Foto bij Stralend Als Een Ster.

Het is een mooie heldere avond, perfect om sterren te kijken. Clara staat op het dak van haar huis en kijkt omhoog naar de sterren. Hoe zal het zijn als ze zich zou kunnen laten vallen? Als ze een van hen kon zijn? Deze gedachte verlaat haar hoofd al snel, ze zal nooit een van hen kunnen zijn. Ze is te bang om te stralen. Te lelijk zal haar moeder zelfs zeggen. Ze gaat met haar benen over de rand van het platte dak zitten. Haar witte haren zitten in een knot en ze veegt haar pony uit haar ogen. Ze glimlacht, de sterren maken haar vrolijk. Het laat haar hopen dat er ooit iemand zal komen die haar helpt net zo te stralen als een ster. Ze zucht zachtjes als ze haar moeder haar hoord roepen, ze weet dat ze eigelijk niet hier boven mag zijn. Toch doet ze het, ze kan het simpelweg niet laten. Ze staat op en kijkt nog een keer omhoog voordat ze terug naar binnen gaat.

Het is vroeg, Clara heeft weinig geslapen al vind ze dat niet erg. Ze maakt liever tijd om naar de sterren te kijken dan om te slapen. Wat is daar leuk aan? Aan slapen? Haar moeder is al weg, waarheen weet ze niet. Ze smeert haar brood en eet er van terwijl ze onderweg gaat naar haar bus. Bij het bus station staat een jongen, een jongen die het al op haar gemunt heeft sinds dat ze naar deze straat zijn verhuist. "Een hele goedemorgen, Sterrie." Zegt hij tegen haar. Clara kijkt naar hem en besluit er niet op in te gaan ook al zou ze dat maar al te graag willen. "Tong verloren?" Vraagt hij "Te heftig gewenst?" Vraagt hij. Clara kijkt weer even kort naar hem "Hou je mond, Devin." Zegt ze. Ze besluit gelijk ook dat ze verder niet tegen hem in gaat. Het is vroeg en ze heeft geen zin in ruzie. "Oh het komt voor zich op? Dat is best schattig weet je?" Devin kijkt naar haar, hij stond al dicht bij haar maar komt mogelijk nog dichter bij staan. Clara kijkt strak voor zich uit en zucht opgelucht als ze de bus aan ziet komen. Ze wilt naar de bus lopen maar word tegen gehouden door Devin, die stevig haar pols vast pakt. Clara blijft staan en spant haar arm spieren aan. "Laat me los." Zegt ze. "Waarom zou ik? Je weet dat ik je leuk vind accepteer dat je het zelfde voelt." Zegt hij. Clara bijt op haar lop "Devin laat me los, de bus wacht." Zegt ze terwijl ze haar pols uit zijn hand probeert te trekken. Dit lukt haar ook en ze stapt de bus in. Ze checkt in en gaat snel zitten, zorgend dat Devin niet naast haar kan komen zitten. Ze krijgt de kriebels van hem en niet de positieve kriebels.

Na een lange en zware schooldag komt Clara eindelijk weer thuis. Ze hoord geluid vanuit de woonkamer en gaat er vanuit dat het haar moeder is. Ze zet haar tas neer en loopt langs de woonkamer naar de keuken. Eenmaal langs de deur blijft ze staan. Zag ze dat nou goed? Ze zet een stap naar achter om nog eens goed de woonkamer in te kijken. Er staat een vrouw, een jonge vrouw in haar woonkamer. Compleet naakt. Haar haar tot op haar borsten. Haar haar. Haar haar lijkt haast wel te stralen, het lijkt van goud. Clara voelt het bloed naar haar wangen stromen. De jonge vrouw heeft haar nog niet opgemerkt, ze was te druk met zichzelf te bekijken. Clara slikt ze staart naar de vrouw om moed bij elkaar te rapen om haar aan te spreken. Ze sluit haar ogen even en een zachte "Hallo?" verlaat haar mond. De vrouw kijkt op "Oh hallo!" Ze glimlacht waardoor haar ogen gaan twinkelen. Clara loopt de woonkamer in en pakt een deken van de bank, ze steekt het naar haar uit. "Zou je…kan…wil je deze alsjeblieft om doen?" Ze word even vragend aangekeken maar het word wel aangepakt. Als de vrouw de deken om zich heen heeft steekt ze haar hand uit "Danica." Zegt ze. Haar stem klinkt voor Clara als muziek in haar oren en het duurt ook even voordat ze weer in staat is om te reageren. Ze pakt snel haar hand vast en schud het "Clara. Ik…ik heb boven kleren voor je." Zegt ze. Danica kijkt naar haar "Oh dat zal erg fijn zijn." Antwoord ze "Zonder kleding lopen word niet meer zo geaccepteerd geloof ik." Zegt Danica. Clara lacht wat gespannen, ze snapt niet goed wat aan de naakte vrouw in haar woonkamer haar zo gespannen maakt. Haar hart gaat als een razende te keer en ze loopt snel naar boven om kleding te gaan pakken voor Danica. Daar gaat ze op haar bed zitten. "Holy shit, holy shit, holy shit." Ze bijt op haar duim nagel. Heel leuk dit allemaal, maar wat als haar moeder thuis komt? Ze kan niet zo maar zeggen; Verassing! Mam een vreemde in huis, leuk toch? Nee nee dat kan zeker niet. Ze staat al niet in het goede boek van haar moeder en dat zal zeker niet helpen. Ze zucht, dat probleem lost ze later wel op. Ze loopt maar haar kast en pakt er wat kleren uit. Als ze naar de trap loopt hoord ze de voordeur open gaan. Dit is geen goed moment voor haar moeder om thuis te komen. Ze voelt haar hart, die net weer rustig was geworden weer harder beginnen te kloppen. Ze rent snel de trap af naar de woonkamer. Niemand te zien. Geen stralende Danica. Het deken wat ze om had ligt op de grond. Heeft ze dit dan gedroomt? Ze kan toch niet zo maar verdwenen zijn? "Clara ik ga naar bed, ik wil niet dat je me stoor en als er aangebeld word doe niet open. Die klootzak van een Francis wou langs komen." Haar moeder loopt direct door naar boven.

Die avond gaat Clara weer naar het dak, als ze omhoog kijkt valt het haar op dat een van de sterren feller straalt dan de anderen. Ze sluit haar ogen en slaakt een diepe zuch. Het frustreert haar dat ze niet weet of wat ze vandaag heeft meegemaakt echt was of niet. Ze hoopt met heel haar hart van wel, maar betwijfelt het. Een mens kan niet zo maar verdwijnen, toch?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen