Foto bij 002

"W.w.wat?". Max knikt. "Nou snap ik wel waarom hij me zo graag wilt helpen" "Dat is niet de enige reden Lola" niet begrijpend kijk ik hem aan. "Daniel vind je echt leuk! Ik weet dat je denkt dat het voor publiciteit is maar dat is niet zo. Hij vind je oprecht heel erg leuk! Daarom kan hij dit ook niet over zijn hart verkrijgen" de tranen staan in mijn ogen. Hij vindt me leuk! En ik maar denken dat het om publiciteit ging. "Rust maar even Lola. Ik moet weer terug naar het circuit. Zal ik Victoria bellen?" "Graag!". Ik baal er soms zo van dat Max pa is op gaan volgen maar dat hoort erbij. Victoria is wel gelukkig altijd bij mij in de buurt geweest, ze is echt de beste zus die ik me maar kan wensen. Max geeft me een kus op mijn hoofd en gaat dan weg. Daar lig ik dan alleen in een ziekenhuis in Monaco. Na een uurtje word ik weer wakker. "Hej zusje" hoor ik Victoria roepen. Ik kijk op en zie haar net naar binnen lopen. Er tovert zich al snel een glimlach op m'n gezicht. "Hoe voel je je?" vraagt ze na dat ze me een kus op mijn hoofd geeft. "Like shit", ik grinnik om mijn eigen reactie. "Kan ik begrijpen. Je weet dat we je allemaal gaan helpen he?" dankbaar kijk ik haar aan. "Hoe is het met Daniel?" niet begrijpend kijkt Victoria me aan. "Wat is er met Daniel dan?" "Daniel is degene die heeft geschept". Ik voel dat er een traan over m'n wang loopt. "Weet het niet eigenlijk. Ik heb hem niet gezien nog" "Als je hem ziet wil je dan alsjeblieft tegen hem zeggen dat ik niet boos op hem ben. Hij kan er niks aan doen. Ik had uit moeten kijken" "Ik zal het hem door geven schat". Ik knik en Victoria komt bij me op bed zitten. "Wil je de vrije training zien?" blij knik ik. Ze pakt haar laptop uit haar tas en zet hem op schoot. Na een paar minuutjes zien we het circuit in beeld. "Vic weten pa en ma het al?" "Ja ze zijn onderweg hier naar toe. Ze kunnen er ieder moment zijn". Ik knik en geef haar nog een knuffel. Samen kijken we rustig naar de vrije training. Een zuster komt na een half uurtje de kamer in lopen. "Ah Lola je wordt goed gezelschap gehouden zie ik" de zuster komt naast ons staan. "Gelukkig wel" "Hoe gaat het nu met je?". Even denk ik na, "Het gaat wel opzich. Ik ben nog niet echt gewend aan het idee dat ik verlamd ben. Ik besef het me totaal niet nog" de zuster knikt begrijpend. "Snap ik meis, als er iets is dat ik voor je kan doen moet je het maar zeggen. Wil je zo wat eten?" "Dankje wel zal ik doen! Ja doe maar een broodje met vleeswaren, maakt niet uit wat". De zuster knikt en loopt weg. Na een paar minuten staat ze weer bij ons en geeft me dienblad. Ik eet mijn broodje rustig op en drink nog mijn thee op. Victoria zet het dienblad op het tafeltje voor me. "Thanks siss".

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen