Foto bij Chapter 1 | Harry E. Styles

2 abbo's! Fantastisch:)alle kleine beetjes helpen, enjoy guys C:
Oh, Alle schuingedrukte stukjes zijn flashbacks (:

Harry Edward Styles
11 Jan. 2019
Hoofdstuk 1:



7 uur ‘s avonds, ergens in een steegje in Brooklyn, levendig als altijd, maar toch een stukje rustiger dan uptown. Aan de muren hingen gekleurde lichtjes boven mijn hoofd, criss cross door de steeg. ‘Hey! Harry.’ Ik keek op bij het horen van mijn naam, en aan het einde van de steeg zat een jongen aan een hoge tafel die naar me lachte. Ik lachte vriendelijk terug. Het was altijd nog een soort van wennen dat mensen weten hoe ik heet. Al helemaal als ik hun namen niet wist. Maar in dit geval moest ik even mijn ego opzij zetten want ik wist wel hoe hij heette. ‘Hallo, Peter.’ Ik trok hem in een halve knuffel. Toen ik ook op een kruk plaats nam probeerde ik hem subtiel in me op te nemen. Hij was blond, bruine ogen, normaal postuur, ietsje kleiner dan ik en hij droeg een groen pak. Ik hoopte dat hij dat niet aan had getrokken omdat hij dacht dat ik iets spectaculairs zou aandoen en hij niet underdressed wilde zijn. Ik had namelijk gewoon een linnen blouse en skinny jeans aangetrokken vandaag.
Ik was blijkbaar niet subtiel genoeg, want hij merkte een beetje beschaamd op dat hij een beetje overdressed was. ‘Zou je me geloven als ik zei dat ik net van een feest kwam?’ vroeg hij me met een klein lachje. Ik deed eventjes alsof ik diep nadacht en schudde toen blozend mijn hoofd, waarna we beiden moesten lachen. Ijs gebroken zou ik zeggen.

Het was 11 uur toen ik bij mijn hotel aankwam, en iets over 11 toen ik onder de douche stapte om de viezigheid van de stad van mijn lichaam te wassen. Daten, wie the fuck dacht dat dat een goede uitvinding was?
Met mijn voeten op de badmat en mijn nog druipend natte handen, pakte ik mijn mobiel van het kastje en zocht naar tinder. Ik verwijderde mijn match met Peter en begon me af te drogen.


Tommo: Hey Haz, heb je wat te doen?


Ik lag al in bed toen ik het berichtje van hem las. Ik was nog klaarwakker, want niet bepaald gewend om zo vroeg te gaan slapen. Maarja ik had een vroege vlucht.


Ga net slapen, what’s up?


Tommo: Typing…



Weet je wel dat fenomeen dat als je moeder aan het typen is, dat het dan eeuwen duurt en je alleen ‘oké’ krijgt? Louis had vaak hetzelfde. Maar ik wist dat hij dat alleen bij mij had, want ik had de jongens er een keer naar gevraagd en die hadden geen idee waar ik het over had.


Tommo: Wanneer vlieg je terug?

Morgenochtend, vandaar


Tommo: Ok

‘Ok’ me niet Tomlinson

Tommo: Ok
Tommo: (;


Met een grijns op mijn gezicht legde ik mijn telefoon weg en viel sneller en rustiger in slaap dan ik had verwacht.

De volgende ochtend stond mijn wekker om 6:30. Logischerwijs werd ik dus moe wakker. Ik had gedroomd dat ik bij Ed logeerde, dus was verward toen ik wakker werd. Ik drukte mijn wekker uit en begon me aan te kleden.



. . .


'Hazzaaaa!' ik herkende die stem uit duizenden. Het vliegveld was te licht en fel voor mijn ogen, en ik waardeerde de zonnebril die ik op had nog weer 10x meer. Ik trok Gemma met een grijns in een knuffel en kneep haar een beetje fijn. 'Hey, kleine, hoeist met jou?' Gemma kwam net tot mijn schouder met haar 1,65.
'Gwoewd.' mompelde ze tegen mijn schouder. Ik liet haar los en met een arm om haar schouder liepen we richting de uitgang. 'Ja? En met mam?'
'Prima, ze is begonnen met een nieuwe hobby. Pottenbakken.' met een opgetrokken wenkbrauw keek ik mijn zusje aan. Ze haalde lachend haar schouders op: 'Ja geen idee, maar ze vermaakt zich wel.'
'Mooi.'
'Oh! Hoe was je date?' hierop reageerde ik in eerste instantie met een diepe zucht. We stapten in Gemma's kleine barrel, die ze illegaal eventjes had geparkeerd zodat we makkelijk konden vertrekken. 'Hij was wel aardig.' zei ik maar terwijl ik met mijn knieën tegen het dashboard in de bijrijdersstoel ging zitten. Ik was te lang voor deze manier van reizen.
'Wel aardig?'
'Ja… Hij euh…' ja wat was er eigenlijk mis met de date? Het was wel gezellig geweest. Maar hij was het gewoon niet. 'Het klikte niet op dat niveau.'
Gemma lachte me uit, met genoeg sarcasme. 'Wat een bullshit.'
Verontwaardigd en een beetje boos keek ik haar aan. Ze zag het niet, want ze lette op de weg.
'Hoezo dat nou weer dan?'
Ze keek me me vol ongeloof aan. 'Wauw. Harry voor een empathisch persoon zou je verwachten dat je wel een beetje snapt hoe je je voelt.'
'Ik snap best hoe ik me voel.'
'Dan zou je weten dat het bullshit is dat het niet klikte met Peter.'
Ik wilde hier verder niet op ingaan, hield mijn tas tegen mijn buik gedrukt en keek geforceerd naar buiten.


Zenuwen. Ja, dat waren het. Ik had de neiging vaker te moeten plassen als ik zenuwachtig was. Was dat raar voor een man? Ik ritste mijn gulp weer dicht en verliet mijn cubicle. Mijn krullen zaten voor mijn gezicht, ik blies om ze uit de weg te krijgen, maar natuurlijk werkte dat niet. ‘Oi, Laat mij maar.’ ik schrok al van de stem die uit het niets leek te komen, en toen stak de jongen voor me ook nog zijn hand bijna in mijn oog om mijn haar uit mijn gezicht te halen. Alsof ik niet al zenuwachtig genoeg was, voelde ik nu ook nog het bloed naar mijn wangen stromen. Leuk, zou ik straks als tomaat op het podium staan.
‘Thanks…’ mompelde ik te zacht. Ik had al een tijdje niet gepraat en schaamde me een beetje voor mijn zachte stem. De jongen voor me lachte een brede en aanstekelijke glimlach. Ondanks zijn wallen, zag hij er minder moe uit dan ik me voelde. ‘Ik ben Louis, aangenaam. Auditie?’ hij knikte naar het nummer op mijn shirt. Hij had er ook eentje. Ik knikte en schudde zijn uitgestoken hand. ‘Harry.’
‘Cool name, Harry! You look like a Harry.’ ik denk niet dat ik in zo’n korte tijd zo vaak mijn naam had horen voorkomen in een gesprek. Zijn ogen glinsterden van vreugde, en van zenuwen was niks te zien. Maar toch, ergens onder het oppervlak, had ik het wel door. ‘Heb je er zin in?’
‘Jawel.’ ik was het in het dorp gewend dat mensen willekeurig een gesprekje met me voerden. Althans, de vaste klanten van de bakkerij. Maarja dat was minstens 60% van het dorp. Maar in Manchester, in het midden van de zenuwen van alle audities voor X-Factor, had ik dat niet verwacht.
‘Ik heb honger. Heb je zin in een snack?’ ik kreeg haast een whiplash van hoe snel zijn gedachten blijkbaar gingen. ‘Euh… sure.’ wacht, maar hij was nog niet naar de WC geweest, hij kwam letterlijk net binnen. ‘Moet je niet..-uh…?’
‘Wat? Oh nee, laat maar.’ met een lach verliet hij de ruimte, en liet mij een beetje verbluft achter. Ik waste nog even mijn handen voor ik achter hem aan de deur door ging.


‘Hey Haz, mag ik de kaas?’
‘Harry.’
‘Harry, aarde aan Harry?’
‘Huh wat?’ ik keek op uit mijn gestaar en schudde even mijn hoofd om de moeheid van me af te zetten.
‘De káás.’ herinnerde mijn moeder me eraan. Ik pakte de kaas en gaf die aan mijn zus. ‘Waar zit jij helemaal met je gedachten?’ de bekende hand van mijn moeder voelde geruststellend op mijn arm. Ik legde mijn hand op de hare en glimlachte het weg. Mijn moeder was mijn alles. Ik had haar over de jaren altijd alles kunnen vertellen, en er zijn zoveel momenten geweest dat ik dit met haar had willen delen. Maar in plaats daarvan had ik de deur van dit onderwerp dichtgemetseld. Wat overigens nooit mijn keuze was, maarja het leven loopt niet altijd zoals je zou denken.
Mijn telefoon trilde in mijn zak en ik viste hem eruit om te kijken wat het was. En roerde ondertussen afwezig met mijn vork in mijn pasta.

Tommo: Oi, sup babe?

‘Oehh van wie heb jij een appje?’ Gemma schopte me onder de tafel. Ik probeerde mijn grijns te verbergen maar het lukte niet. Shit. De spieren in mijn wangen werkten me gewoon tegen.
‘Just, Louis being Louis.’
Mam en Gemma wisselden een betekenisvolle blik, en mijn moeder roerde wat ‘afwezig’ door haar eten voor ze heel tactisch en voorzichtig verder vroeg. Ze wist dondersgoed wat er gaande was geweest, ik had immers mijn gevoel voor mensen niet van een vreemde, maar dat veranderde niks aan het feit dat ik het haar nooit kon vertellen.
‘Hoe is het met Louis?’
‘Goed. Mag ik van tafel?’
Mijn moeder wierp een blik op mijn eten, waar ik nauwelijks wat van had gegeten. Maar ze wist dat ik met een jetlag nooit heel veel honger had, dus ze knikte. Ik stond op, gaf haar een kus op haar hoofd, ‘Het was lekker, mam, thanks.’
En Gemma gaf ik een halve achterwaartse knuffel. Ik vroeg me altijd af waarom mensen dat deden, want het is niet een optimale houding voor een omhelzing; en nu deed ik het zelf.
Met een klein huppeltje vervolgde ik mijn weg naar de kapstok om mijn jas te pakken.
Ik stapte de koude avondlucht in. Jezus ik was echt kapot. Mijn lichaam was nog gewend aan de 5 uur later tijd van New York, dus in mijn hoofd was het nu niet 7 uur, maar 12. En ik was om 6:30 opgestaan.
Mijn mobiel haalde ik uit mijn zak, en ik klikte op de sneltoets. Kut, waarom had ik die nog eigenlijk?
‘Ello, Haz?’
‘Hey, babe,’
‘Hey, Boo. Goeie vlucht gehad?’ Het was fijn om zijn stem te horen, en daar haatte ik mezelf wel een beetje voor. Waar the fuck was ik mee bezig.
‘Joah. Prima. What’ve you been up to?’
‘God, Harry, Oli heeft een nieuwe pup en hij is zo cute. Echt, om op te eten.’
Ik lachte om zijn enthousiasme. ‘Cute.’ mijn lach ebde weg en het was eventjes stil.
‘...Hey…-’
‘...Ja?’
‘...Ik mis je.’
Ik wilde schreeuwen naar hem. Ik wilde roepen dat hij dit niet kon maken, niet weer. Kleine messteken waren het. Zolang had ik gewild dat hij me zou missen, maar niet nu. Het was klaar nu.
‘Hey Lou, ik moet hangen, Gemma roept me.’
‘Oh, okay. Doe haar de groetjes! En Anne!’
‘Zal ik doen. Laters.’
‘...Laters,’
Ik hing op en liep verder het dorp in. Tot ik begon te rennen en voor ik het wist had ik een rondje gemaakt en was ik weer bij de voordeur van het huis waar ik was opgegroeid. Adem in, adem uit. En ik stapte de warmte weer in.

‘Harry, look, I’m a potato-head.’ Louis keek me met een grote grijns aan terwijl hij een aardappel op zijn hoofd balanceerde. Waar had hij in hemelsnaam die aardappel vandaan getoverd?
‘Potáto, potaato, tomáto, tomaato.’ riep Niall uit in zijn trotse accentje. Ik moest stiekem een beetje lachen en schudde mijn hoofd.
‘Hey Harry, waar liggen de marshmallows?’ Zayn tilde random dingen op in de woonkamer. Bankkussens, gordijnen, vloerkleden. ‘Nou, in ieder geval niet onder het vloerkleed, Zayn.’ lachte Liam en gaf hem een speels tikje op zijn achterhoofd. ‘Krat in de keuken.’ liet ik weten en focuste me weer op het verzamelen van een beetje redelijk hout voor in het vuur. Dit was de eerste avond en nacht dat we met z’n allen waren, als band. Mijn stiefvader was zo lief om zijn blokhut voor een weekend aan ons af te staan.
Mijn hoofd kon er nog steeds niet helemaal bij dat we nu in een band zaten. Soms kom je in je leven belangrijke mijlpalen tegen, en je weet dat het een mijlpaal is, maar raar genoeg voelt het niet zo heftig als het, rationeel gezien, zou moeten voelen. Misschien raakten mensen gewoon snel gewend aan nieuwe situaties. Alles aan deze groep jongens - het gekloot en het elkaar langzaam leren kennen - voelde al snel heel natuurlijk aan. Het enige waar ik een beetje aan moest wennen was Louis. Niet wie hij was, maar hoe hij me elke keer weer kon verrassen. Ik had mensen vaak wel snel door, maar bij hem was er geen pijl aan vast te knopen.
Met moeite pakte ik zoveel mogelijk stammetjes in mijn armen, om die mee naar buiten te slepen. Natuurlijk ging dit goed tot ik bij de deur kwam en geen hand over had om deze te openen. Waarom dacht ik nooit een paar stappen extra vooruit?
‘Hulp nodig?’ Niall. De kleine Ier met zijn schots en scheve tanden. Ik knikte en hij opende als een echte gentleman de deur voor me. Buiten op de tegels liet ik de stammetjes maar gewoon in een hoekje vallen, en ging vervolgens weer naar binnen om meer te halen. Dit keer liet ik de deur open staan.


‘Weet iemand een goed griezelverhaal?’ gooide Zayn in de groep, terwijl we met z’n allen rond het vuurtje zaten in onze crappy kampeerstoeltjes. Zayn, Niall en Louis hadden hun slaapzakken gepakt en die om zich heen gewikkeld. Ik gooide af en toe een blokje op het vuur en luisterde naar het gepingel van Niall met zijn gitaar. ‘Er was eens een man. Men noemde hem Simon. En op een dag kwam hij 5 super hotte jongens tegen. Hij deed gemeen tegen ze, stuk voor stuk mochten ze de brug naar de schat niet over…-’ begon Louis enthousiast te vertellen. Hij trok er een serieus griezelverhaal gezicht bij en ik kon een grinnik niet inhouden. Ik ging weer tussen hem en Liam in zitten, op de grond. ‘Zonder hem zaten we hier nu niet hé,’ herinnerde Liam hem eraan. Louis rolde met zijn ogen. ‘Ik was nog niet klaar.’
‘Maar de jongens verzamelden hun magische tranen en maakten een toverdrankje waarmee ze Simon veranderden in een goede fee. Die de jongens vervolgens al het goeds van de wereld schonk, en ze de zogenaamde X-Factor-brug over liet steken.’
‘Dit verhaal komt me bekend voor…’ mompelde Niall en grijnsde. ‘En samen konden ze de hele wereld aan.’ maakte Zayn af en hief zijn glas cola. Alsof afgesproken, hieven we allemaal onze glazen, behalve ik want ik moest eerst nog even zoeken naar mijn glas. Found it.
‘To us!’


Het was 11:00 toen ik mijn bed uit kwam. Terwijl ik de trap af liep checkte ik mijn agenda voor vandaag. Ik moest om 16:00 in London zijn voor een korte meeting, en had daarna tot 21:00 geblokt voor studiotijd. Ik had mijn Audi hier voor de deur staan, en als ik een beetje doorrijd kan ik in 3,5 uur in London zijn. Dus, uiterlijk 12:30 hier weg.
‘Maaaam, waar zijn de sleutels van de Audi?’ riep ik door het huis terwijl ik aan de keukentafel plaats nam. Het huis was niet zo groot dus ik wist dat waar mijn moeder ook was in huis, ze me wel zou kunnen horen. Ik was ervaringsdeskundige.
‘Mam is naar de winkel. Je sleutels hangen aan het haakje. Je had ook gewoon even kunnen kijken.’ Gemma was chagrijnig, wat mij een grijns op mijn gezicht bezorgde. ‘Goeiemorgen lieve zus.’
‘Shut up.’
Ik propte een bolletje in mijn mond, en verdween weer naar boven. Douchen.

‘Harry je bibbert.’ Louis had gelijk. Mijn tanden klapperden. Het was opzich niet een koude avond, en het vuur hield de voorkant van mijn lichaam redelijk warm. Maar de kou van de stenen waar ik op zat, trok helemaal door mijn rug heen. Ik zat al met mijn knieën opgetrokken en mijn armen daaromheen. ‘I-I k-K-knoww.’ reageerde ik maar maakte geen aanstalten er iets aan te doen. Was ik te lui om mijn slaapzak te halen? Misschien.
Op de achtergrond waren Niall en Zayn een discussie aan het voeren over hoe lang je patat moest frituren, aangezien Liam daarmee bezig was.
Louis stond op van zijn stoel, zette hem weg en kwam naast me op de grond zitten. Hij was al halverwege toen ik pas doorkreeg wat hij van plan was. ‘Louis. W-wat doe j-j-j-e?’
Hij opende zijn cocon, waarbij hij bijna de slaapzak tegen de vuurkorf liet vallen. Ik had hier geen zeggenschap in, hij sloeg de slaapzak om me heen en ik voelde oprecht gelijk de warmte. Hij kroop tegen me aan zodat hij weer een cocon kon maken, maar nu van ons twee. Terwijl ik daar als een blozende tomaat geen idee had wat voor houding ik mezelf moest geven. Het maakte het al makkelijker dat ik überhaupt niet kon bewegen, dus een andere optie qua houding had ik toch niet.
‘Beter?’ vroeg hij. Zijn gezicht was verbazingwekkend dichtbij. Ik knikte, wat ervoor zorgde dat zijn ogen weer begonnen te fonkelen. Eigenlijk best wel mooi met het licht van het vuur.
‘Knus.’ merkte Liam op toen hij ons een bord gaf met frietjes die… knapperig, waren. Laten we het daarbij houden. ‘Há! Ik zei toch dat 6 minuten te lang was.’ Zayn moest Niall helaas gelijk geven.
‘Hé, ze zijn nog wel eetbaar…’ Liam gooide er een nieuwe batch in.
Dit was eigenlijk de tijd die we hadden om samen te zingen en te repeteren, maar daar hadden we nog niks van gedaan, en volgens mij hadden we unaniem besloten dat we gewoon lol zouden hebben en dat het werk later wel zou komen. Daar kwam bij, dat Niall’s gitaar rond ging, en er af en toe wat gespeeld en gezongen werd, dus dat was al een soort van oefenen.

Reacties (1)

  • Hymn

    Ik vind je manier van schrijven geweldig!

    1 week geleden
    • HEERSBEESTJE

      Dankjewel! Das echt heel leuk om te horen ☺️

      1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen