Mijn tante trok voorzichtig mijn handen uit mijn haar en keek mij vervolgens doordringend aan, “het is niet echt het type weer om buiten te zwemmen, het is te koud en straks wordt je ziek” sprak ze op een rustige maar dringende toon. Ik rolde met mijn ogen en schudde mijn hoofd, “het water is niet koud, het doet mij niets” mij uit haar greep los trekkend.
“Carlisle” mijn tante keek de dokter aan, “ik zie op het moment niets vreemds, haar lichaamstemperatuur is misschien wel iets waar ik een vraagteken bij geef, voor haar bloeduitslagen zullen we nog even geduld moeten hebben” verwoorde de man, glimlachend. “Ik zou u graag nog onder vier ogen willen spreken in mijn kantoor” ging de arts verder.
Mijn tante keek mij kort waarschuwend aan, alsof ik me zomaar zou misdragen, als ze even niet keek. En verdween daarna achter de man aan.
Phyllon had zich al de tijd niet bewogen en sliep gewoon hardnekkig door.
Mijn hoofd draaide ik door de kamer, mijn tas spotte ik in de hoek van de kamer, ik rende er op af en griste er vervolgens de portofoon uit. Zette het object aan en drukte vervolgens de knop in, “Henry voor Doortje, over” riep ik op gedempte toon.
Licht gekraak rees op vanuit de portofoon en iets daarna weerklonk de warme vertrouwde stem van mijn beste vriend. “Nymphadora” riep Henry verrukt door het apparaat.
“Al nieuwe aanwijzingen” was zijn vraag.
“Ja, twee en jij” mijn wenkbrauwen fronste, opnieuw weerklonk gekraak. “Niet zo succesvol als jij, heb de eerste aanwijzing gecheckt maar is doodlopend” “nou dan heb ik iets om je op te beuren want ik heb een plek waar we wellicht een kaart zullen vinden” sprak ik bijtend op mijn lip.
“Dat meen je” schreeuwde Henry luid door het apparaat.
“Niet zo hard straks hoort tante Sue, Emma of Regina ons” mijn ogen rolde zich in zijn kassen.
“Vast, mijn mams zijn beide aan het shoppen” weerklonk Henry’s stem door de portofoon, “nou mijn tante niet en ik ben ook niet thuis” sprak ik fronsend.
“Welke aanwijzing gaan we eerst onderzoeken” was Henry’s volgende vraag.
Zijn luidheid aan de kant schuivend. “Second star to the right” kwam er zacht over mijn lippen. Als Henry nu voor mij gezeten had, had ik kunnen zien hoe groot zijn ogen wel niet getrokken waren, het land waar Henry zowat zijn hart aan verloren was.
“Je maakt een grapje” was zijn geschrokte stem. |
Ik schudde mijn hoofd maar kwam al snel tot realisatie dat hij dat niet kon zien. “Negatief” sprak ik stilletjes. “Nymphadora, dat is wel het laatste gebied waar ik wil gaan zoeken” sprak Henry zo bedrukt dat ik begon te zuchten. “Dan doe ik het alleen” en draaide vervolgens de portofoon uit.
Ik snapte Henry ergens wel, het was er gevaarlijk en vooral nu dat het land zo verwoest was. Sommige van de Lost Boys waren achter gebleven. Wellicht het land domineren, al konden ze niet garanderen dat hen gevangene geen uitweg zouden vinden.
Moest alleen zorgen dat niemand zou ontdekken dat ik naar Neverland zou vliegen en vervolgens met kaart zal terug keren. Al wist ik niet waar ik zou moeten zoeken. En kon ik Henry zijn ervaringen van eerder uit dat land goed gebruiken.
De stem van mijn tante liet mij opschrikken ik stopte de portofoon terug in de tas en klikte vervolgens hem goed dicht.
“Bedankt Carlisle, ik wacht rustig op uw telefoontje” waren de vriendelijke woorden van mijn tante.
Ze wenkte mij te komen, ik mompelde een bedankje en sprintte vervolgens met tas, schildpad en tante achter mij aan naar de auto.
“Alsjeblieft lieverd, probeer in de wintermaanden het water te mijden” sprak mijn tante voordat ze de deur van de auto dicht gooide en zelf in stapte.
“Oké, ik zal het proberen, of het mij zal lukken kan ik u niet beloven” sprak ik naar waarheid. Mijn tante begon te knikken en startte vervolgens de wagen. Ze reed het erf af en vervolgens sloeg ze af richting een lange kronkelige weg, omringt door bos.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen