als de andere partij die tracker had gevonden? Ze zouden me ter plekke vermoord hebben!’
      ‘Ze garandeerden me dat je geen gevaar liep. Luister Alex, ik begrijp dat dit veel is om te behappen. Ik weet dat jij blind bent voor de dingen die ze doen, die jíj nu ook doet, omdat je nog steeds midden in een rouwproces zit, maar ik kon dat allemaal niet door de vingers zien. Het zit in mijn bloed om iets aan georganiseerde misdaad te doen. Het zat ook in jouw bloed, Alex…’ Zijn stem klonk nu bijna smekend.
      ‘Ze zullen me nooit meer vertrouwen,’ snauwde ze. ‘Jij hebt álles, álles waar ik de afgelopen maanden keihard voor gewerkt heb door de plee gespoeld. Ik heb me laten verkrachten, Jaeden. Ik heb mezelf neergestoken om mijn geheim te bewaren en jij… jij doet dan zoiets?! Wat dacht je verdomme wel niet! Ga toch weg met je achterlijke excuses.’
      Hij zuchtte diep, de blik in zijn ogen werd droevig.
      Alex werd er alleen maar laaiender door.
      ‘Ooit stonden we zij aan zij, Alex. Jij bent degene die het verkeerde pad bent op gegaan. Je kunt het mij niet kwalijk nemen dat ik voor gerechtigheid vecht. Dat is wie ik ben. Het spijt me dat je je nu verraden voelt, maar dit was mijn burgerplicht. Ik kan je verkorting van je straf aanbieden, en ik heb geregeld dat er mensen zijn die je hier beschermen. Ik vind het naar dat je bij dit alles betrokken bent geraakt, maar dit zijn de gevolgen van jouw keuzes.’
      ‘Ja,’ gromde ze. ‘De keuze om jou te vertrouwen. Om te denken dat onze vriendschap wat voorstelde.’
      ‘Dat is niet eerlijk, Alex.’
      ‘Ga weg.’
      ‘W-’
      ‘Ga weg!’ schreeuwde ze. ‘Ik wil je kop nooit meer zien! Hoor je me? De volgende keer dat ik je zie beloof ik je dat je het niet kan navertellen! Ga dat maar tegen je politievriendjes vertellen!’
      Jaeden boog zijn hoofd, schoof daarna zijn stoel naar achteren.
      Alex staarde naar het tafelblad. Tranen brandden in haar ogen.

Reacties (2)

  • Sunnyrainbow

    Oo nee, dit had ik niet eens overwegen, dat had ik echt niet zien aankomen! Arme Alex!

    2 jaar geleden
  • VampireMouse

    Ow shit.... Natuurlijk lekker jaeden... Thankks...:(

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen