Enkele maanden later


||Nymphadora Eloise Uley

Onderuitgezakt in de grote tractorband, zweefde het object met mij erin heen en weer. Een fijn wiegend gevoel, Embry had me zojuist thuis gebracht, tante Sue had een afspraak gepland voor mij bij de dokter in het ziekenhuis. De reden hiervoor was, ze had de brief van mijn vader gevonden nadat ze hem eerst nog is heel erg goed had verstopt en daarna gelezen. In het begin geloofde ze niet zo in mijn fantasierijke verhalen, maar nu ze de brief had gelezen en bepaalde dingen had gezien wist ze niet zo goed wat ze moest denken. En uiteraard dacht ze gelijk dat het slecht zou zijn voor mijn gezondheid en dat ik wellicht daarom niet veranderde en groeide.
Maar ik geloofde nog altijd dat ik vervloekt was en het dus verbroken moest worden met iets heel anders.
De afgelopen maanden waren in een sneltrein gegaan en ik kreeg thuis les. Omdat mijn tante niet wist in welk jaar ik zou thuishoren. Wilde ze eerst weten wat ik aankon, voordat ze me zou inschrijven op een school.
"Nymphadora" was de strenge stem van mijn tante. Ze had de autosleutels in haar handen en liep op de grote blauwe volkswagen af, "kom je anders komen we te laat". Haar ogen gleden naar haar horloge en zuchtend sprong ik soepel uit de tractorband. Mijn voeten lande in het zachte gras en als volgt nam ik een sprint naar de auto. Ik klom op de achterbank en klikte als gelijk mijn riem vast.
Tante Sue begon te glimlachen en na wat seconden startte ze de wagen en reed de vrouw richting het ziekenhuis van Forks.
"Sorry lieverd het kan niet anders, nu je onder mijn dak leeft wil ik het zekere voor het onzekere nemen" ze keek vanuit haar achteruitkijkspiegel, maar ik had mijn gezicht naar het raam gedraaid. Zuchtte stilletjes en beet vervolgens op de binnenkant van mijn wang.
"Ben niet ziek" mompelde ik, een vreemde hese toon verried dat ik me niet helemaal prettig voelde bij het idee dat ik van top tot teen werd onderzocht.
"Voor je het weet zijn we klaar" glimlachte ze opbeurend, mijn gezicht begon te betrekken want daar ginds was het ziekenhuis al. Ze parkeerde de wagen en klikte haar gordel los nadat ze het contact had uitgedraaid. Een vluchtige blik gunde ze mij voordat ze uitstapte. De achterdeur proberen te openen bleek het niet te werken. Fijn Kinderslot
Tante Sue ontgrendelde de deur en met een sprong stond ik naast haar. De auto in zijn slot stekend greep mijn tante mij bij mij pols. Vast en zeker bang dat ik hem op het lopen zou zetten. Geloof me als ik de weg in Forks zou weten, zou ik het geprobeerd hebben.
Ik vond ziekenhuizen niet bepaald lekker ruiken en de vele mensen die er werkte, vond ik in hen kostuums best griezelig. Vooral het apperatuur en verdere uitrusting bezorgde me de kriebels. Mijn gezicht stond in een wel erg zure stand. Tante Sue, trok me zonder pardon achter haar aan, het ziekenhuis door.
"Kop op" was de aanmoedigende stem van mijn tante, haar ogen voelde ik op mijn gezicht branden. Maar mijn gezicht had ik naar de lelijke groene vloer gericht. Mijn tante hoefde niet te zien dat ik me niet prettig bij het idee voelde. Ze wist het al en kon het blijkbaar niet schelen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen