Foto bij Anger -85



Nu ik toch hier ben gebruik ik wat sneeuw om de oppervlakkige schram van mijn linkerarm weer schoon te maken, en het afgesneden stuk shirt er weer omheen te knopen. Sneeuw en water in overvloed, nu. De schram in mijn nek is ook snel gereinigd, of in ieder geval goed genoeg. Om ervoor te zorgen dat mijn haren niet constant in de wond zullen zitten, haal ik het elastiekje uit mijn staart en bind ik mijn haren samen in een knot op mijn hoofd. Dan zijn al mijn kleine kwetsuren verzorgd, en kom ik voor een veel groter probleem te staan. Mijn andere arm.
      Door de intense kou die hier heerst, zit ik ondertussen te trillen van de kou. Beheerst haal ik een aantal keer diep adem, voordat ik zwakjes met wat sneeuw het bloed van mijn hand begin te wassen. Gelukkig kan ik na een seconde of zeven alweer stoppen.
      Door het duister heen, klinkt een zacht, maar indringend gepiep. Op mijn hoede kijk ik op, maar het lijkt me niet dat een tribuut dit geluid zou kunnen maken. Eerder een ‘’leuke’’ val van het ‘’geweldige’’ Capitool. Ik sta alweer half overeind - waarbij ik mijn voeten uit de sneeuw heb moeten trekken- als er een parachute voor mijn neus in het koude, witte spul landt.
      Een parachute.
      Met een doos.
      Een sponsorgift. Ik geloof haast dat ik het huilen nabij ben. Met trillende vingers probeer ik de doos open te krijgen, maar doordat mijn vingers door de kou verdooft zijn, gaat het langzaam. Na de vierde poging hoor ik eindelijk een klikje. Ik weet niet waar ik op hoop, eigenlijk kan ik alles wel gebruiken nu. De rode deksel gaat vloeiend open, en hangt aan zijn scharnier over mijn knieën. Binnenin vind ik een geschenk uit de hemel.
      Verschillende rollen verband liggen me toe te grijnzen, samen met een vreemd, cilindervormig blikje. in het halfduister zijn de woorden moeilijk te onderscheiden, die op het rechthoekige strookje papier zijn geschreven. Het zijn er dan ook niet veel, dus dat helpt. Dik opsmeren. Meer niet.
      Heel voorzichtig klap ik het doosje weer dicht en zorg ik dat ik het goed vergrendel, zodat er niets uit kan vallen. Ik schep een hand sneeuw op, en zet dan koers naar de gangen.

De verbanddoos was een werkelijke gift uit de hemel. Het lukte me mijn arm schoon te krijgen en daarna met opeengeklemde tanden de zalf uit het potje aan te brengen. Het gaf onmiddellijk verlichting. De kloppende pijn verdween vrijwel direct en ik stond nog steeds verbaast toen ik het verband eromheen wikkelde.
      De zalf heb ik toen ook gebruikt voor mijn andere arm en voor mijn nek en het heeft werkelijk wonderen gedaan. Zonder de kloppende pijn trok het belabberde gevoel dat zich van me meester had gemaakt na mijn ontmoeting met Florian snel weg. Op een enorme vermoeidheid na, voelde ik me steeds beter.
      Ik geloof dat ik toen ergens in slaap gevallen ben, want toen ik mijn ogen opendeed was het puntje van mijn neus ijs- en ijskoud en duurde het meer dan tien minuten voordat ik het gevoel in mijn benen terug had.
      Bovendien was ik het enorm zat om zo dichtbij de vreselijke kou te zitten, dus ben ik pontificaal de andere kant op gegaan. Ohja, update van mijn linkerarm: Bijna niets meer van te zien. Ik kon mijn vreugde niet meer op.

Reacties (2)

  • Samanthablaze

    Och, heeft de ijskoningin het koud?(A)

    11 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Yes, het gaat de goede kant op!

    11 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen