Foto bij 003

Na een tijdje komen pa en ma eindelijk binnen. "Owh schatje" roept mijn moeder hard. Ze rent naar me toe en neemt me in haar armen. Mijn vader neemt mij gelijk in zijn armen als mams me los gelaten heeft. "Meisje van me gaat het wel?". Ik kijk hem aan en ik barst. De tranen lopen over mijn wangen en ik raak in paniek. Alles wat ik ingehouden heb komt er nu uit. Pa neemt me nog een keer in zijn armen en probeert me te sussen. "Roep alsjeblieft een zuster Vic" hoor ik m'n vader zeggen. Ik ben zo in paniek dat ik begin met hyperventileren. "Rustig aan meisje, diep in ademen door je neus en uit ademen door je mond" ik probeer me te focussen op mijn ademhaling maar het lukt niet. Ik krijg een zak voor mijn mond en adem er in. Langzaam begin ik weer tot rust te komen. "Gaat het weer zusje?" ik knik en laat me weer tegen het kussen vallen. Ik voel me moe worden, die paniek aanval heeft me toch meer energie gekost dan ik dacht. Ik val niet veel later in slaap. Na een paar keer wakker geschrokken te zijn door een nachtmerrie word ik wakker van een kusje op m'n hoofd. "Goodmorning Lola", verward open ik mijn ogen. Ik kijk om me heen en besef me dat ik nog steeds in het ziekenhuis lig. Ik begin in mijn benen te prikken maar voel nog steeds niks. De tranen lopen daar door al snel weer over m'n wangen. "Lola please, don't do that to your self" hoor ik Daniel zeggen. Gefrustreerd laat ik m'n handen op mijn benen vallen. Daniel pakt mijn handen vast en ik kijk hem met waterige oogjes aan. "Please Lola I really want to help you" "I know and I am really grateful for that. You know I am not mad at you right?", hij knikt. "Yeah I know I talked to Victoria" opgelucht kijk ik hem aan. "Can I have a hug? I kinda need one right one", ik hoor Daniel lachen. Hij komt naast me staan en trekt me gelijk in een knuffel. "Thank you so much Daniel" "Know that I always be there for you". Dankbaar kijk ik hem aan. "Sorry Lola but I have to go. I will see you this afternoon" "It's okay thanks you! See you than". Ik geef hem nog een knuffel en dan gaat hij weer weg.

Een paar dagen later mag ik dan eindelijk weg. Max helpt me in de rolstoel en we gaan naar de auto. "Wat ben ik blij dat ik naar huis mag eindelijk", ik hoor Max grinniken. "Wat? Ik had gewoon een hekel aan dat ziekenhuis eten" "Snap ik heel goed zussie. Nu snel maar weer de oude worden hé". Ik voel een traan over mijn wang lopen, ik veeg hem snel weg. "Ja zeker. Ik ga morgen al beginnen met de revalidatie" "Goed zo. Je kan het". Niet veel later zitten we in het privé vliegtuig richting huis.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen