Foto bij 015

POV Skyla

Ik zit op de bank en val zowat in slaap, Jack kijkt me bezorgt aan en slaat zijn arm om me heen. “wil je anders ff op bed gaan liggen?” “is goed”, ik wil op staan maar zie al snel allemaal zwarte vlekjes, ik ga snel weer zitten “Skyla ben je oké?” “ik weet het niet, ik zag allemaal zwarte vlekjes voor me. Ik was heel erg bang dat ik weer door mijn benen zou zakken” “owh shit dat is niet best, kom maar ik til je wel op”. Jack tilt me op en brengt me naar de dichtstbijzijnde kamer, blijkt zijn kamer te zijn. Hij legt me op bed, “slaap nog maar even, ik maak je wel wakker als we er zijn” “dankje Jack, je bent een topper” hij geeft me een kus op mijn hoofd, loopt de kamer uit en doet de deur dicht. Ik val direct in een droomloze slaap. Ik voel een hand over mijn gezicht en open rustig mijn ogen, Jack zit voor “hej we zijn er ga je mee?” “yes ik ga mee”. We lopen samen naar het ‘woon’ gedeelte en zie daar Corbyn en Zach zitten “hej hoe voel je je?” vraagt Corbyn als ik naast hem ga zitten “gaat wel beter, dat ik even geslapen heb heeft echt geholpen” “gelukkig maar”. We stoppen bij het concertgebouw, de jongens rennen de bus uit en ik loop er rustig achter aan. Jason komt naar me toe en loopt naast me het gebouw in “Skyla heb je even voor me” “ja hoor” we lopen samen een kamer in, ik plof op de bank die er staat en Jason komt naast me zitten. “hoe gaat het nu met je?” “het gaat beter, ik was heel erg moe maar nu niet meer gelukkig” “mooi zo, de dokter is nog naar me toe gekomen” “ik hoorde het van Daniel” “je mag sowieso 2 weken geen inspannend werk doen, dit houd dus in dat je voorlopig geen foto’s bij de concerten mag maken” ik kijk teleur gesteld naar beneden en voel een traan over mijn wang lopen “owh oké, het moet maar he” “ach het gaat zo voorbij, je hebt ons allemaal om je heen! We steunen je door dik en dun” “dankje Jason” ik geef hem een knuffel en we gaan naar de jongens toe. De dagen gaan snel voorbij en vandaag gaan we dan eindelijk naar Chicago, eindelijk mijn broertje weer zien! We pakken onze spullen en Daniel gooit ze in de kofferbak, we zwaaien nog even naar de jongens en gaan dan richting Chicago. Wanneer we dichterbij komen word ik steeds zenuwachtiger. Daniel pakt mijn hand vast en geeft er een bemoedigend kneepjes in “het komt goed lieverd, ik ben er voor je” “dankje wel Daniel” we rijden het terrein op en ik kijk mijn ogen uit, wauw wat is het groot hier. Bij het huis aangekomen zie ik Jayden al staan, ik gooi m’n deur open en ren met tranen in mijn ogen op Jayden af. Hij trekt me in een knuffel en de tranen gaan bij beide de vrije loop. Na een tijdje laten we elkaar los, “Jayden dit is Daniel, Daniel dit is mijn broertje Jayden” ze geven elkaar een hand “leuk je te ontmoeten” “van hetzelfde Jayden” we lopen het huis in en ik zie oma zitten. “Owh kindje eindelijk” oma komt op me af en trekt me in een dikke knuffel “ik heb je zo gemist oma!” “wij jou ook kindje, kom dan gaan we naar opa” samenlopen we naar opa toe en hij trekt me ook in een dikke knuffel. “opa, oma dit is trouwens Daniel, hij is een van de jongens van Why Don’t We” “is hij je vriendje?” vraagt opa “nog niet opa, we zijn wel aan het daten” “goed zo jongen zo hoort het” opa geeft Daniel een lief schouderklopje. De dag gaat heel snel en we hebben het onwijs gezellig gehad met opa, oma en Jayden. Ik geef ze allemaal nog een knuffel en we stappen de auto in om naar het concertgebouw te gaan. Daniel parkeert de auto en we gaan naar binnen, we vinden de boys nergens. We zoeken het gebouw door en komen uiteindelijk backstage, de jongens springen allemaal te voor schijn. Ik schrik me kapot “doe dat nooit meer” roep ik, de jongens komen niet meer bij van het lachen. Daniel en ik moeten ook lachen, “stelletje gekken”. Jack komt naar me toe en geeft me een knuffel “hoe was het bij je opa, oma en je broertje?” “heel leuk, eindelijk heb ik ze weer gezien en geknuffeld. Dank jullie wel dat jullie het mogelijk gemaakt hebben” “graag gedaan meis!” de jongens worden geroepen voor de soundcheck en ik ga ff op mijn laptop wat dingen doen. “hej girl” ik kijk op en zie Noah voor me staan “hej” “hoe gaat het nu?” “gaat beter gelukkig. Ik ben blij dat ik weer langzaamaan wat kan doen” “snap ik heel goed, wil je vanavond anders mij helpen bij de merchandise? Van paps mag het en het is niet heel erg inspannend werk” “lijkt me heel fijn dankje wel”. We lopen naar de merchandise stand en kleden het leuk aan, ik ben blij dat ik me toch nog nuttig kan maken. We zetten nog twee stoelen klaar en lopen dan weer naar de backstage ruimte om te gaan eten, de hele crew komt erbij zitten en het is echt onwijs gezellig.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen