Foto bij Scar 162

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Net wanneer ik mijn mobiel weer weg wil leggen, krijg ik een berichtje binnen van Marco en stolt het bloed in mijn aderen:
Chris is net als vermist opgegeven.

Het schuldgevoel blijft als teer aan me vastplakken, maar uiteindelijk kies ik ervoor om Paige pas over Chris's verdwijning te vertellen wanneer we geslapen hebben. Ik wil dat ze eerst uitrust. Als er nu meteen nog meer stress bijkomt, ben ik bang dat ze een paniekaanval zal krijgen of weer bijna in een psychose zal belanden, met die glazige ogen en verslapte spieren.
Wanneer we wakker zijn geworden en net met een kopje thee op de bank zitten, pak ik mijn telefoon er weer bij en zeg ik: 'Liefje, Marco heeft me geappt.'
Ze doet alsof ze er niet gespannen van wordt, maar het ontgaat me niet dat ze op haar hand gaat zitten om het plotselinge beven te verbergen. Haar andere hand is nog steeds strak om de kop thee geklemd.
'Wat zei hij?' vraagt ze.
'Chris... uh... Chris is als vermist opgegeven,' antwoord ik.
Paige knippert een aantal keer verbijsterd met haar ogen. Ik zie een schok door haar arm heengaan, ook als blijft de rest van haar lichaam onbeweeglijk stil.
'Wat... Wat bedoel je? Is hij zelf weggegaan of is hij ontvoerd? W-Wat is er gebeurd?' sputtert ze.
Ik produceer een combinatie tussen het schudden van mijn hoofd en het ophalen van mijn schouders.
'Ik weet het niet. Ik weet alleen dat hij vermist is,' geef ik toe. 'Zullen we Marco anders even bellen?'
Het is inmiddels al tien uur 's avonds, maar ik denk niet dat hij al slaapt. Hij werkt te hard om te slapen.
Paige knikt en ik pak mijn telefoon. Ik bel Marco en zet gelijk de luidspreker aan, zodat Paige mee kan luisteren. Het duurt niet lang voordat er wordt opgenomen.
'Met commissaris Marco Kowalski,' zegt hij. Ik herken zijn stem, maar er ligt een stroevere toon in zijn stem dan normaal, professioneler.
'Hey, Marco. Met Nathan. Je staat op de luidspreker. Paige is bij me,' begroet ik hem.
'Oh, hoi. Wat kan ik voor jullie doen?'
'Is er al meer nieuws over Chris?' vraag ik, terwijl Paige zich een beetje afzijdig houdt.
Marco zucht. Hij klinkt heel, heel moe.
'Niet echt. Hij is gewoon spoorloos verdwenen. Zijn vader is inmiddels ook hier. Hij zegt van niets te weten. Ik... Ik denk dat ik hem wel geloof,' antwoordt hij, en dan voegt hij er een beetje aarzelend aan toe: 'Zet over vijf minuten de televisie aan. Ik moet gaan. Doei.'
'Doei,' zeggen Paige en ik in koor, maar hij heeft al op moeten hangen voordat we het woord goed en wel uitgesproken hebben. Het kan niet anders dan dat hij een hele hectische dag achter de rug heeft, en die dag is waarschijnlijk nog lang niet voorbij.
We volgen zijn advies op en zetten de tv aan. Mijn hart maakt een duikvlucht wanneer ik zie dat hoofdcommissaris Cassidy een persconferentie gaat geven, vlak voor het politiebureau. Ik zie Paige verbleken en pak haar hand vast. We gaan op de bank zitten en woordeloos staren we naar het beeldscherm.
Er staat maar een select groepje mensen in beeld. Allereerst is er William Cassidy zelf, met een driedelig pak dat er uitziet als zwart, maar volgens mij donkerblauw is. Zijn vrouw staat naast hem, in een donkerpaarse jurk. Het zijn haar hazelkleurige ogen die ervoor zorgen dat ik haar als Chris' moeder herken. Ik kan zien dat ze gehuild heeft.
Marco is er ook, in een matte, donkergrijze smoking. Hij draagt een geruite stropdas van verschillende grijstinten, en hoewel hij er netjes uitziet, heb ik het idee dat het een beetje haastig gedaan is. Hailey staat naast hem in een volledig zwart pak, zonder das.
Ik weet dat Hailey een hekel heeft aan dit soort dingen, maar als echtgenote van de commissaris wordt er soms van haar verwacht om ook bij officiële gelegenheden aanwezig te zijn. Ze vindt het bloedirritant en denigrerend. Hailey is een vrouw met een eigen carrière en kan er niet goed tegen als er van haar verwacht wordt dat ze alles zou laten vallen voor de verplichtingen van haar man. Na haar relatie met Dean is ze helemaal klaar met het opzijschuiven van haar eigen successen voor die van haar partner. En hoewel Hailey echt wel iemand is die het even leuk vindt om een jurk te dragen als een smoking, draagt ze uit protest altijd een pak naar zulke gelegenheden. Dat het haar goed staat is niets meer dan een fijne bijkomstigheid. Maar ondanks haar diepe, brandende haat komt ze wel altijd, voornamelijk om haar man te steunen.
Marco heeft een arm om Haileys middel geslagen. Een vreemde zou het zien als een aandoenlijke vorm van affectie, maar ik ken haar goed genoeg om de blik te herkennen waarmee ze naar de hoofdcommissaris kijkt. Ze weet wat hij Paige aan heeft gedaan, wat voor man hij is.
Marco ondersteunt haar niet; hij houdt haar tegen.
Wanneer de persconferentie begint, stapt hoofdcommissaris Cassidy naar voren om het woord te doen. Hij heeft zo'n ernstige uitdrukking op zijn gezicht dat het ongeloofwaardig wordt.
'Ik ben vanuit Maine hiernaartoe gekomen vanwege een zwaarwegend voorval waar mijn zoon, Chris Cassidy, bij betrokken was. Afgelopen nacht, ongeveer om drie uur, heeft hij een poging gedaan om een van zijn collega's, Paige Bourgeoiselle, te verkrachten. Hij heeft dit niet alleen bekend, maar ook zijn we erin geslaagd het voorval terug te vinden op de beelden van de bewakingscamera's. Officier Bourgeoiselle is met betrekking tot psychoseverschijnselen naar het ziekenhuis gebracht, en ook Chris is vanwege enkele verwondingen met een ambulance opgehaald. Een paar uur geleden is hij echter uit het ziekenhuis verdwenen, ondanks alle maatregelen die waren getroffen om dat te voorkomen. Het is onduidelijk of hij tegen zijn wil in mee is genomen of dat hij zelf gevlucht is uit angst voor de gevolgen van zijn daden. Betrokkenheid van Paige Bourgeoiselle en haar vriend is al uitgesloten, omdat ze allebei in een ander deel van het ziekenhuis waren op het moment van verdwijning. Dit is door bewakingscamera's bevestigd. Door een storing van de camera's in een andere vleugel van het ziekenhuis zijn er geen beelden meer van Chris die iets kunnen vertellen over hoe hij weggekomen is. Uit betrouwbare bronnen is bekendgemaakt dat Paige Bourgeoiselle inmiddels weer thuis is en dat ze het naar omstandigheden goed maakt,' vertelt hij met zakelijke, onbeweeglijke stem.
Paige staat op van de bank en begint te ijsberen.
'Al tweemaal eerder heb ik de eer gehad om officier Bourgeoiselle te mogen ontmoeten, en ik kan niet anders dan zeggen dat ze een zeer capabele, vaardige agente is. Uiteraard zal ze financieel gecompenseerd worden wegens psychische lasten. Het bedrag zal later deze week nog besproken worden,' zegt hij en Paige en ik kijken allebei verbijsterd naar het televisiescherm. 'Wat Chris gedaan heeft, is tegen de wet, en dat hij toevallig mijn zoon is betekent niet dat hij boven de wet staat. Hij zal gepast gestraft worden voor wat hij gedaan heeft. Het feit dat hij een politieagent is, dat het zijn baan is om orde te handhaven, maakt dit incident alleen maar schrijnender. Het kan niet vergeten worden.'
En dat is het moment waarop ik me realiseer dat hoofdcommissaris William Cassidy helemaal geen fuck geeft om zijn zoon. Dat hij zijn zoon in het verleden tegen schandalen heeft beschermd, deed hij uit zelfbehoud. Hij deed het voor zijn eigen reputatie. Een hoofdcommissaris met een criminele zoon is nu eenmaal verdacht. En nu Chris iets gedaan heeft waar hij onmogelijk mee weg kan komen, is de enige manier waarop William zijn imago kan beschermen door zijn zoon te demoniseren, door te doen alsof hij het allemaal zo ontzettend verschrikkelijk vindt, door halve waarheden te vertellen die nét geen leugens zijn. Hij laat Chris vallen als een baksteen, en hoewel hij het zeer zeker verdient, kan ik niet ontkennen dat zelfs ik de branderige steken van verraad voel.
'Ik kan niet anders dan me een beetje verantwoordelijk voelen. Dit is niet hoe ik mijn zoon heb opgevoed.'
Waarschijnlijk is dat waar. Waarschijnlijk heeft hij zijn zoon wel opgevoed om vrouwen aan te randen, maar hij heeft hem niet opgevoed om betrapt te worden in het aanranden van vrouwen.
Hij treedt weer terug en Marco neemt plaats achter de microfoon. Hij houdt een zakelijk praatje over hoe het noodzakelijk is dat Chris zo snel mogelijk weer gevonden wordt en dat iedereen hun ogen en oren open moet houden. Hij vertelt nog even waar mensen terecht kunnen als ze tips hebben. Hij houdt het kort en sluit af met de mededeling dat er op een later tijdstip nog ruimte zal zijn voor vragen, maar dat dat momenteel niet mogelijk is.
Dan eindigt de persconferentie en gaat het beeld naar een of andere studio waar een aantal journalisten live de vrijgegeven informatie bespreken. Paige wil het niet horen en zet de televisie uit.
Heel lang zeggen we allebei niets, want wat valt er te zeggen?
Na een paar minuten schraap ik mijn keel en kijkt ze me afwachtend aan.
'Ik ga denk ik eventjes naar het bureau om met Marco en Hailey te praten. Wil je mee?' vraag ik, maar ze schudt haar hoofd.
'Ik heb een hele stapel formulieren meegekregen van het ziekenhuis. Voor de verzekering en zo. Ik denk dat ik die maar eventjes in ga vullen.'
Ik knik en geef een kus op haar voorhoofd.
'Oké, is goed, liefje. Laat het me weten als er iets aan de hand is. Ik heb mijn telefoon bij me.'
'Zal ik doen. Doe voorzichtig, lieverd,' zegt ze en ze kust me zachtjes.
Ik trek mijn jas en schoenen weer aan en ga met de bus naar het politiebureau, aangezien mijn auto daar nog staat.
Hoewel ik niet helemaal zeker weet of ze daar wel zullen zijn, ga ik allereerst naar het kantoor van Marco. Ik heb meteen geluk, want ze zijn er inderdaad.
Ik klop op de deur en hoor Hailey zeggen: 'Kom binnen, Nathan.'
Ik doe open en terwijl ik de deur weer achter me dichtdoe, vraag ik: 'Hoe wist je in hemelsnaam dat ik het was?'
Ze haalt haar schouders op.
'Je hebt gewoon een aparte manier van kloppen.'
Ik weet niet precies of het een positieve of negatieve opmerking is, maar ineens voel ik me heel beledigd en onzeker over mijn klopgewoontes. Ik schud het maar gewoon van me af.
Hoewel hij het zelf ook kan, maakt Hailey Marco's stropdas voor hem los en hij werpt haar een dankbare blik toe, bijna alsof dat ene gebaar ervoor zorgt dat hij weer tot over zijn oren verliefd op haar is.
'Waarom ben je hier? Is Paige er ook?' vraagt Hailey dan.
Ik schud mijn hoofd.
'Ze is thuis wat formulieren aan het invullen. Ik wilde jullie gewoon even één op één spreken,' zeg ik.
Ze knikken allebei tegelijkertijd, wat er bijna komisch uitziet.
'Waar wilde je het over hebben?' vraagt Marco.
'Denk...' Ik aarzel even, en wanneer ik verder praat, is mijn stem een beetje gedempt. 'Denk je dat de hoofdcommissaris iets met Chris's verdwijning te maken heeft? Denk je dat hij hem geholpen heeft?'
Even aarzelt Marco, maar dan schudt hij van nee.
'Ik denk niet dat hij dat risico zou nemen. Hij kan er zelf helemaal geen voordeel uit halen, en de meest liefdevolle vader is hij nou ook bepaald niet.'
Daar kan ik niets tegenin brengen.
'Weten we al meer? Heeft echt niemand iets gemeld?' vraag ik, bijna wanhopig.
Ineens bekruipt een angstaanjagend gevoel me, en iets binnenin me schreeuwt dat ik Paige niet in haar eentje thuis had moeten laten, kwetsbaar en alleen. Wat als Chris wraak wil nemen? Wat als hij weet dat Paige nu alleen thuis is en hij naar haar toe is gegaan?
Mijn hand gaat naar mijn broekzak, waar ik de contouren van mijn telefoon voel. Ze zou het me laten weten als er iets aan de hand was. Dat heeft ze tegen me gezegd.
'Tot nu toe heeft niemand iets gemeld. Hij lijkt wel van de aardbodem verdwenen te zijn,' zegt Marco.
Ik hoop niet dat dat echt zo is, want dan kan hij niet meer boeten voor wat hij gedaan heeft.
'Wil je anders wat te drinken, Nathan? Het ziet eruit alsof je wel een sterke kop koffie kan gebruiken,' stelt Hailey voor, in een poging haar bezorgdheid te verbergen achter nonchalance.
Ik schud mijn hoofd en haal een hand door mijn haar, ineens bang dat ik eruitzie als een of andere verstrooide professor.
'Nee. Nee, hoeft niet. Ik ga zo weer naar huis en dan gaan we wat slapen,' zeg ik.
'Hoe gaat het met haar?' vraagt Hailey, maar de twijfeling in haar stem vertelt me dat ze niet zeker weet of ze het antwoord wel wil horen. Van ons drieën is zij de enige met verse, scherpe herinneringen aan seksueel geweld, en ze is waarschijnlijk ook degene die het best weet wat voor verschrikkelijks er in Paige hoofd omging, en nog steeds omgaat.
Marco merkt ook dat er scheurtjes ontstaan in Haileys sterke, harde houding en laat een arm om haar heen glijden, geeft haar een kus op haar voorhoofd.
'Ze is... Ze is een beetje in zichzelf gekeerd. Maar ze is niet zozeer heel angstig of bang,' antwoord ik, en met dat antwoord lijkt ze tevreden te zijn.
Ik vraag me af hoe ze hiermee om zal gaan. Ik vermoed dat ze het nog niet bevat heeft, niet helemaal. Het is nu nog onmogelijk om te peilen hoe ze zal reageren wanneer ze het wél helemaal begrijpt, wanneer ze het ook echt kan beseffen. Het enige wat ik kan doen is er voor haar zijn en haar helpen waar kan.
En dan, alsof ze weet dat ik over haar aan het nadenken ben, krijg ik een appje van Paige:
De hoofdcommissaris is hier. Kom alsjeblieft naar huis.

Reacties (2)

  • BethGoes

    Oh nee! Nathan VLIEG vlug terug! En neem Marco en Hailey en het hele politie team mee!

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    O god nee, beter doet hij niets!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen