. . .


Aaron staarde naar het plafond. Hij voelde zich leeg, smerig. Tijdens het avondeten had hij heel even wat anders gevoeld, dat warme gevoel dat hij iedere keer kreeg als Rick in de buurt was. Hij was een lichtje in dit donkere bestaan – en die lichtjes maakten hem bang. Ze konden ieder moment doven. Even had het geleken alsof hij op wolken liep, en alles wat hij kon zien was Ricks lieve glimlach.
      Totdat het nacht werd.
      Totdat Moloch zijn plek naast hem opeiste, zijn lichaam binnendrong tot hij alleen maar kon snikken en zijn folteraar daarna in slaap viel. Zijn grote hand lag nog steeds om Aarons gekneusde geslachtsdeel heen, waarvan nagels de tere huid hadden open gekrast. Zijn straf omdat hij volgens Moloch tegen zijn natuur vocht, omdat hij niet wilde laten merken dat hij het lekker vond wat die klootzak met hem deed.
      Aaron dacht niet dat hij ooit nog normaal op een aanraking zou kunnen reageren, dat er ooit nog iets zou zijn waar hij opgewonden van kon raken. Hij was nog maagd geweest toen hij naar de gevangenis werd gestuurd, hij had dat voor een speciaal iemand willen bewaren.
      Nu dacht hij niet dat hij zichzelf ooit nog aan iemand zou kunnen geven. Hij wist niet of hij ooit nog naast een ander lichaam kon liggen zonder het idee te hebben dat Moloch naast hem lag.
      Zijn rug voelde stijf, maar hij durfde zich nauwelijks te verroeren. Straks maakte hij Moloch weer wakker. En hoe zou hij anders moeten liggen dan op zijn rug? Als hij zijn bloedende achterwerk naar hem keerde wist hij hoe hij de volgende ochtend wakker zou worden en met zijn gezicht naar die smeerlap toegekeerd liggen… Alleen de gedachte maakte hem al misselijk.
      En dus zat er niets anders op dan zijn pijn te accepteren. Het ergste moment van de nacht was immers voorbij. Meestal sliep Moloch wel door tot het ochtend was. Hij probeerde aan leukere dingen te denken. Aan Ricks verhaal. Aan zijn glimlach toen hij hem zijn toetje gaf. Aan het feit dat hij nooit opgaf, hoe moeilijk de dingen ook waren.
      Toch werd hij ook onrustig als hij aan Rick dacht. Niet alleen omdat hij bang was voor wat Moloch zou doen als hij er achter kwam dat ze soms met elkaar praatten, ook vanwege wat hij tijdens de basketbalwedstrijd gezien had. Hoewel Mateo een reputatie had doordat hij meermaals iemand van een verkrachting had gered, had hij Rick vandaag ruw op zijn schoot getrokken en hem tussen zijn benen gegrepen. Gebeurde daar in die cel toch meer dan Rick liet blijken? De gedachte dat een lieve jongen als Rick ook iets vreselijks zou meemaken, maakte de barsten in zijn hart nog veel groter.
      Aaron besloot ernaar te vragen, de volgende keer dat hij alleen met zijn vriend was.

Net als iedere keer dat ze erop uit werden gestuurd om het beddengoed te verschonen, kreeg Aaron een pakketje blaadjes van Rick omdat hij weer een nieuw verhaal had geschreven. Hoewel Aaron hem altijd wilde helpen bij het volbrengen van zijn taak, wees Rick zijn pogingen altijd af en zei hem dat hij het verhaal moest lezen.
      En dus deed hij dat. In stilte las hij vandaag over een klunzige cowboy die steeds van zijn paard af viel terwijl hij indruk probeerde te maken op een indiaan die met dieren kon praten. Het was luchtig geschreven, en net als zijn vorige verhalen grappig. Hij vond het knap, dat iemands gedachten zo licht konden zijn om iets als dit te schrijven. De romantiek die erin verweven was, leek steeds ietsje meer de boventoon te voeren. Zou dat iets betekenen? Voelde Rick ook iets voor hem? Hij durfde er niet op te hopen, hij mócht er ook niet op hopen. Het was alleen maar gevaarlijk.
      ‘En? Hoe vond je het verhaal?’ Rick kwam naast hem op het onopgemaakte bed zitten.
      ‘Mooi. Zoals altijd.’ Hij glimlachte voorzichtig.
      Rick glunderde.
      ‘Het spijt me dat ik nooit iets kan teruggeven,’ zei hij zacht.
      Er kwam een blos op Ricks wangen. ‘Je glimlach is het mooiste wat je me kunt geven. Die uhm… die is heel mooi.’
      Aaron kreeg het warm. Hij durfde Rick niet aan te kijken en keek naar beneden. Hun handen rustten naast elkaar op het matras, hun pinken slechts een paar millimeter van elkaar verwijderd. Het was alsof Aaron de zeggenschap over zijn eigen lichaam verloor; hij schoof zijn hand een fractie opzij tot hun pinken elkaar raakten.
      Het was alsof er een schokje door zijn arm trok en hij haalde scherp adem. Zijn ogen flitsten opzij en hij had het gevoel dat hij knalrood werd toen de jongen hem aankeek. Verlegen keken ze allebei weg. Toch voelde hij dat Rick zijn hand iets verschoof, zodat zijn vingertoppen lichtjes over de rug van zijn hand streken.
      Aaron sloot zijn ogen even. Voor een ander was het misschien een klein gebaar, maar voor hem niet. Zijn hart ging er fanatiek door kloppen. Rick herinnerde hem eraan dat niet elke aanraking tot pijn leidde, en dat het soms ook heel fijn kon zijn.
      Een tijdje zaten ze zo, Ricks hand deels op die van hem.
      Eigenlijk moesten ze verdergaan, maar Aaron had het niet in zich om het contact te verbreken.
      ‘Mag ik je wat vragen?’ vroeg Aaron na een tijdje. Hij moest het gewoon weten.
      ‘Je mag me altijd vragen wat je maar wilt,’ antwoordde Rick.
      Wat een lieverd was het ook. Hij was zo bang dat hij zijn onschuld hier zou kwijtraken, dat hij zou veranderen zoals hij zelf ook veranderd was.
      ‘Ik ehm… Ik zag laatst wat je celgenoot deed. Tijdens het spelletje basketbal. En ik – ik vroeg me af…’ Hij wist niet goed hoe hij zijn angst onder woorden moest brengen. Tenslotte vroeg ook niemand hem er naar – en hij was blij toe. ‘Laat maar,’ fluisterde hij.
      ‘Probeer je te vragen of Mateo mijn lief is?’ klonk het aarzelend.
      Dat was niet helemaal zijn intentie geweest – met die mogelijkheid had hij helemaal geen rekening gehouden. Wat als Rick het gewild had? Mateo was een knappe verschijning, in het verleden waren er genoeg dagen geweest waarop Tommy zijn mond niet over hem kon houden.
      ‘Is hij dat?’ vroeg hij mompelend.
      Vanuit zijn ooghoek zag hij dat Rick zijn hoofd schudde. ‘Nee. Maar hij wil dat andere gevangenen dat wel denken. Zodat – zodat ze me niet lastigvallen.’
      ‘Als jullie samen zijn… Zit hij dan nooit aan je? Moet je dan geen… dingen doen?’
      ‘Nee. Hij is – hij is gewoon mijn vriend denk ik. Hij valt volgens mij niet op mannen.’
      Aaron haalde opgelucht adem, zelfs al zat het hem niet lekker dat Mateo hem wel zo publiekelijk had vastgegrepen. Dat was vernederend voor Rick geweest, dat kon niet anders. Maar misschien was dat ook wel de enige manier waarop hij die bescherming vorm kon geven. Door anderen te laten denken dat hij Rick bezat op de manier waarop Moloch hem bezat.
      Aaron wist niet zo goed wat hij nu moest zeggen. Zijn blik dwaalde weer af naar hun handen en hij staarde er een tijdje naar.
      ‘We moeten naar de volgende cel,’ zei hij uiteindelijk.
      Hij had meteen spijt van zijn woorden, maar hij wist dat het het beste was. Straks kwam de bewaker kijken wat ze aan het doen waren.
      Rick trok zijn hand weg. Direct kreeg Aaron het koud, hij merkte nu pas hoe erg hij naar een liefdevolle aanraking had gehunkerd. Ze stonden op, maakten samen het bed op en gingen daarna naar de volgende cel.
      Rick kwebbelde er weer lustig op los. Aaron merkte dat hij meer gerichte vragen stelde en dat Aaron steeds minder terughoudend werd. Hij vertelde over de theateropleiding die hij had willen doen, over de vele jaren dat hij al viool speelde en voorzichtig begon hij ook wat dingen te delen over zijn moeder en zusje.
      Over zijn vader zweeg hij – en Rick vroeg er ook niet naar.
      ‘Ik heb geen broers of zussen,’ zei Rick, en hij pruilde. ‘Zo jammer, het had me erg leuk geleken! Maar blijkbaar was ik niet zo leuk dat ze nog een baby wilden.’
      ‘Wat? Maar je bent wel leuk,’ protesteerde Aaron voordat hij er erg in had. Het duurde een paar tellen voordat hij begreep dat Rick het gekscherend had gezegd en Aaron begon heftig te blozen.
      Rick keek hem aan en glimlachte verlegen. Weer was daar die hevige kriebel in zijn buik, een die zich door zijn hele lichaam leek te verspreiden. Hij kneep zijn vingers even samen, daarna ging hij vlug verder met het opmaken van het bed.
      Er waren nog maar een paar cellen over. Kon hij de tijd maar langzamer laten verstrijken. Weer een week wachten totdat ze samen waren, klonk ontzettend lang. Waren er maar meer manieren om aan het zicht van de anderen te ontsnappen. Hij kon echter niets bedenken, en wist dat dit al een geschenk van boven moest zijn.
      ‘Ik heb nog een verrassing voor je,’ zei Rick vlak voordat hun ronde erop zat. ‘Maar je moet je ogen dichtdoen.’
      Aaron keek de ander nerveus aan. Het was echter een fijne nervositeit en hij deed wat Rick hem opdroeg.
      ‘Mond open,’ zei Rick zachtjes lachend.
      Aaron deed zijn mond open, en een tel later schoof hij iets tussen zijn lippen door. Hij sperde zijn ogen open toen er iets heerlijks op zijn tong begon te smelten. Het was een stukje chocola! Het was meer dan een jaar geleden dat hij dat had geproefd. Het was heerlijk, als een stukje hemel.
      ‘Hoe kom je daaraan?’ vroeg hij verbijsterd.
      Rick haalde zijn schouders op. ‘Blijkbaar heeft Mateo wat connecties met smokkelaars hier. Ik mocht twee stukjes hebben.’ Hij stopt er zelf ook eentje in zijn mond.
      ‘Wat lief.’ Aaron draaide zijn vingers in elkaar. Hij wilde ook zo graag iets geven, maar hij wist niet wat. Of misschien… Eigenlijk durfde hij het niet, maar tegelijkertijd was het ook iets wat hij heel graag wilde.
      Heel vlug boog hij zich naar voren gaf Rick een kus op zijn wang. Zijn lippen tintelden tegen de warme huid. Vlug trok hij zijn gezicht weer terug, zenuwachtig keek hij de andere jongen aan. Ricks vingers streken lichtjes over zijn wang alsof hij niet helemaal kon geloven wat er gebeurd was, zijn wangen kregen dezelfde kleur als die van Aaron moesten zijn. Zijn hart bonkte in zijn keel.
      ‘Uhmm. Ik vind je heel lief, Rick,’ zei hij zachtjes. De zenuwen gierden door zijn lijf, maar hij wilde het toch zeggen. Het was onverstandig, het was gevaarlijk. Maar hij wilde zo graag zijn waardering laten blijken en nu eens zeggen wat er op zíjn hart lag.
      ‘Ik vind jou ook heel lief.’ Rick keek hem verlegen aan. ‘En weet je? Ehm, ik – ik denk de hele dag aan je.’
      ‘Ik ook aan jou,’ fluisterde hij. ‘Ik wil de hele tijd bij je zijn.’
      De zenuwen werden bijna ondraaglijk toen ze elkaar diep in de ogen keken. Iedere zenuw in zijn lichaam leek op scherp te staan.
      ‘En ik – ik wil je heel graag kussen,’ murmelde Rick.
      Aaron had het gevoel dat hij ter plekke zou verdampen. Zijn hele lijf leek te trillen toen hij zachtjes toegaf dat hij dat ook heel graag wilde.
      Ze leunden dichter naar elkaar toe. Zijn armen hingen gespannen naast zijn lijf, hij wist niet zo goed wat hij ermee moest doen. Hun lippen raakten elkaar en Aarons ogen zakten dicht. Ricks lippen waren zacht en nog zoet van de chocolade. Eerst gaven ze elkaar alleen kleine kusjes, terwijl ze aarzelend hun hand hieven. Aaron legde er een tegen zijn borst, die van Rick omvatte lichtjes zijn nek. Hij opende zijn mond iets meer, daarna liet hij de ander binnen. Hun tongen speelden een teder spel, en dit keer schoof Aarons hand ook naar Ricks nek, en vandaar vonden zijn vingers en weg in zijn krullen.
      Aaron had maar één keer eerder gezoend, met een meisje op een feestje waar ze truth or dare speelden, vier jaar geleden. Wat hij zich ervan herinnerde, had niets te maken met de heftige emoties die nu door zijn lijf woekerden. Ricks tederheid was als een verdoving voor alle pijn die hij hier in de gevangenis had doorgemaakt, het was alsof hij met iedere streling van zijn tong een litteken wegpoetste.
      Toen ze na een lange tijd eindelijk hun kus verbraken, pakten ze zwijgend elkaars handen vast en keken elkaar aan.
      ‘Misschien ehm… Misschien kunnen we samen iets leuks doen. Als – als we allebei weer vrij zijn,’ hakkelde Rick. ‘Dat zou ik heel leuk vinden.’
      Aaron beet op zijn lip. ‘Dat zou ik ook heel leuk vinden.’
      Rick glimlachte opgelucht en kneep in zijn handen.
      Daarna kusten ze elkaar opnieuw.

Aaron had nooit gedacht dat hij nog iets anders zou voelen dan angst en pijn zolang hij hier in de gevangenis zat. Dat hij weer kon glimlachen was een wonder, dat er iets warms door zijn aderen stroomde was ontzettend onverwacht. Hij was verliefd. Hij was ontzettend verliefd. Aan Rick denken zorgde ervoor dat de duisternis die zo lang aan hem trok op een afstand bleef. Eén blik, één snelle aanraking, één glimlach – zelfs alleen een herinnering gaf hem altijd nieuwe moed, herinnerde hem eraan dat hij nog maar een paar weken Molochs martelingen moest ondergaan en dat hij daarna vrij was. Dan zou hij op Rick wachten, en dan hoefden ze eindelijk niet meer stiekem te doen. Hij fantaseerde daar graag over, hoe ze hand in hand zouden lopen, hoe hij Rick aan zijn moeder zou voorstellen, hoe ze met elkaar konden knuffelen zonder bang te zijn dat iemand hen betrapte.
      Twee dagen waren verstreken sinds Rick en hij hadden gekust, en hij dacht er zo vaak aan als hij kon. Wanneer hij alleen was bevoelde hij soms voorzichtig zijn lippen, wetend dat Rick de laatste was geweest die ze had aangeraakt. Het was alsof de jongen daarom altijd bij hem was, hem altijd influisterde dat zijn hel bijna voorbij was en dat hem daarna een veel mooier leven wachtte.
      Aaron was zich er niet van bewust dat er vaak een dromerige glimlach om zijn mond lag, dat zijn ogen straalden iedere keer dat hij bij Rick in de buurt was geweest en dat hij niet meer zo ineengedoken zat als vroeger.
      Moloch was zich er wel bewust van. Op een avond stond Aaron al op het punt om zich uit te kleden, zodat Moloch kon nemen wat hij wilde en hij er voor vandaag weer van af zou zijn. De laatste dagen lukte het hem steeds beter om zich diep in zichzelf terug te trekken, om zich los te maken van wat er met zijn lichaam gebeurde.
      Op de een of andere manier werd het dragelijker – misschien omdat hij nu wist dat zijn leven niet altijd donker hoefde te blijven. Omdat hij wist dat er ook nog andere gevoelens waren dan angst en pijn.
      ‘Vanavond gaan we wat anders doen,’ zei Moloch echter. Zijn stem klonk doods, en bij de gedachte aan dat de routine verbroken werd en hij niet wist of er nóg iets ergers met hem zou gaan gebeuren, kromp hij in elkaar.
      Hij zei niets, wachtte op instructies.
      Moloch ging op de rand van zijn bed zitten en leunde iets naar achteren. Zijn wellustige blik gleed over Aarons lichaam heen. Hoewel hij zijn kleren nog droeg, wist hij zeker dat Moloch kon zien wat zich daaronder bevond.
      ‘Kom eens hier zitten.’ Hij klopte op zijn bovenbenen. ‘Met je gezicht naar me toe.’
      Aaron staarde hem ongelovig aan. Moest hij op zijn schóót gaan zitten?
      Dat wilde hij niet, zoals altijd wanneer Moloch zijn lichaam gebruikte wilde hij zijn gezicht ervan afkeren en zichzelf ervan overtuigen dat híj niet degene was wie dit overkwam, dat het iemand anders pijn was die hij voelde.
      Hij was geneigd om zijn hoofd te schudden, maar inmiddels wist hij dat het zinloos was. Voor de nacht om was had Moloch zijn verzet gebroken en hij raakte alleen maar meer opgewonden en ging langer door wanneer Aaron zich verzette.
      En dus stond hij zwijgend op en ging met één been aan een kant van hem zitten. Koude vingers streken langs zijn nek. Zijn maag kromp samen, hij wilde de man van zich afduwen.
      ‘Kus me,’ sprak de man toen.
      Aaron verstijfde. ‘W-wat?’
      Moloch had hem nooit willen zoenen. Waarom nu wel? Zou hij…
      Hij kreeg het ijskoud.
      Hij wist het. Hij wist dat hij met Rick had gezoend.
      ‘Waarom?’ fluisterde hij.
      ‘Ik heb gehoord dat je graag gekust wordt.’ Hij legde zijn beide ruwe handen tegen Aarons wangen. ‘Waarom heb je me dat nooit verteld, liefje?’
      Tranen brandden in zijn ogen. Hoe kon Moloch dat weten? Had iemand het dan gezien? Waren er camera’s in de cellen? Zijn onderlip begon te trillen.
      Hij wilde niet met de man zoenen, hij had nog liever dat hij hem verkrachtte. Zijn kussen behoorden Rick toe, hij was juist blij geweest dat dat een stukje intimiteit was dat niet door Moloch verwoest was.
      Een traan kriebelde langs zijn wang. ‘Ik – ik wil niet,’ zei hij met trillende stem.
      ‘Huil maar liefje. Je weet dat papa dat fijn vindt.’ Zijn greep op Aarons gezicht verstevigde en Moloch bracht zijn gezicht dichter naar dat van Aaron. Hij jammerde toen Molochs tong langs zijn wang streek om het zoute spoor te volgen.
      Aaron kneep zijn ogen dicht. Was hij maar ergens anders. Was hij maar bij Rick… Hij wilde zo graag zijn armen om zich heen voelen, zijn troostende kussen voelen.
      ‘Kus me,’ klonk het opnieuw – ongeduldiger nu.
      Aaron schudde zijn hoofd. Hij wilde dit niet weggeven, het voelde nog als het laatste wat van hemzelf was.
      ‘Ik geef je een weg hieruit,’ klonk het zoetjes. Duimen streken langs zijn wangen. ‘Vertel me wie het was, en je mag gaan slapen.’
      Dat nooit.
      Hij klemde zijn lippen op elkaar.
      ‘Nee? Je wilt je geheimpje nog ietsje langer bewaren?’ Er klonk een sadistisch lachje. ‘Dat mag hoor, liefje. Maar geef papa dan wel waar hij om vraagt.’
      Zijn maag kromp samen. Hij wilde huilen, wilde schreeuwen.
      Maar meer dan wat dan ook wilde hij Rick beschermen. En dus brak hij door zijn weerzin heen, kuste de man die hij zo haatte en liet hem zo ook zijn kussen vergiftigen.

Reacties (2)

  • Frodo

    Blerg, ik word misselijk van die man.
    Maar inderdaad super goed geschreven!

    1 jaar geleden
  • Necessity

    Arme, arme Aaron. Ik heb zo'n medelijden met hem.
    Je hebt dit weer geweldig geschreven

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen