. . .


Weer voelde Raine zijn ogen trekken. Hij was een emotioneel wrak en op de een of andere manier moest hij zich zien te herpakken voordat hij deze kamer zou verlaten. Hij drukte zachtjes zijn lippen tegen die van Juice, aan zijn ademhaling hoorde hij dat hij al in slaap was gevallen.
      ‘Het is bizar hoe je me in al deze ellende nog steeds de gelukkigste man op aarde kan laten voelen,’ fluisterde hij. ‘En ik weet nog niet hoe het nu allemaal verder moet, maar ik zou niets liever willen dan je man worden.’
      Het was de afgelopen dagen vaker door zijn hoofd gegaan. Zeker toen hij voor zichzelf besloten had dat hij zijn club over Juice zou gaan vertellen, had hij gefantaseerd dat ze achter zijn besluit zouden staan en in sommige toekomstbeelden had hij ook een altaar gezien, had hij een ring om Juice’ vinger geschoven.
      Hij kwam iets overeind, dekte Juice lichaam voorzichtig met zijn dekbed toe en keek nog een tijdje naar het mishandelde gezicht van zijn geliefde. Zijn maag kromp weer samen. Het schuldgevoel was nog niet helemaal weggetrokken. Hij nam het zichzelf kwalijk – het was onverantwoord geweest om Juice naar Sasha te sturen. Hij had kunnen weten dat Esai er persoonlijk op wilde toezien dat zijn nichtje niets overkwam nadat zijn vader van de aardbodem was verdwenen. Door alle chaos had hij echter niet helder kunnen denken – en Juice had daar een zware prijs voor betaald.
      Het had hem echter wel íéts opgeleverd, en dat was informatie over de Sons. Hij pakte Juice’ spijkerbroek van het voeteneinde van zijn bed en voelde in zijn zakken tot hij zijn telefoons had gevonden. Het meest fancy toestel was van Juice zelf, de simpelere variant werd voor clubzaken gebruikt. Die stak Raine terug, zelfs al was hij zich ervan bewust dat hij hier belangrijke contacten in zou kunnen vinden. Hij ontgrendelde Juice’ eigen telefoon, zag tot zijn tevredenheid dat er geen wachtwoord vereist was en verliet toen de kamer, die hij doelbewust op slot draaide zodat niemand bij zijn vriend zou kunnen komen.
      Goed – wat nu?
      Hij wilde het liefst naar Sammy toe om te horen hoe het met haar ging, maar hij wist dat hij door een clubhuis vol mensen moest die vragen voor hem hadden en hij had informatie die hij moest delen. Hij kon maar beter meteen door de zure appel heen bijten.
      Er viel een gespannen stilte toen Raine het clubhuis binnenliep. Hij las veroordeling in de ogen van zijn broeders – in die van hen allemaal. Hoewel niemand bewoog, voelde het alsof hij ingesloten werd en ze hem geen ademruimte overlieten.
      Een rilling liep langs zijn rug.
      Was Juice hier wel echt veilig?
      ‘Ik heb een lead,’ zei hij, hopelijk dat hij ze daarmee in een betere stemming kon krijgen.
      Hij schrok toen zijn voorzitter hem aankeek. Er was geen greintje sympathie in zijn ogen.
      ‘Ik denk dat je ons eerst iets uit te leggen hebt.’
      Raine zuchtte. Moest dit echt nu? Hij was doodop, hij wilde naar Sammy, hij wilde zijn vader vinden, hij wilde dat Juice opknapte…
      ‘Volgens mij valt er niet zo veel meer uit te leggen. Ik ben verliefd op Juice geworden en we wilden eerst zien of het tussen ons werkte voor we het onze clubs zouden vertellen. Je kan er Angel naar vragen – ik heb hem in Santo Padre over Juice verteld en ik heb gezegd dat mijn gevoelens voor hem serieus zijn en dat ik dat aan jullie wilde vertellen zodra ik weer terug was. Helaas liep dat anders.’
      Marcus trok zijn wenkbrauwen op. ‘En je dacht dat wij die relatie zouden goedkeuren?’
      ‘Ik wist niet dat we iets over elkaars relaties te zeggen hadden. Juice en ik spreken nooit over onze clubs – dat was al zo sinds het begin. Er zijn er onder jullie ook wel een paar die niet alles met hun echtgenoot delen.’
      ‘Maar wij slapen niet met onze vijanden,’ bracht een ander ertegenin.
      ‘We zijn niet in een directe oorlog. Ja – dingen zijn gespannen en er is een hoop voorgeschiedenis. Maar we lopen ook gezamenlijk tegen problemen aan. Zoals ouders die vermist zijn.’ Hij keek zijn voorzitter indringend aan. ‘Ik begrijp dat er sancties zijn, en ik snap het zelfs als je wilt dat ik me uit de club terugtrek. Maar kunnen we alsjeblieft eerst mijn vader zoeken? Hij is ontvoerd, en mijn relatie met Juice heeft daar niets mee te maken. Hoe langer we wachter, hoe moeilijker het wordt om hem te vinden.’
      Marcus slaakte toen een zucht, maar gaf hem toen een knikje. De blik in zijn ogen vertelde hem echter dat dit gesprek nog niet voorbij was.
      Esai was minder subtiel en snoof. ‘Als jij je liefje niet zo graag wilde verplegen hadden we dit gesprek niet eens hoeven voeren.’
      ‘Als ik dat niet had gedaan, hadden we nog steeds in het duister getast. Juice vertelde dat de moeder van een van zijn broeders vorige week ook is verdwenen. Er is een zwart busje gemeld – mogelijk hetzelfde busje dat die twee Sons een tijd geleden van de weg reed. Mij verbaast het niks als we een gezamenlijke vijand hebben – iemand die ons bewust aan het porren is om te kijken hoe we reageren.’
      Marcus streek langs zijn sik terwijl hij nadacht. ‘Goed dan,’ zei hij toen. ‘Wat stel je voor? Is je… informant nog bij bewustzijn?’
      Raine klemde zijn kiezen op elkaar. Het irriteerde hem dat de man Juice zo afstandelijk benaderde. ‘Hij slaapt,’ zei hij. ‘Ik heb wel zijn telefoon.’ Hij aarzelde. ‘Chibs heeft ons al samen in het ziekenhuis gezien. Ik kan hem bellen, dan kan hij de Sons verder mobiliseren. Het lijkt nu een patroon te worden – misschien moeten we eens rondvragen of er charters zijn waar hetzelfde is gebeurd. Misschien dat Tenq camera’s kan vinden bij mijn vaders huis in de buurt, dan kunnen we uitkijken naar zwarte busjes.’
      Raine wist maar al te goed dat hij zich op glad ijs bevond. Hij was wel de laatste van wie ze orders zouden aannemen. Toch gaf Marcus een knikje.
      ‘Is Sammy bij Diana? Ik moet haar even zien.’
      ‘Sammy en Sasha zijn allebei bij haar,’ bevestigde Marcus.
      Raine vatte dat antwoord maar als toestemming op om te kunnen vertrekken. Onderweg naar buiten trok hij Juice’ telefoon uit zijn broekzak, zocht naar de naam ‘Chibs’ en belde. Nerveus beet hij op zijn lip, zich afvragend of hij Juice nu weer in gevaar bracht. Ze konden dit als het loslaten van informatie beschouwen – en zeker nu hun geheim uitgekomen was, vreesde hij de gevolgen. Maar het ging wel om zijn vader, en om het leven van een andere onschuldige vrouw. Bovendien wist hij dat Juice wilde dat hij de informatie gebruikte, anders had hij het nooit gezegd.
      ‘Juicy!’ klonk het dikke Schotse accent. ‘Hoe gaat-ie? Waar moet je nou in al die haast naartoe?’
      ‘Je spreekt met Raine.’
      Er was even een stilte. ‘Oh?’
      Hij haalde even diep adem. ‘Ze weten het. Van Juice en mij. Ze hebben hem hard aangepakt, maar dat is onze eigen schuld.’ Hij wreef even over zijn gezicht. ‘Anyway, mijn vader is ontvoerd en Juice vertelde dat jullie ook zoiets is overgekomen. Ik heb het de anderen verteld, we zijn het erover eens dat we misschien een wapenstilstand moeten sluiten totdat we onze mensen hebben teruggevonden. Het lijkt aannemelijk dat we een gezamenlijke vijand hebben.’
      Hij hoorde Chibs zuchten. ‘Dat is nogal een hoop informatie, knul.’
      ‘Ja.’
      ‘Waar is Juice?’
      ‘Hij slaapt. Het – het komt wel goed met hem. Ik moet naar de rest van mijn familie toe.’ Hij sloot zijn ogen even. Er kwam een bonkende hoofdpijn opzetten en zijn gedachten en angsten begonnen door elkaar heen te lopen. ‘Kun je ons helpen?’ vroeg hij toen zacht. Hij voelde zich zwak toen zijn stem trilde, maar nu Juice zo gewond was, zijn vader was verdwenen en zijn club boos op hem was, wist hij niet meer goed waar hij het moest zoeken. Hij veegde met zijn schouder langs zijn wang toen hij een traan voelde kriebelen. Hij wilde niet janken, maar het werd hem allemaal te veel. Beelden bleven zich aan hem opdringen, van Juice die op een stoel vastgebonden zat, zijn kin op zijn borst, en gemaskerde mannen die zijn vader in stukken sneden.
      Hij haalde snotterend adem. Hij was kapot. Hij was gewoon op en het zag er niet uit dat hij voorlopig zou kunnen slapen.
      ‘Ik ga kijken wat ik voor je kan doen, Raine. Je hoort van me.’ Het was even stil. ‘Sterkte met alles. Hou je taai.’
      ‘Dank je.’
      Hij stopte de telefoon weg, beklom zijn motor en reed naar het huis van Marcus en Diana, dat zich slechts twee blokken verderop bevond. Hij leunde tegen de deurpost aan nadat hij had aangebeld en wankelde naar binnen toen Diana de deur opendeed.
      ‘Raine… Wat zie je eruit.’ Diana nam hem bezorgd op – met een moederlijke blik die onvermijdelijk was wanneer je iemand al vanaf de kleuterklas kende.
      ‘Hoe gaat het met Sammy?’ vroeg hij.
      ‘Ze slaapt nu.’ Ze keek hem onderzoekend aan. ‘Wat slaap zou jou ook goed doen. Is er al iets over je vader bekend?’
      ‘Niet veel,’ mompelde hij. ‘Alleen dat er ook een moeder van een van de Sons ontvoerd is. We zijn aan het kijken of we samen een front kunnen vormen.’ Nu hij hier stond, werd hij weer onrustig. Hij haalde Juice’ telefoon weer tevoorschijn, maar zag dat Chibs nog niet gebeld had.
      ‘Kom even rustig zitten, jongen. Ik zal voor jou ook wat kamillethee maken.’
      Raine had geen energie om te protesteren. Straks zou hij even bij Sammy om een hoekje kijken, maar op dit moment betwijfelde hij of hij überhaupt de trap zou kunnen beklimmen. Hij voelde zich slapper dan een vaatdoek; zijn hele weerbaarheid leek aan diggelen te zijn geslagen.
      Terwijl Diana naar de keuken ging, zakte Raine op de bank neer. Hij bleef voorovergebogen zitten, zijn hoofd in zijn handen. Zo veel onzekerheden. Zo veel dingen die mis konden gaan, dingen die hij kwijt kon raken – mensen die hij kwijt kon raken…
      De bank naast hem zakte in, en een moment later voelde hij een arm om hem heen. ‘Wat is er allemaal aan de hand jongen? Je weet toch wel dat de club je vader zal vinden? Maak je niet druk lieverd.’
      Raine leunde tegen haar aan en sloot zijn ogen. Hij miste zijn eigen moeder, zijn zus. Hij probeerde zichzelf onder controle te krijgen toen hij weer begon te huilen. Diana wreef troostend over zijn rug terwijl hij de tranen bleef wegvegen.
      ‘Ik weet niet of ik de club straks nog heb, Diana,’ zei hij met een rauwe stem. ‘Ik heb het goed verkloot.’
      ‘Hoe dan, lieverd?’
      Hij sloeg zijn ogen neer. ‘Door verliefd te worden op een Son.’

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen